Rana!

Ze is er! Met 38 weken is onze dochter Rana geboren!

Afgelopen weekend was Ken op kamp met de kinderen van de dojo. Ik was dus alleen thuis, maar maakte me daar niet echt zorgen over. Niets leek erop dat ze er al aankwam. `s Middags had ik nog een hoop gedaan; op de fiets naar de supermarkt wat verder weg, de was, de afwas en nog wat andere klusjes.

De laatste buikfoto (37 weken).

Maar toen... iets na tienen kreeg ik last van mijn buik. Ik dacht dat het misschien door het eten kwam (Ken was er niet en ik had lekker slecht Mos burger menu gegeten). Toch om 11 uur maar `s begonnen met bijhouden van de tijd op mijn ipad, en ja, er zat een soort ritme in. Ongeveer elke 10 minuten kreeg ik meer last van mijn buik. Ik kon het zelf echter nog niet echt geloven. Om half twee toch maar het ziekenhuis gebeld en ik mocht langskomen. Ik moest dus mijn schoonuders uit bed bellen om me te brengen. Tegen half drie was ik in het ziekenhuis. Ik kon nog steeds niet echt geloven dat de bevalling was begonnen en had niet raar opgekeken als ze me weer naar huis hadden gestuurd. Maar ik bleek 5 cm ontsluiting te hebben. Toen de verloskundige naar buiten liep om mijn schoonouders in te lichten braken ook ineens mijn vliezen.

Toen mocht ik meteen door naar de bevallingskamer. Mijn schoonvader heeft Ken gebeld, die net in bed lag na een zware trainingskamp dag. Mijn schoonmoeder ging dus maar met mij mee de bevallingskamer in. Zij heeft me goed geholpen. Ken is meteen in de auto gesprongen en is terug naar Osaka geraced. Gelukkig kwam Ken nog op tijd om me door het laatste stuk doorheen te helpen en hij heeft heel goed meegepuft. Ook mijn schoonmoeder is er helemaal bij gebleven en heeft op haar beurt Ken gecoacht. Alles ging vrij snel en om 5.45 is Rana geboren. Ze woog 2740 gram en was 46.3 cm.

Na haar geboorte mochten we 2 uur samen op de kamer blijven en heeft ze haar eerste borstvoeding gekregen.
Mijn schoonvader was weer naar huis gegaan, dsu die kwam ook snel weer terug naar het ziekenhuis.

Ondanks dat ik geen slaap had gehad die nacht en een bevalling achter de rug had was ik nog klaarwakker. Ken echter...

Na nog een paar uurtjes op de bevallingskamer ging ik naar mijn eigen kamer en ging de rest naar huis zodat iedereen bij kon komen van de lange nacht.

蘭和
Rana

P.s Er staan meer foto`s op Facebook. Updates over de eerste dagen volgen.

de tiende maand!

Sinds gister ben ik in de `tiende maand` van mijn zwangerschap. Over het algemeen spreekt met in NL over 9 maanden, maar in Japan is dat dus 10. (40 weken, 1 maand=4 weken dus 10 maanden). Nu wordt het dus echt spannend! Ik ga nu elke week naar het ziekenhuis voor controle. Ik krijg ook elke keer een echo. Vorige keer heeft de dokter alle organen gecheckt en de groei bekeken. dat was allemaal prima. Ze ligt met haar hoofdje naar beneden en kijkt richting mijn rug, dus haar gezichtje blijft een verrassing. Een paar maanden geleden schreef ik al over de `inu no hi`, dat is een bepaalde dag in de 5de maand, geloof ik. Toen droeg ik een bepaald papier van de tempel onder een hara-obi (buikband). Nu ik de laatste maand ben ingegaan was het weer tijd voor een ritueel.

Van de tempel hebben we dit gekregen.

Die drie strookjes papier moet ik op verschillende momenten innemen. Nr 1 gister dus, bij het ingaan van de tiende maand, de tweede als de weeen begonnen zijn en de laatste na de geboorte.

Het regenseizoen is alweer afgelopen en het is nu echt zomerweer. Erg warm!!! Gisteren zijn we met mijn schoonouders samen gaan winkelen. We hadden nog wat baby spullen nodig en besloten we ook naar Gap baby te gaan. Het was daar uitverkoop en alles was 50% of meer goedkoper! We hebben nog wat leuke kleertjes kunnen vinden. Maar ook de gewone Gap had uitverkoop, dus we hebben ook voor mij een zomerjurk (die ik straks ook gewoon aankan) gevonden. Ken heeft een nieuwe korte broek en schoonvader een broek en een shirt. Dus dat was een geslaagde dag. De baby lijkt vooralsnog lekker in mijn buik te zitten en zwemt en schopt flink rond. Het zal dus nog wel even duren voordat ze er is, maar ik hou jullie op de hoogte!

Ohara en babyvoorbereidingen

Afgelopen weekend was Ken voor het eerst sinds meer dan een jaar helemaal vrij op zondag. Een goede reden dus om wat leuks te gaan doen. We besloten richting Ohara te gaan, een dorpje ten noorden van Kyoto. Het was lekker om er even uit te zijn, in de bergen maar wel op z`n Japans met winkeltjes en restaurantjes erbij.

Vorige week ontvingen we een doos uit Nederland! Babykleertjes, knuffeltjes en beschuit en muisjes!

Bedankt Opa en Oma Nederland!

Ook Oma en Tante Japan hebben babyshopping gedaan, van alles o.a deze ceremony dress, die de kleine zal dragen wanneer we het ziekenhuis mogen verlaten.

De Japanse kamer wordt ook stap voor stap veranderd in een babykamer. Nou ja, we hebben een commode en we hebben muurstickers opgeplakt.

De voorbeidingen vorderen dus gestaag. Deze week is week 33, dus nog +/- 7 weken te gaan!

verjaardag enzo

Ik zal met het leukste nieuws beginnen: vorige week zondag (15 mei) is mijn nichtje Lara geboren!

Ze kwam een paar dagen na de uitgerekende datum, dus ze heeft ons lang in spanning gehouden.

De dag erna was mijn verjaardag. Die stelde dit jaar niet erg veel voor. Ken heeft een taart voor me gehaald.

Verder heb ik van mijn schoonouders een videocamera gekregen. Die wilde ik graag zodat ik straks onze kleine kan filmen en met jullie in Nederland kan delen! Ik moet alleen even geduld hebben met het uploaden en editen, daar hebben we een nieuwe computer voor nodig. Die is inmiddels ook besteld en komt hopelijk eind deze week aan.

We kregen deze week ook onze Bugaboo kinderwagen binnen. We moeten alleen nog beslissen welke kleur we voor de bovenkant nemen. Blauw?

Of toch roze?
We beginnen nu al een beetje op te schieten met de voorbereidingen. Al vind ik het soms wel moeilijk, dingen zijn in Japan zo anders dan in NL! Geen wieg/bed, geen box en wat ik erg jammer vind: er zijn bijna geen kleertjes te vinden in de maten 50-70/80, dus zeg maar de eerste 3 maanden... Baby`s hier dragen de eerste tijd blijkbaar alleen maar heel simpele witte pakjes. Alle kleertjes zijn ook erg duur, dus ik zou graag even op het vliegtuig stappen, op kraamvisite gaan bij Lara en dan lekker shoppen bij Prenatal, Hema, H&M etc... Misschien is het een gat in de markt en moet ik kleertjes voor pasgeborenen gaan importeren.

Met Ken`s dojo gaat het erg goed. De volwassenen klas die hij in april is gestart heeft nu al 5 studenten en de kinderles groeit ook nog steeds. De zondagklas die we in de hoofddojo deden is geen succes gebleken. We waren er vorig jaar mee begonnen en hadden toen al vrij snel 4 studenten, maar daar is het bij gebleven. Dus het leverde niet veel op en Ken had geen enkele vrije dag. Dus, afgelopen zondag was de laatste les. Gelukkig zullen alle 4 de studenten doorgaan. De twee kids gaan naar Ken`s les in een sportcentrum, de man gaat naar Ken`s eigen dojo en de middelbare scholier (die niet op de laatste les was, dus niet op de foto staat) gaat naar shihan`s les in de hoofddojo.

Met de zwangerschap gaat verder alles goed. Niet teveel last van kwaaltjes en kan lekken genieten van mijn zwangerschapssporten. Die helpen ook bij het niet teveel aankomen, wat hier in Japan een groot issue is. Maar ze waren de afgelopen tijd tevreden, baby goed aangekomen (vorige week 1715 gram) en ik niet. Mijn buik is wel flink gegroeid.

Volgende weekend wordt erg spannend want dan is het weer tijd voor de Nationale Kampioenschappen met gewichtsklassen, de belangrijkste competitie van het jaar voor Ken. Natuurlijk ga ik daarheen om Ken aan te moedigen.

Nu ik nog maar 1 dag per week naar werk hoef, heb ik lekker veel tijd voor andere dingen.

Ik ben bijvoorbeeld begonnen met `maternity swimming`. Ik dacht dat het een soort aquarobics zou zijn, maar het is echt een soort zwemles! Nou kan ik best zwemmen, ik heb jaren bij de reddingsbrigade gezwommen, maar ik heb dus nog nooit borstcrawl geleerd. Ook vlinderslag is nieuw voor mij. We moeten dus een uurtje flink hard werken, maar worden goed in de gaten gehouden. We kunnen voor en na de les ook naar het hartje van de baby luisteren.

Een andere nieuwe activiteit is `maternity stretching`. Dat wordt gegeven in het ziekenhuis waar ik mijn controle`s heb en waar ik ook zal bevallen. Het bestaat uit een soort praatgedeelte, een aerobics gedeelte en stretching. Het is leuk om daar mensen te ontmoeten en te kunnen babbelen.

Inmidddels is de lente echt begonnen, en is de sakura alweer uitgebloeid. Er waren dit jaar i.v.m de aardbeving een stuk minder evenementen dan normaal. Bijvoorbeeld om energie te besparen was er dit jaar geen verlichting `s avonds.

Met Ken ben ik een paar keer naar de `Sakura straat` dicht bij ons huis geweest.

De Nederlandse vereniging heeft ook ieder jaar een hanami, gecombineerd met paaseitjes zoeken.
Ik ben ook lid geworden van een meetup groep van buitenlandse moeders. Samen met een antal van die expat mums en de kids zijn we naar het Expo park geweest. Daar konden de kinderen spelen en hebben we gepicknicked.

Verder was er ook nog een etentje met de dojo. Het restaurant ligt op een berg en we waren net op tijd daar om een mooie zonsondergang te zien.
Binnenkort vast weer meer updates van mijn luie leventje...

Afstuderen

Het schooljaar in Japan loopt van april tot maart, dus we zijn nu aan het einde van het jaar aangekomen. De meeste kinderen in mijn klas (8 van de 11), gaan door naar de volgende klas. De anderen gaan naar een Japanse kleuterschool. Ook zijn vier van de kinderen in James` klas dit jaar zes geworden, wat betekent dat ze naar de basisschool gaan. Dus wij hadden zondag een uitgebreide `afstudeer` ceremonie. We hadden een lied ingestudeerd, de oudere kinderen speelden pianica en mijn kids bellen en castanetten en er waren speeches van iedereen (incl de kinderen). Voor mij ook een echte afsluiter, want ik ga komend jaar niet door met het werk. Ik zal vanaf nu alleen op zaterdag werken. Beetje vroeg voor zwangerschapsverlof, maar goed. Het is wel leuk dat ik toch in dienst kan blijven, want dat betekent dat ik (betaald) naar evenementen kan komen, zoals de picknick in het Banpaku park etc. Zondag heb ik een mooi plakboek gekregen met berichtjes en tekeningen van alle kinderen en een mooi foto overzicht van het hele jaar. Ik was natuurlijk weer te druk om tijdens het gebeuren foto`s te maken, maar heb achteraf nog wat kunnen schieten.

Aardbeving etc

Het was groot nieuws over de hele wereld, dus ik hoef niemand te vertellen dat Japan afgelopen vrijdag is getroffen door een enorme aardbeving, gevolgd door een tsunami, waarop weer een aantal kerncentrales in moeilijkheden zijn geraakt. Bij het zien van dat nieuws hebben veel mensen aan mij gedacht en met mij (of mijn familie) contact opgenomen om te informeren of alles goed met ons gaat. Bedankt iedereen voor jullie zorgen en sterkte wensen!
Veel mensen zijn ook benieuwd naar hoe ik de ramp hier ervaar en of ik er zelf invloed van ondervindt. Vandaar dat ik zal beschrijven wat er hier sinds vrijdag gebeurd is.

Vrijdag was ik zoals gewoonlijk aan het werk en om een uur of 3 voelde mijn manager iets. Ze dacht een aardbeving, maar wij hadden niets gevoeld. Toch even op internet gecheckt en het bleek een beving van schaal 2 geweest te zijn bij ons en 7 in het ergst getroffen gebied. Nou heb ik daar verder niet echt bij stil gestaan, aardbevingen zijn hier aan de orde van de dag. Zeven is natuurlijk wel zwaar, maar afgelopen woensdag was er ook 1 geweest en die had niet veel schade opgeleverd. Dus gewoon lesgegeven en daarna terug naar huis. Mijn Poolse collega Betty had een telefoontje van haar broer gemist, dat baarde wel zorgen, want die belde nooit. Toen ik thuiskwam kreeg ik ook een sms van mijn ouders en die zaten ook op Skype. Toen maar snel de tv aangezet en kreeg een eerste indruk van wat voor schade er aangericht was.
Ik kon snel via Facebook etc iedereen geruststellen dat met mij niets aan de hand was en ben verder het nieuws gaan volgen.
Het bleek dat mijn schoonvader net die dag in Tokyo was op zakenreis. Gelukkig had hij na de beving mijn schoonmoeder kunnen bellen om te zeggen dat hij ok was. Daarna zijn de telefoonlijnen uitgevallen. Ook al het vervoer was gestopt, dus de kans was groot dat hij vast zat in Tokyo. Om een uur of 11 `s avonds wist hij via een noodsysteem ons te bereiken om te zeggen dat hij in een Shinkansen zat. Die reden gelukkig weer (mondjesmaat en langzaam) en om 2 uur `s nachts was hij weer thuis. Hij vertelde dat de beving heftig was en lang, wel 3 minuten.

In de loop van de tijd begon steeds meer door te dringen hoe groot de ramp daadwerkelijk was.
Het hele weekend is op alle zenders niets anders te zien geweest dan beelden van de ramp en aansluitend nieuws, geen reclames, geen comedians...

Ik had gedacht dat de beving voor ons verder geen invloed zou hebben, maar ik zou het wel eens mis kunnen hebben gehad. Het (al dan niet) gevaar van de kerncentrales blijft constant spelen. Andere buitenlanders waar ik via mailing lists contact mee heb zijn aan het overwegen het land te verlaten ivm de dreiging. En aangezien ik zwanger ben maak ik me er ook wel zorgen over.
Waar mensen in Oost Japan nu ook mee kampen is stroomtekort. Vier kerncentrales staan stil, dus er wordt niet genoeg stroom geproduceerd. Daarom hebben ze in het Oosten nu `rolling blackouts`, blokken van steeds 3 uur waarin een gebied geen stroom heeft. Oost en West Japan zitten op een ander netwerk, dus wij hebben geen blackouts. Maar dat stroomtekort beinvloed natuurlijk ook de productie en industrie.
Er is ook een run op bepaalde artikelen in de supermarkt, bv wc papier en batterijen. Men is bang voor ook een grote beving hier en men stuurt artikelen naar de getroffen gebieden, waar een voedseltekort is.
De yen is al goedkoper geworden en men is bang voor een economische recessie.

Nou ja, al met al een wat onzekere situatie hier.

Om te eindigen op een vrolijke noot: gisteren hadden we weer een controle met echo in het ziekenhuis en de kleine lag lekker naar ons te zwaaien! Alles is in orde en op schema, dus dat is goed nieuws. Jongetje of meisje wilde hij/zij echter nog steeds niet prijsgeven, dus we moeten toch echt twee namen gaan verzinnen.