Stroopwafels in Japan

Weer een reden om Nederland te missen minder: tegenwoordig kun je ook echte warme, versgebakken stroopwafels kopen in Japan! Vorige maand stond Marco (vd Nederlandse vereniging) met een kraampje op de (Italiaanse) markt. Natuurlijk een goede reden voor mij en Ken om een uitstapje te maken. Ze smaken echt zoals de Nederlandse, warme versie van op de markt.

Afgelopen week heb ik me nog meer tegoed gedaan aan Nederlands eten. Mijn oud-studiegenoten Antje en Gwan kwamen langs. Eerst heb ik mijn huis laten zien en zijn we met z`n vieren udon gaan eten. Daarna moest Ken werken en ben ik met Antje en Gwan naar het Osaka kasteel gegaan. Toen ik op de terugweg het Nederlandse restaurant noemde werd vooral Gwan enthousiast. Zij wonen en werken nu in China, dus hebben ook geen Nederlands eten in overvloed. Ik wist dat mijn schoonzusje Aya ook graag een keer bij `Oude kaas` wilde eten, dus uiteindelijk zijn we met z`n vieren daarheen gegaan. We hebben een lekkere mix van patat, bitterballen, pannenkoeken, stampot etc gegeten.

Nu alleen nog dropjes en dan ben ik helemaal tevreden, haha.

Karate maand

Deze maand hebben we het nogal druk gehad met allerlei karate activiteiten.

Demonstratie

In het kader van het Daito-stad festival, zou de dojo waar Ken hoofddocent is een demonstratie geven. Voor veel kinderen was het de eerste keer dat ze zoiets deden en Ken zou ook voor het eerst een honkbalknuppel doortrappen. Het was dus best spannend. Gelukkig was het heel mooi weer en was er dus ook lekker veel publiek.

Alles ging goed en het was een leuke demo (al moet je het natuurlijk niet vergelijken met een Hong Ying demo, haha)


Na afloop zijn we met een gedeelte van de ouders en kinderen gaan eten. Het was erg gezellig.

Examen

De zondag daarna was het tijd voor mijn tweede keer examen. Ken moest de hele dag aanwezig zijn omdat `s ochtends de examens van de kinderen met lagere banden was. Gelukkig hoefde ik pas tegen de tijd van mijn eigen examen te komen. Het was voor mij niet zo`n moeilijk examen, ik hoefde maar 1 nieuwe kata te weten en voor de rest gewoon weer de basics, een beetje kumite, nog wat meer push-ups en jumping squats, dat ging allemaal prima. Spannender was het ook dit keer weer voor de twee die zwarte band examen deden.

Dinsdag heb ik de uitslag van mijn examen gekregen en....ik ben van de 9de kyu naar de 6de gesprongen! Dat betekent dat ik een hele band heb overgeslagen. Dus dat is mooi nieuws.

Competitie

Afgelopen zondag was het een competitie die ons de hele dag bezig heeft gehouden. We deden allebei niet mee, maar natuurlijk een hoop andere mensen van de dojo wel. Dus Ken was verantwoordelijk voor de warming-up etc, en ik heb m`n best gedaan om samen met de moeder van Shihan iedereen aan te moedigen.

Ik hoop trouwens in December weer mee te mogen doen met een competitie en wel die van heel Kansai. Dus ik ben ook alweer in de trainingsmode.

O, ja, morgen is ook het nationale kampioenschap in Tokyo. Helaas kunnen we dit jaar niet gaan kijken, maar ik hoop natuurlijk dat shihan ook dit jaar weer een goed resultaat behaald!

JLPT en NL

Voor ik met mijn verslag over Nederland begin wil ik eerst even het laatste nieuws melden.
Vandaag kreeg ik eindelijk het resultaat binnen van die andere uitdaging in Juli: de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. En....GESLAAGD!!!!!
Weliswaar op het nippertje, 244 punten van de 400 (met 240 punten oftewel 60% slaag je), maar ik ben er erg blij mee!

Dan nu terug naar het begin van augustus.
Na een reis van zo ongeveer 32 uur, was het eindelijk zover: terug in Nederland!
Mijn ouders en Maaike waren naar Schiphol gekomen om me op te halen.

Meteen die avond stond een van de belangrijkste punten van mijn reis op de agenda: mijn neefje Boris ontmoeten!
Het is echt een schatje en gelukkig vond hij het speeltje dat Ome Ken voor hem had gekocht ook leuk.

De volgende dag ben ik bij mijn oma op bezoek geweest. Toen ik net in Japan was, is ze `s nachts gevallen en heeft haar heup gebroken en haar toestand was erg verslechterd. Dus ik had me wel behoorlijk zorgen gemaakt. Gelukkig ging het redelijk goed en hebben we een wandeling (met de rolstoel dan wel) gemaakt en op het terras wat gedronken.

Die dag ook weer op de Hong Ying geweest, sifu en anderen weer ontmoet. Altijd weer een geweldig gevoel om in de Hong Ying school terug te komen. Helaas was het wel de allerlaatste keer in de Koppenhinksteeg omdat de HY volgende maand naar een nieuwe lokatie zal verhuizen.

Donderdag begon het trainingskamp, wat zoals altijd weer super inspannend maar ook superleuk was.

Vrijdag was ook een bijzondere dag; de trouwdag van Tobias en Ayleen. Samen met andere oud-studiegenoten trokken we naar het Noorden van het land waar een dag vol romantiek gepland stond. Het was een geweldige dag die duurde tot en met de brunch de volgende ochtend. Nogmaals: Toby en Ay van harte gefeliciteerd! Het was ook echt super om iedereen daar weer te zien.

Ondertussen was het trainingskamp zonder mij ook gewoon doorgegegaan, dus toen ik terugwas, kwam ik nog net op tijd voor het banket. Gelukkig kon ik nog wel de hele zondag meetrainen en hebben Yeun Ting en ik nog een ouderwets coole demo kunnen geven (stok vs zwaard). Op maandag ben ik met mijn ouders naar Apeldoorn geweest om mijn andere oma op te zoeken.Met oma Bruinsma gaat alles gelukkig goed en zat ze vol verhalen over haar avonturen in het zwembad.
Dinsdag was onze oppasdag. Normaal past de andere oma van Boris op, maar die was op vakantie dus mochten wij (mijn ouders en ik) die taak waarnemen.

Toen stonden er voornamelijk nog etensdingen op het programma. Maaike en Bart hadden me als verlaat verjaardagskado een etentje beloofd. Dat was echt superlekker.




En verder nog dingen als patatje speciaal, turkse pizza etc. Helaas was het niet mogelijk (wegens tijdgebrek) een ochtendje met de Imperial dragons mee te peddelen.

Ik ben vast nog een hoop dingen vergeten op te schrijven en kan natuurlijk lang niet alle foto`s hier plaatsen. Maar het waren 2 heel leuke weken; bedankt iedereen!

Voor de vakantie

Het is nog warm maar mijn zomervakantie zit er zo ongeveer weer op. Ik ben inmiddels weer terug uit Nederland.

Voordat ik naar Nederland ging had ik nog een belangrijke dag op de kalender staan: het open Osaka disticts kampioenschap Shinkyokushin karate. Zoals de meeste lezers van mijn blog wel al weten, dit is zeer succesvol voor mij verlopen. Ik heb de derde plaats (van de 16 deelnemers in mijn poule) behaald. Ook Ken heeft een belangrijke overwinning gehaald; de eerste plaats van de zwarte band klasse lichtgewicht. Dit is voor zijn carriere in de karate wereld natuurlijk erg nuttig.


Die dag was ook geweldig vanwege de grote support die we allebei vanaf de kant kregen. Natuurlijk van onze dojo, maar ook van een drietal collega`s van mij, Nanako, Yukako en Davey, die waren gekomen om ons aan te moedigen.



Al met al kon ik tevreden met alles (sport, taal, werk) wat ik in het afgelopen (bijna) jaar bereikt heb, teruggaan naar Nederland.
Meer over NL in de volgende post!

Kamp

Dit weekend was het kamp van de karateschool. Het kamp werd gehouden in een ryokan (Japanse stijl hotel) in Wakayama.

86 kinderen en stuk of wat volwassenen... Dat vergt nogal wat logistiek. Ik kwam zelf vanwege werk pas om een uurtje of 7 `s avonds aan, te laat voor training, maar precies op tijd voor de BBQ.
De jongetjes sliepen allemaal samen in 1 grote kamer. Helaas sliepen de volwassen ook m/v gescheiden, dus helaas konden Ken en ik niet samen genieten van het uitzicht vanuit mijn kamer.

Zondag was er tijd om in de zee te zwemmen, erg lekker.

Daarna was het alweer tijd om met de bus terug te gaan richting Osaka.

Uitdagingen

Voor wie denkt dat ik me hier in Japan een beetje zit te vervelen: mis!
De afgelopen tijd is het juist super druk. In het bijzonder ben ik bezig geweest met twee grote uitdagingen. 1 daarvan heb ik nu net achter de rug; de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. In december heb ik het laagste niveau, 4, met een mooie score gehaald. Dit jaar werd voor het eerst de test 2x per jaar gehouden, maar dan alleen niveau 1 en 2. Ik heb mezelf dus voor de uitdaging gesteld niveau 2 te halen (in ieder geval mee te doen). Het was voor mij een goede stok achter de deur om lekker door te leren. De 1000 kanji waren niet het grootste probleem, de woordenschat van 6000 woorden wat meer. Dat leer je niet zo eventjes.
Gisteren was de grote examendag. Gelukkig was de testsite dit keer wat dichterbij en deden er daar ook bekenden mee. Het was niet geheel hopeloos, ik wist er toch nog wel wat van te maken, maar ik ben bang dat ik de drempel niet zal halen. Vooral het leesgedeelte vond ik erg moeilijk en had ik echt veel te weinig tijd voor. Gelukkig is er in december dus weer een kans en dan ga ik er echt voor! De uitslag van deze test komt in september, dus ik hou mijn vingers nog gekruist.

De tweede uitdaging zal over twee weken op zijn hoogtepunt komen: ik zal meedoen aan de Osakafu daikai. Dit is een competitie waar eigenlijk alleen mensen mee mochten doen die dit jaar al bepaalde wedstrijden gewonnen hadden. Bij uitzondering mochten ook mensen met speciale toestemming van shihan ook meedoen. Op het moment van inschrijven had ik dit niet door en vroeg ik aan Ken of ik mee kon doen met deze wedstrijd, waarop hij zei; dat moet je aan shihan vragen. Dus ik aan shihan gevraagd en toestemming gekregen. Dus de afgelopen weken train ik in de speciale competitie groep, en ik kan je vertellen, dat is hard werken...
Zeker als je bedenkt dat het steeds zo`n 30 graden is en super vochtig. Ik heb steeds een half uur na de training nog steeds een rood hoofd! (als enige want die Japanners krijgen alleen een rood hoofd als ze alcohol drinken).
Ik ben blij dat ik nu nog twee weken alleen op de competitie kan concentreren en zal natuurlijk hard mijn best gaan doen om wat te winnen...

Als de competitie voorbij komt het volgende agenda punt echt goed in beeld: 2 weekjes naar Nederland! Ik kijk er al heel erg naar uit!

Pannekoeken en guerilla regen (gelukkig niet tegelijkertijd...)

Vorige week zondag stond er weer een activiteit van de Nederlandse vereniging gepland: een `pannekoekenwandeling`. Er was regen voorspeld, maar gelukkig kregen we de avond van te voren te horen dat het door zou gaan. Toen we bij de YMCA op de Rokkoberg aankwamen regende het inderdaad en kwamen we niet aan het wandelen toe, maar in de loop van de dag klaarde het op en was het een heerlijke, koele dag. Zo hadden we op de terugweg toch nog een mooi uitzicht.

De lokatie was erg leuk, ik kreeg er een soort `survivalvakantie in Ardennen` gevoel bij. We hadden 2 tentjes waarin we konden zitten en de pannekoeken konden bakken.

Er was ook een meertje waar de kinderen (en wij ook) konden kano-en.

Maar de belangrijkste activiteit was natuurlijk het pannekoeken eten! Er was beslag, zelfgemaakte stroop, kaas, ham, banaan etc. De pannekoeken smaakten dan ook heerlijk, en we hebben inmiddels het recept gekregen (bedankt Marco!).

De volgende dag kreeg ik weer te maken met regen...

Toen we van de dojo wegreden regende het nog niet, maar toen we net onderweg waren (op een 3-baans 60km weg) begon het ineens te regenen. Maar niet zomaar regen, echt een stortvloed! De ruitenwissers stonden optimaal maar ik kon niets anders zien dan water. Ook vanaf de snelweg die boven de weg ligt kwamen af en toe golven naar beneden. Aangezien ik helemaal aan de rechterkant reed, en dus drie banen naar links had gemoeten om aan de kant van de weg te komen, en ik dus door de zijruit helemaal niets kon zien, zat er niets anders op dan gewoon vooruit te rijden. Gelukkig rijden we deze weg zo`n beetje dagelijks, dus ik wist wel zo ongeveer waar er een boochtje kwam enzo, maar het was echt een heel enge ervaring! Ken hielp ook niet erg mee door te vertellen dat er vorig jaar tijdens zo`n strotvloed heel veel mensen waren omgekomen... De lerares vertelde de volgende dag dat dit hiet een `gerira` oftewel guerilla regen heet en de laatste jaren meer voorkomt.