winter

Terwijl het de laatste tijd in Nederland ook erg koud is geweest, was het hier ook behoorlijk guur. Er heerste griep, wat een hoop van mijn mama-vriendinnen thuis heeft gehouden. Ook de Yasue-Bruinsma familie heeft eraan moeten geloven. Rana is voor het eerst ziek geweest en ook ik had voor het eerst sinds jaren koorts. Rana had gelukkig maar 1 dag echt koorts maar is wel ruim een week flink van de leg geweest. Rana is begonnen met haar eerste sport! Sinds deze maand doen we aan babyzwemmen.

De eerste keer (proefles) was ze nog niet erg enthousiast en greep ze voortdurend overal vast. Maar gelukkig heb ik haar toch ingeschreven, want afgelopen week (de 3e keer) was ze al echt aan het zwemmen. Lekker met haar beentjes trappelen en actief meedoen met het spel met ballen etc. Ze moeten nu al leren onderwater te zwemmen, iets waar ik vroeger een hekel aan had. Hopelijk went ze er nu gewoon aan zodat het later geen proleem is. Ze heeft nu al onderwater door een hoepel heengezwommen!

Ook ik ben begonnen met een nieuwe uitdaging. Vorige week heb ik twee proeflessen gehad met docenten Japans. Vanaf deze week heb ik 1 keer per week 2 uur priveles bij mij thuis. Hopelijk helpt dat mijn Japans weer een niveau hoger te brengen.

Op Valentijnsdag zijn Rana en ik naar Libio geweest. Dat staat voor Little Bilinguals Osaka en daar wordt o.a. baby gebarentaal (gebaseerd op ASL) les gegeven. De 14de was daar een valentijns evenement en hebben we een aantal gebaren geleerd. Rana heeft samen met mij ook haar eerste knutseltje gemaakt. Een valentijnskaart voor papa!

Dit is het gebaar voor `I love you` en is gemaakt door Rana`s hand om te trekken.

Op de terugweg bleek Rana erg dorstig en ben ik toch maar een cafeetje binnen gegaan om haar te drinken te geven. Er bleken twee erg aardige, behulpzame meisjes te werken en er waren verder geen klanten. Die meisjes bleken Chinees te zijn die hier aan de universiteit studeerden. Nadat ik Rana gevoed had heb ik dus nog met die meisjes in het Chinees kunnen kletsen. Het was erg leuk al moesten mijn hersens wel hard werken, hoor. Die dag heb ik dus in 5 talen gecommuniceerd; Nederlands, Engels (de docente van Libio is Australische), Japans, Chinees en een heel klein beetje, maar toch, gebarentaal.

Verder gaat met Rana alles goed. Ze kan nu goed los zitten.
En ook het eten gaat prima.
Betrapt terwijl we samen een snackje eten op de bank...

Verder genoeg activiteiten om ons bezig te houden en ik ben ook weer wat meer aan het werk. Al met al weinig tijd voor het schrijven van mijn blog, maar ik blijf mijn best doen jullie op de hoogte te houden!

Oud en nieuw

Met de reis naar Nederland was het programma voor deze wintervakantie nog lang niet afgelopen. We waren precies op tijd om oud en nieuw hier te vieren (compromis met Ken, die wilde zijn dames natuurlijk niet alle feestdagen missen). Toch vind ik oud en nieuw hier wel erg saai, hoor. De hele avond stond een verschrikkelijk programma aan (duurde zes uur...) en hing de ene helft (Aya, Tomo en Ken) voor de tv en stond de andere helft in de keuken. Ik had ook nog steeds erg last van mijn verkoudheid, dus dat maakte het er niet beter op. Om 12 uur wel afgeteld en een glaasje champagne gedronken.

Daarna maar snel naar bed, maar toen besloot Rana wakker te worden en is niet meer gaan slapen tot 6 uur. Blijkbaar kwam de jetlag met vertraging of lag het aan weer een andere slaapomgeving. Gelukkig was Ken er ook bij en heeft ze dit niet gedaan toen we met z`n tweetjes in Nederland waren! De volgende ochtend dus enigszins brak aan het nieuwjaarsontbijt.

Twee januari stond alweer de volgende trip op het programma. Eerst naar Ken`s oma in Ena een uurtje of 3/4 rijden (zonder file). Het was al een tijd geleden dat we haar voor het laatst gezien haddden. Na ons bezoek in augustus 2010 heeft ze last gekregen van haar hart en is haar gezondheid erg achteruit gegaan. Nu woont ze in een verzorgingshuis en gaat het weer stukken beter! Ze heeft erg naar de komst van Rana uitgekeken, dus het was fijn eindelijk bij haar op bezoek te kunnen. Rana heeft lekker in de auto geslapen om meteen bij aankomst oma een big smile te geven,

Dat zat dus meteen alweer goed! Na een paar uurtjes gebabbeld te hebben was het weer tijd om door te gaan en oma haar rust te gunnen. Die avond logeerden we in een hotel in de buurt. Natsuko bleek ook bij haar familie te zijn, dus die heef de trein genomen en heeft ons in Toki ontmoet.

Samen hebben we heel toepasselijk in een Taiwanees restaurant gegeten.

Na weer een onrustige nacht vertrokken we richting Okazaki, waar de opa, oma, oom, tante en neefje en nichtje wonen. Zoals ik al eerder beschreven heb op dit blog zijn opa en oom monnik en hebben ze een tempel. Baby`s worden gebruikelijk al in de eerste maand langs de tempel gebracht voor een ceremonie, maar wij zagen de reis in snikheet augustus niet echt zitten. Dus naast haar overgrootouders te ontmoeten stond er ook een ceremonie op het programma. Wederom maakte Rana een goede eerste indruk door meteen bij binnenkomst naar iedereen blij te lachen.

Eerst kregen we allemaal mirin te drinken.

Nou ja, bij Rana was het natuurlijk weer alleen `doen alsof`.

Daarna naar de aangrenzende tempel, waar het zoals je kan zien een beetje koud was.

Oom deed de ceremonie, bijgestaan op de achtergrond door neefje, die de volgende in lijn is.

Rana vond het allemaal wel best.

Daarna samen lunch gegeten en natuurlijk de onvermijdelijke foto gemaakt.
Toen weer terug in auto om weer richting Osaka te vertrekken. We hadden veel geluk en hebben helemaal geen file gehad! Hiermee was het drukke wintervakantie programma afgelopen en tijd om een beetje uit te rusten.

Kerstvakantie 2011

19 december was het zover: Rana`s eerste trip naar haar moederland! De vlucht verliep goed. De vlucht was niet volgeboekt en ik kreeg bij het inchecken al de stoel naast me ook toebedeeld. Ik had ook al zo`n mandje gereserveerd, dus dat zat al goed. Rana heeft twee keer een flinke periode daarin geslapen, alleen de laatste 3 uurtjes ongeveer was ze het zat en heb ik wat met haar rond moeten lopen.Preciies toen ik in de rij stond werd de douane ineens erg streng leek het, of er waren gewoon veel probleemgevallen voor mij, maar het ging extreem langzaam. Ook ik werd naar de vader en het geboortebewijs gevraagd, maar gelukkig waren ze ook tevreden over mijn ondertekening van Rana`s paspoort. De bagageband was al helemaal leeg toen we daar aankwamen, maar gelukkig stond de koffer gewoon erachter verscholen en kon ik `m zo meenemen.

Bij thuiskomst op het Ambrosiadal kwamen Maaike, Boris en Lara ook net aan. Tijd dus voor de kennismaking met mijn nieuwe nichtje!

De volgende dag was een gewone dinsdag, dus iedereen was aan het werk. De dag begon erg grauw en regenachtig (echt Nederlands weer...), maar gelukkig toen ik `s middags naar het winkelcentrum wandelde kwam zelfs het zonnetje nog door!

Woensdag was er wel een vol programma. Samen met oma naar Maaike en dan samen met Maaike en Boris naar dansles terwijl oma op de twee kleine meisjes paste. Samen met Boris `zijwaartse pasjes` gedaan en de kerstboom (Maaike) opgetuigd.
Eind van de ochtend was het tijd om even langs de Hong Ying te gaan. Altijd een vast punt in het programma.
Daarna terug naar Maaike en o.a gewandeld. Al leken de dames er weinig aan te vinden...

Dan zap ik maar even door naar eerste kerstdag. We gingen naar oma B. in Apeldoorn, Rana`s overgrootmoeder dus. Mijn vader heeft daar een lekker kerstdiner gekookt. Helaas moet ik dat lekker maar aannemen van mijn oma en moeder want tegen die tijd was ik door mijn verkoudheid al mijn smaak-en geurvermogen kwijt...(en heb ik gisteren ongeveer pas teruggekregen)

Het was een erg gezellige dag en Rana heeft zich ook prima gedragen.

Tweede kerstdag vierden we op het Ambrosiadal.

Even kijken hoe laat het is...

O, tijd voor een fotoshoot!
Haha
Laatste grote programmapunt van onze 10 dagen in NL was een high tea met de rest van mijn familie. We werden van de parkeerplaats opgehaald met een golfkarretje.

Helaas dus nog steeds geen geur en smaak, dus beetje zonde van al die lekkernijen, maar toch een erg gezellige middag gehad.
De volgende dag vlogen we alweer naar huis. Deze vlucht was wel helemaal vol en er zat een nogal vreemd stel Oost Europeanen naast me. Rana wilde op de eerste 2 uur na verder helemaal niet slapen dus was erg vermoeiend. Gelukkig stond Ken op het vliegveld op me te wachten en heeft Japan wel goede service op het vliegveld, dus werd ik ook geholpen met de bagage.

Al met al weer een zeer geslaagde reis. Bedankt aan iedereen die eraan bijgedragen heeft; babyfoons/maxicosi/kolf/slaapzak etc geleend, kadootjes gegeven, op bezoek geweest etc!

De tijd is weer omgevlogen en had nog wel weer veel meer mensen willen zien, maar goed. Volgende keer maar weer!

Rana`s eerste sinterklaas!

Wie is die man met die rode hoed?

Ach, stop `m gewoon in m`n snoet

Samen wachten op de Sint

ik weet nog niet wat ik daarvan vind

Daar zijn ze op de boot,
In het echt wel errug groot.

Ze komen ook uit zo`n ver land,
en wat heeft die Piet nou in zijn hand?
Op de schoot bij sint, wat een plezier,
mama blijf jij wel hier? Dat heb ik ook weer overleefd,

Nu kijken wat hij gegeven heeft.

De speeltjes die zijn voor mij,

en voor papa en mama is er ook wat lekkers bij

Beste Sint, doe ons een plezier
en kom ook volgend jaar weer hier!

Oma

Een verdrietig blog dit keer. Afgelopen week is mijn oma overleden.

Mijn oma met mij als baby (foto van foto)

Het was moeilijk voor mij om op zo`n moment zo ver weg te zijn. Gisteren was de begrafenis en daar heeft mijn vader een tekst van mij voorgelezen, zodat ik er toch een beetje bij was.

Dit is die tekst:

`Drie jaar geleden ben ik naar Japan verhuisd. Een van de moeilijkste dingen van vertrekken was dat ik mijn lieve oma moest achterlaten. Zewist al niet meer wie ik was, maar genoot wel van een knuffel, je hand vasthouden of een massage. En die geef je niet zo makkelijk via Skype of de telefoon.

Van kleins af aan was mijn oma er voor ons. Niet alleen haar twee`echte` kleindochters, voor de hele school was ze Oma Mies. Met de kleuters deed ze een werkje op de gang en de oudere kinderen deden bij haar keuzecursus. Ze wist altijd iedereen te inspireren om creatief aan de slag te gaan. Gelukkig was ze mijn oma en kon ik haar nog veel meer zien. Ik heb heel wat handwerkjes onder haar leiding gemaakt en ook voorlezen kon ze als de beste. Toen ik middelbare scholier was ging ik nog steeds graag bij opa en oma langs. Heel wat tussenuurtjes heb ik in de Marienpoelstraat doorgebracht. De goede herinneringen aan mijn oma zijn ontelbaar en ik zou wel door kunnen blijven gaan, maar ik denk dat iedereen hier ook zulke herinneringen heeft.

Tot slot, via omzwervingen van psychologie tot Chinees, heeft het lot bepaald dat ik nu ook werk met kleuters doe. Ik denk dat ze dat heel leuk gevonden zou hebben en ik denk vaak aan hoe zij bepaalde dingen gedaan zou hebben. Ik kan alleen maar hopen dat ik ook maar een beetje van haar talent met kinderen heb geerfd. Helaas heeft ze mijn dochter Rana niet meer kunnen ontmoeten, maar ik zal haar nog vaak over Oma Mies vertellen.`

Op haar 90ste verjaardag.

Okuizome (100 dagen viering)

Rana heeft laatst de respectabele leeftijd van 100 dagen bereikt en daar hoort in Japan een ceremonie bij. Okuizome betekent letterlijk zoiets als `het eerste eten` en staat symbool voor dat ze de rest van haar leven ook eten in overvloed zal hebben.

Het eten bestaat uit verschillende gerechten. Zoals zeebrasem `tai`, die vis wordt vaak op feestelijke gelegenheden gegeten vanwege de naam. `Tai` staat namelijk voor `medetai` wat zoiets als `gelukkig, voorspoedig` betekent. Verder `sekihan`, rijst met rode bonen, een doorzichtige soep, kastanjes en `nimono` gekookte dingen. Het meest verrassende onderdeel zijn misschien de stenen. Die staan voor het krijgen van sterke, gezonde tanden.

Het is zowiezo allemaal een doe-alsof spel, want natuurlijk kunnen babietjes van 100 dagen dit allemaal nog niet echt eten.

We zijn met mijn schoomouders naar een restaurant gaan waar dit speciaal voor je klaargemaakt wordt. Rana was gelukkig wakker en in een goed humeur. Bij het eerste eten dat naar haar mond werd gebracht keek ze wel wat verbaasd en trok een vies gezicht, zoals je in dit filmpje kunt zien.

Ook deze traditie is dus weer succesvol volbracht! Volgende op het programma is een oer-Hollandse: Sinterklaas!

Weer familie op bezoek

(Er was een probleem met uploaden van de foto`s op het blog, vandaar dat het publiceren wat later is geworden)

Zoals oorspronkelijk ook gepland kwamen mijn ouders twee weken geleden weer naar Japan. Rana hadden ze natuurlijk al gezien toen ze twee weekjes oud was, maar sindsdien is ze echt al super gegroeid (en nog schattiger geworden, haha).

Zaterdag moesten Ken en ik wel gewoon werken, maar we konden mijn ouders nog wel even ontmoeten voordat we wegmoesten. Weer een berg leuke kleertjes gekregen waar ik erg blij mee ben! `s Avonds hebben we op de Yamatedai bij mijn schoonfamilie gegeten.
De volgende dag was ook een familiedag, we gingen naar het zuiden van de Osaka prefectuur om Aya (Ken`s zusje) en haar man Tomoya op te zoeken.
We heben samen gegeten en zijn naar de plaatselijke matsuri (festival) gaan kijken.

De volgende dag zijn naar park met de hangbrug, dat de oplettende lezer van dit blog bekend voorkomt, geweest. Dit keer konden we rustig wandelen, het was lekker weer en Rana heeft heerlijk bij oma in de draagzak geslapen.


De volgende dagen zijn mijn ouders zelf op reis geweest naar o.a Tokushima.

Vrijdagmiddag ontmoetten we elkaar weer op het station van Takatsuki, om samen (mijn ouders, Rana en ik) naar het Biwa-meer te gaan. Daar had ik een huisje gereserveerd op een berg aan het meer. Helaas regende het die dag maar we hebben de tijd goed besteed met een aantal potjes Rummikub.

De volgende dag arriveerden ook Ken en zijn ouders. Samen hebben we een stuk langs het meer gewandeld en allerlei dieren gezien, zoals apen, roofvogels en een hert.

`s Avonds aten we curry rijst,　een internationale samenwerking.
De volgende dag zijn we er met de auto op uit gegaan. Er is een mooie route langs het meer. We wilden onderweg ook een wandeling doen, maar helaas was dat pad afgesloten. Toen hebben we besloten naar het Yogo-meer te gaan, een veel kleiner meer in de buurt. Na daar gegeten te hebben gingen we een eindje wandeleen, wat onder invloed van de Nederlanders een heel rondje om het meer werd.

Gelukkig zat het weer mee, want `s avonds hadden we ook nog een bbq gepland.

Maandag gingen we weer terug richting Osaka, maar omdat Shiga de geboortegrond van ninjutsu is hebben we onderweg een tussenstop gemaakt bij een ninja huis. Helaas was de uitleg in snel Japans, zonder veel tijd voor vertaling en wilde Rana precies drinken.

Op woensdag zijn we met Megumi Harada naar het Expo park geweest, waar de cosmos (is dit NLs?) in bloei stond.

Donderdag hebben we in Arashiyama mijn tante Jeanet en haar man Steve ontmoet!






Zaterdag ging iedereen weer terug naar hun eigen land, dus was het de laatste gelegenheid om elkaar te zien. We hebben in een ramen (noodle) restaurant bij mij in de buurt gegeten.
Toen was het dus tijd voor afscheid maar de volgende keer dat ik mijn ouders zie is alweer in december!