Ikebana

Van mijn Kumon docent had ik gratis kaartjes gekregen voor een ikebana expositie waar zij zelf ook aan meegewerkt had. Afgelopen maandag was een nationale feestdag, dus een mooie gelegenheid om te gaan kijken. Heel hoge verwachtingen had ik er niet van, bij ikebana denk ik toch aan wat bloemen in een vaas, maar gelukkig werd mijn beeld flink bijgesteld. Kijk zelf maar:

herfst

De zomer is eindelijk voorbij, het wordt weer wat koeler in Japan. De afgelopen tijd zijn we vooral druk geweest met werk, training en dat soort dingen.

Ken`s dojo begint wat beter te lopen, hij heeft nu 12 `eigen` studenten`, verdeeld over de verschillende dagen.

Ik heb ook weer examen gedaan en ben weer een bandje omhoog gegaan, ik ben nu 3級 wat in shinkyokushin een groene band met zilveren streep is.

Op mijn werk gaat het ook goed. Mijn klas zit inmiddels vol (10 kinderen) en er is zelfs een wachtlijst, dus dat is mooi. We zijn nu hard aan het oefenen voor de sportdag, daar zal ik hopelijk de volgende keer wat foto`s van kunnen uploaden.Afgelopen maand zijn we naar dierentuin geweest, dat vonden de kids wel heel spannend.

Verder hebben in het huis van de Nederlandse consul-generaal 3 oktober gevierd. Ik ben vergeten foto`s te maken van de grote pot hutspot die we gemaakt hebben. Er was dus haring en wittebrood en hutspot en klapstuk. Echt een Leidens ontzet gevoel onbrak verder wel, want voor mij betekent dat vooral: KERMIS...

Het einde van het jaar begint ook alweer te naderen, dus nu ben ik druk om Sinterklaas ook dit jaar weer op de boot naar Japan zien te krijgen. En sinterklaas is niet de enige reden dat ik uitkijk naar december, Ken en ik zullen van 24 december tot 1 januari in Nederland zijn!

moshi moshi, daijyobu desu ka?

Afgelopen zondag heb ik mijn tijd nuttig besteed en weer iets nieuws geleerd: EHBO. De cursus, had Ken georganiseerd voor mensen van de dojo en werd gegeven door de brandweer. Er waren ongeveer 15 mensen die aan de cursus meededen. Het belangrijkste onderdeel was het leren van hartmassage, mond-op-mond beademing en het gebruiken van een AED machine (waar je een schok mee kan geven).

Na het kijken van een video werden we in twee groepjes verdeeld en moesten we na nog een uitleg en demonstratie zelf aan de gang.

Het was voor iedereen de eerste keer, dus ik geloof dat iedereen wel een beetje zenuwachtig was. Het zijn ook niet alleen de handelingen, ook wat er gezegd wordt is aan een soort protocol gebonden, dus het was ook meteen een soort toneelstukje. We hebben dus ook flink wat gelachen, haha.

`dr` Boukje in actie

We zijn allemaal geslaagd en hebben een officieel pasje als bewijs ontvangen. (安江　バウキー= Yasue Boukje, oftewel mijn naam.)

Obon vakantie (2)

De volgende dag waren we lekker uitgeslapen. Met iedereen samen ontbeten en nadat de man van Yuka ook was aangekomen zijn we naar de grafsteen van opa gegaan. Daar weer hetzelfde ritueel; schoonmaken, bloemen neerzetten en kaarsen en wierook branden. Volgens oma zou opa erg blij zijn met al die gezlligheid rond zijn graf.

`s Ochtends was het nog droog maar `s middags begon het te regenen.
Dat was erg jammer omdat er op die dag een BBQ en vuurwerk stond gepland. De BBQ ging wel door het vuurwerk helaas niet...

Gelukkig konden we allemaal wel terecht onder het afdak en in de hal. Volgens mij is het overal ter wereld zo dat de mannen verantwoordelijk zijn voor de BBQ. Zelfs in Japan.

Na het vlees en de groenten ging de mochi op het vuur. Ken`s vader bleek heel professioneel.

De volgende dag was het helaas alweer tijd om terug te gaan naar Osaka, waar het ongeveer 10 graden warmer was.
Gelukkig hebben we helamaal geen file`s gehad.

Vandaag was weer mijn eerste werkdag, dsu de vakantie is nu echt voorbij (alleen de dojo is nog dicht, vandaar dat ik de tijd had op mijn blog te schrijven).

Obon vakantie (1)

Dit jaar hebben we hetzelfde gedaan zoals zoveel Japanners; terug naar familie en de familiegraven i.v.m. Obon. Vrijdagochtend vroeg (4.00) vertrokken we met z`n vieren, mijn schoonzusje Aya, haar man Tomoya en Ken en ik. We hadden namelijk een drukke dag en flink wat uren in de auto voor de boeg. Het vroege opstaan loonde wel want we hebben geen last gehad van file`s en konden ook nog van een mooie zonsopgang genieten.

Om een uurtje of 7 kwamen we aan bij de tempel van de opa van Ken. In hun boedhistische stijl (Hokke-shu) kan een monnik gewoon trouwen en een familie hebben. De familie woont in een huis dat aan de tempel vastzit.



Na een warm welkom met pudding en meloen was het tijd voor het eerste programmapunt; het wassen van de graven. Geen foto`s want dat was niet echt gepast. We hebben de graven, of eigenlijk grafstenen want men wordt gecremeerd en niet begraven, schoongemaakt. Daarna overal verse bloemen gezet en wierook en kaarsen gebrand.



Obon gaat over de overledenen, dus dit is het belangrijkste gedeelte, geloof ik.

Nadat dit gedaan was zijn we naar het grote standbeeld van Nichiren gelopen, wat naast de tempel staat. Nichiren is de oprichter van de stijl waar deze stijl een afsplitsing van is. Dit beeld is het grootste standbeeld van Nichiren in Japan (schijnbaar).


Toen ik Ken vroeg wat er binnenin was, wist hij het eigenlijk ook niet...

Toen kwam opa aan gelopen met de sleutel om te laten zien wat er in het gebouw was. Het bleken twee ruimtes te zijn met altaren en grote ladenkasten. Het bleek te zijn voor de soldaten van dat dorp die in WO 2 zijn overleden. In de ladenkasten worden de botten bewaard.
Daarna gingen we weer terug naar binnen. Op deze foto zie je het huis en de tempel, gezien vanaf het gebouwtje met het standbeeld.

Binnen kon ik Ken`s neefje en nichtje ontmoeten.

Yushou en Chiharu

Opa maakte toen de tempel klaar voor een ceremonie, speciaal voor ons vieren.



Na het lezen van een sutra gingen we allemaal langs het altaar om een aantal handelingen te doen. Hier is het Ken`s beurt.

Later werd op het altaar de shyouryuu neergezet. Dit zijn een paard en koe gemaakt van een komkommer en aubergine. Dit zijn de vervoersmiddelen waarmee de overledenen vanuit de andere wereld kunnen komen en gaan. Het paard is snel, dus dat gebruiken ze om te komen. De koe is langzaam, dus kan gebruikt worden om terug te gaan en ook bagage mee te nemen.


De tempel is erg mooi en het was erg bijzonder voor mij om het zo mee te maken.

Om 10 uur was het alweer tijd om verder te gaan. Nog een paar foto`s van iedereen die aanwezig was.

Het kamerscherm op de achtergrond is door Ken`s overgrootvader geschilderd.

De reis ging verder naar Gifu-ken. De andere oma van Ken woont in de buurt van Ena, ergens in de bergen. Op de rivier was heel mooie mist te zien.



Heeeeeeeeeeeeeeeel super toevallig is het ouderlijk huis van onze goede vriendin Natsuko ook in de buurt van Ena. Vorig kaar hebben we bij haar de wintervakantie doorgebracht. Nu was ze ook vanuit Tokyo teruggekomen om obon bij haar familie door te brengen. We hebben in Ena gezellig een uurtje kunnen bijkletsen.

Bij oma waren Ken`s ouders en zijn nicht Yuka met haar kinderen Akito (8) en Kano (3) al aanwezig.
Akito houdt van Japans schaak en strikte Ken om te spelen. Ken won, dus nieuwe tegenstanders waren nodig. Hier proberen Ken en Akito Tomo te leren spelen (Aya had het inmiddels al opgegeven), maar erg succesvol was het niet.

`s Avonds hebben we met z`n allen in een restaurant gegeten.

Het was een lange dag...

Maar wel heel leuk en interessant. Na een lekker bad hebben we dan ook heerlijk geslapen.

Zomervakantie

Het is al een tijdje bloedheet in Japan en nu heb ik ook eindelijk zomervakantie.

Zomer in Japan is een tijd van zomerfestivals en vuurwerk. Ook op mijn werk hebben we zomerfestival gehouden. Alle kinderen hadden mooie Japanse kleding aan en we hebben typische festival spelletjes gedaan.

yoyo ballon spel

mijn klas

Een van de spellen is `watermeloen splijten`, waarbij je geblindoekt moet zien een watermeloen te vinden en erop te slaan. Aangezien niemand hard genoeg geslagen had met de stok om de watermeloen te splijten (en James en ik `m niet hadden kunnen vinden), heb ik `m tot genoegen van de kinderen met mijn vuist doorgeslagen.

Heel iets anders. Van de week ben ik naar de tandarts geweest. Na een aantal horrorverhalen van andere buitenlanders was ik wel een beetje bang, maar dat was onnodig. Ze hebben zelfs een rontgenfoto gemaakt, maar alles was ok. Geen gaatjes! Alles was eigenlijk gewoon hetzelfde als in NL, behalve die x-ray, die werd daar gemaakt en kon je meteen op het computer scherm bekijken.

Sinds Juni woont er weer een nieuwe Nederlandse vrouw met Japanse man in Kansai. Samen zijn we in het reuzenrad op het Hep-5 gebouw in Umeda geweest.

Corine

Deze zomervakantie gaan we naar de beide oma`s en opa. Ik zal voor de eerste keer naar de tempel van de familie gaan. De ouders van Ken zijn nu al bij oma, omdat het met haar gezondheid niet goed gaat. Hopelijk wordt ze snel beter! Wij gaan op vrijdag de 13de samen met Aya en Tomo daar heen.

een druk weekend

Afgelopen weekend hadden we een druk programma. Zaterdag en zondag was het jaarlijkse trainingskamp van de dojo. Vorig jaar was ik na werk zelf met de trein gekomen, maar dit jaar had ik vrij genomen zodat vanaf het begin af aan mee kon doen. Zaterdagochtend moesten we dus om 5 uur op, wat redelijk zwaar was omdat ik donderdag en vrijdag ziek was (voedselvergiftiging?).

We gingen met de bus naar Wakayama, een aangrenzende provincie aan zee. De dojo groeit nu snel snel, dus het kamp was maximaal gevuld met 130 man (kind)

We logeerden in hetzelfde ryokan als vorig jaar, met vanuit onze kamer een prachtig uitzicht op zee.

Op zaterdag gingen we naar het strand. Daar hebben we naast getraind ook in zee gezwommen (of naast het zwemmen ook een beetje getraind..?)

Ik sliep met de meisjes op 1 kamer.
Op zondag hadden we training in een gymzaal. Nog een laatste harde training voor mijn competitie volgende week.
Daarna nog een lunch en toen was het alweer tijd om terug naar Osaka te gaan.

Nadat we weer terug waren en de rest van de dojo vermoeid naar huis gingen hadden wij alweer het volgende punt op de agenda: Naar Kobe om daar met andere Nederlanders de WK finale (`s nachts 3.30) te kijken. We hadden lekker luxe een hotelkamer gereserveerd en gingen de wedstrijd in de bar van het hotel kijken. De bar was mooi oranje versierd en het consulaat had ervoor gezorgd dat we Heineken bier voor 500 yen te krijgen was. Onder de andere gasten waren de consul-generaal en haar man, een team van 5 TU studenten die deze maand met hun zonne-auto gaan racen op het circuit en wat van mijn andere Nlse vrienden hier (nogmaals: Davey gefeliciteerd met de kleine!).

Nou ja, het resultaat weten we allemaal...

Na de wedstrijd zijn we weer in bed gedoken en na uitgeslapen te hebben gingen we op terugreis. We hebben nog 1 tussenstop gehouden bij de stroopwafeltent van Marco. Daar was ik nog niet geweest, dus het was erg leuk om even te zien (en de oranje stroopwafels uit te proberen).