Eindelijk zover!

Na anderhalf jaar wachten was het eindelijk zover, mijn bruiloft kwam eraan. Op maandagochtend kwamen mijn ouders uit Nederland en mijn tante uit Australie aan op Kansai International airport.


Vanaf het vliegveld zijn we met de bus naar Kyoto gegaan. Nadat we de bagage in het hotel hadden gedropt zijn we op pad gegaan. Gelukkig was iedereen niet te moe na de lange reis en besloten we ook na de lunch gewoon de eerste dag ook te gebruiken om te sightseeen. We zijn naar de Kiyomizu tempel gelopen.

Het was gelukkig lekker weer en Jeanette probeerdedan ook maar een matcha-ijsje, die lekker bleek te zijn.

Na het avondeten ging ik weer terug naar huis en de rest naar het hotel. Ik moest nog een laatste dagje werken.

Daarna weer op pad naar Kyoto om eindelijk Bart, Maaike en Boris te ontmoeten, die die dag daar aankwamen. Het was natuurlijk erg leuk om mijn neefje weer te zien! Hij is alweer een stuk groter dan in Augustus en kan nu lopen en een beetje praten. Een erg schattig jongetje en dat vonden de Japanners ook, dus aan aandacht geen gebrek.

De volgende dag zijn we met z`n allen naar Arashiyama gegaan, meer daarover in mijn volgende post!

Nog maar 1 weekje...!

Mijn vorige titel had heel optimistich de titel `Lente!` maar daar was helaas de laatste 2 weken weinig van te merken. Het weer dat rond deze tijd erg lekker is, wilde niet erg meewerken. Het was/is nogal koud en het regende ook veel. Jammer voor Maaike, Bart en Boris die al in Japan zijn aangekomen (gelukkig precies 1 dag voor de vulkaanwolk uit Ijsland). Niet dat ik daar nog veel van gemerkt heb, want zij zijn met z`n drietjes aan het rondreizen door Japan voordat ze mijn kant uitkomen.

Maar komende week is het eindelijk zover! Morgen komen mijn ouders en mijn tante Jeanet aan. Dinsdag komen Maaike, Bart en Boris richting Kyoto en ook Annelies (studievriendin Chinees) komt met haar nieuwe vriend naar Japan voor onze bruiloft!

Nou zou je denken dat met nog 1 week te gaan alle aandacht naar de bruiloft gaat, maar dat was toch niet het geval. Ik ben in april met mijn nieuwe baan begonnen. Het bevalt prima, maar ben er wel druk mee. Afgelopen zondag hadden we bv. een picknick met de hele school in het Expo-park. Het was gezellig maar ook wel een paar uur verplicht sociaal doen met alle ouders en ook gezamelijke spellen met de kinderen. Daarnaast had Ken dit keer de verantwoordelijkheid over de clubcompetitie iets van 200 kinderen aan meedoen. Een flinke klus dus...

De competitie is nu net afgelopen, dus nu zijn we er echt klaar voor! Let`s get married!

Ik zal proberen uitgebreid verslag te doen van de hele komende week. Erg bijzonder, al die familie hier in Japan bij elkaar.

Lente!

Eindelijk, het is lente!

De afgelopen tijd was nogal hectisch en druk, dus had geen tijd om op mijn blog te schrijven.

Waar had ik het dan zo druk mee? Het waren mijn laatste weken op mijn werk bij Blue Dolphins en naast mijn gewone werk heb ik veel ingevallen voor de twee vaste docenten. Daarnaast was ik dus op zoek naar nieuw werk en had dus sollicitatiegesprekken, demolessen etc. Ik moest ook keuzes maken, die niet altijd even makkelijk waren.

Sinds 1 april ben ik officieel begonnen met mijn nieuwe baan. Ik ben nu docent op een internationale preschool en werk daar 5 dagen per week. Mijn `eigen` klas is Intensive 1 en daar zitten kinderen van 3/4 jaar in. En ja, die moeten in Japan al leren lezen en schrijven... Naast die klas die ik elke ochtend van 10.00-14.00 geef heb ik ook `s middags klassen. Daarin zitten wat oudere kinderen en op zaterdag heb ik een klas met 8/9 jarige meisjes. Dus redelijk divers. Ik ben net begonnen, maar tot nu toe bevalt het werk me prima.

Omdat deze baan semi-fulltime is heb ik besloten te stoppen met mijn werk in The Little Gym. Dat is wel jammer, want ik vond het erg leuk werk.

Ook mijn zaterdagklas heb ik voor de laatse keer les gegeven. Mijn studenten hebben de Japec Engelse test gedaan en zijn allemaal geslaagd, dus heb ik het jaar zeer succesvol kunnen afsluiten.

Daarnaast heb ik nog steeds een aantal prive studenten. Daar ga ik wel mee door, als het lukt qua tijd.

Ken is nu ook sinds een maand of twee bezig met zijn eigen dojo en de eerste studenten hebben zich al ingeschreven. Ook de zondagles gaat nu officieel beginnen.

De zondagles

Ken met zijn eerste `eigen` studenten

Nog een belangrijk nieuwtje is dat Ken dit jaar meedoet met de Nationale Kampioenschappen in mei. Dus dat betekent dat hij al een tijd in volle training is. Hij is nu dan ook een full-time karateka!

Naast al dit staat deze maand natuurlijk in het teken van onze bruiloft! 30 april is het eindelijk zover, dan hebben we onze bruiloft in Kyoto. Voor degenen die er niet bij kunnen zijn zullen we zeker uitgebreid verslag doen op dit blog, denk ik.

Weer een nieuw jaar

Het is alweer februari maar toch nog even een terugblik naar het begin van dit jaar. We zijn in Osaka gebleven en vierden oud en nieuw bij mijn schoonouders.

Een impressie van de activiteiten

Nieuwjaarseten

De wintervakantie was al snel afgelopen. Vier januari begon ik weer met werken. Die week werd ik ook gevraagd voor een collega in te vallen, dus ik begon meteen goed met een 6-daagse werkweek. Het was wel een leuke nieuwe ervaring voor me. De klas van mijn collega heet Starfish en de Starfish kinderen zijn 2-3 jaar. In de Little Gym geef ik wel les aan 3-jarigen, maar dat is maar een uurtje per keer, en dit is 4 uur per dag. Maar ik moet zeggen dat het me erg meeviel. Ik heb helemaal geen huilende kinderen gehad en het is erg (hoe zeg je dat?) `rewarding` werk. De kindjes zijn erg schattig.Dit jaar ben ik ook weer teruggegaan naar (Japanse) school. De intermediate klas is inmiddels op pre-advanced niveau gekomen en op de plek waar mijn klas was opgehouden ben ik nu weer begonnen. Ik probeer dagelijks te gaan, maar door werk lukt het niet echt, soms kan ik maar 2 x per week. Of ik nog veel langer door kan gaan weet ik dus ook niet.

Dit jaar hadden we geen buitentraining met de dojo, maar wel een training met alle lokatie`s samen.

Ook hebben we bezoek gehad uit Tokyo. Onze goede vriendin Natsuko kwam plotseling een nachtje logeren. De reden was jammergenoeg niet leuk (een studiegenoot van haar was overleden), maar we hebben toch nog wel even lekker samen kunnen lunchen.

Eind januari was het tijd voor het jaarlijkse Oranjediner. Dit diner wordt ieder jaar door de Nederlandse vereniging georganiseerd in het kader van de verjaardag van de koningin. Dit jaar werd het gehouden in het ANA Crown Plaza hotel in Kobe. Dit hotel heeft 37 verdiepingen en wij hadden een zaal op de 35ste verdieping!

Er waren ongeveer 25 deelnemers waaronder een aantal nieuwkomers. Het was erg gezellig en tot in de puntjes geregeld. Aangezien ik tegenwoordig informeel in het bestuur zit had ik van te voren al mee kunnen praten over het menu en de tafeldekking etc kunenn goedkeuren.

De volgende dag had ik mijn debuut als model. Bodymaker, een producent van sportartikelen, maakte foto`s voor de lente catalogus. Van de dojo waren er enkele mensen gevraafd om mee te werken, waaronder ik dus. Eerst zijn er foto`s gemaakt waarin we stootkussen gebruiken. Hiervoor moesten we ons eigen karatepak dragen. Omdat Ken mijn band was vergeten mee te nemen moest ik een band lenen en... natuurlijk was er alleen maar een extra zwarte band, haha. Verder werden er foto`s gemaakt van een soort zwemshirt waar van iedere maat 1 iemand op de foto ging, dus ik was het model voor maat 170.



Verder is er ook slecht nieuws. Het hoofdkantoor van mijn werk heeft besloten onze lokatie te sluiten. Eind maart zal mijn werk dus aflopen. Hoogstwaarschijnlijk kan ik wel doorgaan met de Little Gym (iig tot september). Ik ben nu dus hard aan het jobhunten en heb volgende week ook twee sollicitatie gesprekken.

Als afsluiter nog wat positieve dingen: de bruiloft komt er snel aan en we zijn druk bezig met de voorbereidingen. Ik heb zelf de uitnodiging gemaakt (met hulp van Davey) en die is inmiddels geprint en gaat volgende week de deur uit. We hebben ook de cake en bloemen uitgekozen en ik kan zeggen; het wordt mooi!!!!!!

Ook de voorbereidingen voor de nieuwe dojo gaan goed. Volgende week zullen de eerste proeflessen worden gegeven.

Al met al een spannende, drukke tijd!

einde van het jaar

2009 is alweer bijna afgelopen. Hoog tijd dus voor een update over de laatste tijd.

Het was een een tijd met feestdagen. Zo was het Halloween, wat op mijn werk gevierd werd met een feest voor de kinderen.

Het volgende feest was een echte Nederlandse; Sinterklaas! Dit jaar was ik een van de organisatoren, dus het waren wat drukke dagen. Gelukkig is alles prima verlopen. Sint en Pieten kwamen ook dit jaar weer aan met de boot in de haven van Kobe.

>

Daarna naar restaurant Brasiliano, waar de kinderen kadootjes kregen.



De ouders van Ken leek het ook wel leuk om het feest mee te maken en kwamen ook mee. Zekregen zelfs nog een kadootje van de Sint.



En als je je afvraagt, was Ken er niet bij??? Dan moet je beter op de foto`s kijken...

Dan is het alweer tijd voor kerst. Op mijn werk werd dat gevierd met een Christmas Pageant.
Dat betekende dat de kinderen moesten oefenen op liedjes, dansjes en toneelstukjes. Mijn kids hoefden alleen maar te zingen, gelukkig.
Het resultaat was wel erg schattig.

De kleinsten

o.a `mijn` kids

Ken had op dezelfde dag ook een Kerstfeest voor de kinderen van de dojo.


Dat was verder ook alles wat we aan Kerst hebben gedaan. Op de 25ste moest er gewoon gewerkt en getraind worden. De training was wel speciaal omdat het de laatste training van het jaar was; 1000x stoten en 1000x trappen. Daarna 大掃除 `grote schoonmaak`.

Verder hadden we nog een competitie de 23ste, de open Kansai kampioenschappen. Helaas hebben we niet kunnen winnen, volgende keer beter...

Voor volgend jaar liggen er stapels plannen. Natuurlijk 30 april onze bruiloft en alle familie die komt. Verder begint Ken in april zijn eigen dojo en zullen we in de Konoike dojo een Engelse/karateles beginnen. Ook gaat Ken op zondag een soort familiekarateles geven. Als alles goed gaat doet Ken volgend jaar ook mee met de nationale kampioenschappen op gewichtsklasse (de zen kansai was open gewicht, niet zo gunstig voor Ken met z`n 65 kilo...) Ikga zeker ook weer trainen voor een volgende wedstrijd, alleen weet nog niet precies wanneer en waar. Een ander goed voornemen is om mijn Japans nog meer te verbeteren. Ik spreek nu een redelijk woordje Japans maar het kan en moet zeker nog beter.

Dus, ook volgend jaar zullen we weer ons best gaan doen!

Aya`s bruiloft

Gisteren was het zover: mijn schoonzusje Aya ging trouwen.

Voor haar echt `een grote dag`, want nu zal ze echt voor het eerst met haar man gaan samenwonen. Hiervoor woonde ze nog bij haar ouders thuis en zag ze hem maar af en toe. Voor een Nederlander wel erg ouderwets. De bruiloft was tot in de puntjes voorbereid tot aan mijn kleding, haar en make-up aan toe.

Het was voor mij ook wel spannend, want ik had ook veel van Ken`s familie nog niet ontmoet.

Ik zal hieronder een fotoverslag van de dag geven.

De dag begon in de schoonheidssalon in Kyoto, waar mijn haar en make-up (tegelijkertijd) gedaan werd.

Daarna met de taxi naar de trouwlokatie, waar ik me kon omkleden. Vervolgens naar de ruimte waar alle directe familie zich verzamelde.

Daar werd ik voorgesteld aan de familie (ja, ja, die in het paars) en was er een heel formeel voorstel moment van beide familie`s. Iedereen moest in een rij gaan staan en om de beurt werd iedereen door de vader voorgesteld en moest je buigen naar de andere familie.
Hierna was het tijd voor de ceremonie.

Op de eerste rij zaten natuurlijk de ouders en Ken en ik. Op de tweede rij zie de opa en oma en oom en tante van Ken (van moeders kant). De opa en oom van Ken zijn monniken en de opa draagt dus ook een monnikshabijt (als je dat ook zo noemt voor een Boedhistische monnik).

De ceremonie hield in dat Aya en Tomoya een soort verklaring voorlazen en daarna een document tekenden. Ken was getuige, dus hij moest ook tekenen.

Na de ceremonie hadden we een foto moment buiten met de familie. Helaas kon er alleen maar door de officiele fotograaf foto`s gemaakt worden, dus hier kan ik geen foto van laten zien.

Volgende onderdeel was het gebeuren in de eetzaal, waar het paar waar een entree maakte.

Na speeches van vrienden van het stel verlieten de bruid en bruidegom de zaal weer onder escorte van hun moeders.



Om daarna een volgende entree te maken in Westerse trouwoutfit, waarna ze samen aan elke tafel een kaars aanstaken.

Toen was het tijd voor het taart-moment.

Hierna waren er nog een soort van playback optreden van vriendinnetjes van Aya en een liedje met foto`s van vrienden van Tomoya en een video-foto presentatie van beiden (van babyfoto`s tot nu zeg maar).

Hierna was het tijd voor het emotionele momentje; de bruid en bruidegom bedankten hun ouders met het voorlezen van een brief en het geven van bloemen en kado`s.

Dit ben ik met Ena no obaachan. De oma van Ken, die ik vorig jaar al ontmoet heb.

De Yasue tafel.


Het was een mooie dag, en goede inspiratie voor onze eigen bruiloft. Al waren er zeker een paar dingen die wij anders zullen doen.

Stroopwafels in Japan

Weer een reden om Nederland te missen minder: tegenwoordig kun je ook echte warme, versgebakken stroopwafels kopen in Japan! Vorige maand stond Marco (vd Nederlandse vereniging) met een kraampje op de (Italiaanse) markt. Natuurlijk een goede reden voor mij en Ken om een uitstapje te maken. Ze smaken echt zoals de Nederlandse, warme versie van op de markt.

Afgelopen week heb ik me nog meer tegoed gedaan aan Nederlands eten. Mijn oud-studiegenoten Antje en Gwan kwamen langs. Eerst heb ik mijn huis laten zien en zijn we met z`n vieren udon gaan eten. Daarna moest Ken werken en ben ik met Antje en Gwan naar het Osaka kasteel gegaan. Toen ik op de terugweg het Nederlandse restaurant noemde werd vooral Gwan enthousiast. Zij wonen en werken nu in China, dus hebben ook geen Nederlands eten in overvloed. Ik wist dat mijn schoonzusje Aya ook graag een keer bij `Oude kaas` wilde eten, dus uiteindelijk zijn we met z`n vieren daarheen gegaan. We hebben een lekkere mix van patat, bitterballen, pannenkoeken, stampot etc gegeten.

Nu alleen nog dropjes en dan ben ik helemaal tevreden, haha.