Weer familie op bezoek

(Er was een probleem met uploaden van de foto`s op het blog, vandaar dat het publiceren wat later is geworden)

Zoals oorspronkelijk ook gepland kwamen mijn ouders twee weken geleden weer naar Japan. Rana hadden ze natuurlijk al gezien toen ze twee weekjes oud was, maar sindsdien is ze echt al super gegroeid (en nog schattiger geworden, haha).

Zaterdag moesten Ken en ik wel gewoon werken, maar we konden mijn ouders nog wel even ontmoeten voordat we wegmoesten. Weer een berg leuke kleertjes gekregen waar ik erg blij mee ben! `s Avonds hebben we op de Yamatedai bij mijn schoonfamilie gegeten.
De volgende dag was ook een familiedag, we gingen naar het zuiden van de Osaka prefectuur om Aya (Ken`s zusje) en haar man Tomoya op te zoeken.
We heben samen gegeten en zijn naar de plaatselijke matsuri (festival) gaan kijken.

De volgende dag zijn naar park met de hangbrug, dat de oplettende lezer van dit blog bekend voorkomt, geweest. Dit keer konden we rustig wandelen, het was lekker weer en Rana heeft heerlijk bij oma in de draagzak geslapen.


De volgende dagen zijn mijn ouders zelf op reis geweest naar o.a Tokushima.

Vrijdagmiddag ontmoetten we elkaar weer op het station van Takatsuki, om samen (mijn ouders, Rana en ik) naar het Biwa-meer te gaan. Daar had ik een huisje gereserveerd op een berg aan het meer. Helaas regende het die dag maar we hebben de tijd goed besteed met een aantal potjes Rummikub.

De volgende dag arriveerden ook Ken en zijn ouders. Samen hebben we een stuk langs het meer gewandeld en allerlei dieren gezien, zoals apen, roofvogels en een hert.

`s Avonds aten we curry rijst,　een internationale samenwerking.
De volgende dag zijn we er met de auto op uit gegaan. Er is een mooie route langs het meer. We wilden onderweg ook een wandeling doen, maar helaas was dat pad afgesloten. Toen hebben we besloten naar het Yogo-meer te gaan, een veel kleiner meer in de buurt. Na daar gegeten te hebben gingen we een eindje wandeleen, wat onder invloed van de Nederlanders een heel rondje om het meer werd.

Gelukkig zat het weer mee, want `s avonds hadden we ook nog een bbq gepland.

Maandag gingen we weer terug richting Osaka, maar omdat Shiga de geboortegrond van ninjutsu is hebben we onderweg een tussenstop gemaakt bij een ninja huis. Helaas was de uitleg in snel Japans, zonder veel tijd voor vertaling en wilde Rana precies drinken.

Op woensdag zijn we met Megumi Harada naar het Expo park geweest, waar de cosmos (is dit NLs?) in bloei stond.

Donderdag hebben we in Arashiyama mijn tante Jeanet en haar man Steve ontmoet!






Zaterdag ging iedereen weer terug naar hun eigen land, dus was het de laatste gelegenheid om elkaar te zien. We hebben in een ramen (noodle) restaurant bij mij in de buurt gegeten.
Toen was het dus tijd voor afscheid maar de volgende keer dat ik mijn ouders zie is alweer in december!

Van alles

Vorige week kwam er weer een typhoon langs, maar we hebben er gelukkig weinig last van gehad. Het weeralarm werd zelfs `s middags weer ingetrokken dus Ken, die al rekende op een vrije middag, moest toch werken. Het is nu wel een stuk afgekoeld, dus het is een stuk lekkerder om naar buiten te gaan.

Ik heb nog steeds regelmatig contact met de andere nieuwe moeders die ik in het ziekenhuis heb ontmoet. Laatst waren ze hier weer op bezoek.

Ik geloof dat het onmogelijk is drie moeders en drie babies enigzins flatteus op de foto te krijgen, dus hier moeten we het maar mee doen!

Morgen gaan we met hetzelfde clubje naar een cursus die mijn Kumon docent organiseert. Het is voor moeders en kinderen tussen 0 en 2 jaar. Ik denk zelf dat het nogal vroeg is, maar volgens de docent moest ik zeker komen. Nou ja, het is gratis, dus we kunnen het gewoon proberen.

Twee weken terug kwam Karim, een vriend van ons uit de Taiwan periode die nu in Tokyo woont, met zijn moeder en haar 2 vriendinnen naar Kansai. Gelukkig hadden ze ook tijd om even naar Ibaraki te komen en hebben we lekker Nepalees gegeten. Het was al de 4de keer dat ik zijn moeder ontmoette! 1x in Taiwan, 2x in Parijs en nu in Osaka, waar zal de volgende keer zijn?

Vandaag zijn we naar Namba geweest. Daar hebben we samen met Shihan (de hoofddocent van de dojo) en zijn familie gegeten en daarna gewinkeld. Sumirei, Shihan`s dochter, met mijn zonnebril op.

Ik heb geen idee hoe dat in Nederland is, maar ik moet zeggen dat de voorzieningen hier erg goed zijn. Het is geen probleem als Rana tijdens het winkelen honger krijgt, er zijn overal mooie borstvoedingskamers aanwezig.

Nu nog wat foto`s omdat ik het niet kan laten...

Volgende week zondag komen mijn ouders alweer naar Japan! We zullen o.a samen naar Lake Biwa gaan, dus binnenkort weer genoeg om over te schrijven.

oppassen

De zomer is weer over z`n hoogtepunt heen en het gewone leven gaat ook langzaamaan weer beginnen. Vanaf september ga ik weer naar Kumon om mijn Japans bij te houden en begin ik ook weer met lesgeven. Afgelopen zaterdag zou ik voor het eerst weer naar Blue Dolphins gaan. Mijn schoonmoeder had al geoefend met de fles geven en Rana met uit een flesje drinken.

Dat gaat gelukkig prima. Een flinke typhoon gooide echter roet in het eten. We hadden er zelf niet veel last van maar vanwege het weeralarm werden scholen gesloten. We besloten Rana toch naar opa en oma te laten gaan en met z`n tweetjes even van de plotselinge vrije dag te genieten. Nadat we samen ergens wat gegeten hadden zijn we ook naar de Yamatedai gegaan waar alles gelukkig prima was gegaan.

Naast samen slapen kon opa ook goed van de gelegenheid gebruik maken om foto`s te maken, zoals deze.
Omdat Ken zondag een wedstrijd had bleven Rana en ik op de Yamatedai logeren. Gelukkig gaat het de laatste tijd vrij goed met slapen `s nachts, maar ze drinkt nog zeker wel om de 3/4 uur. Dus papa Ken kreeg een nachtje goede nachtrust, tenminste als hij kon slapen ondanks de zenuwen, natuurlijk. In het ziekenhuis bleek de vrouw die na mij in dezelfde verloskamer is bevallen ook op de Yamatedai te wonen. Ik had dus even contact met haar opgenomen en ben zondag op bezoek gegaan.
Vorige week was er op Ken`s oude middelbare school een reunie van de judoclub. Daar zijn we even een uurtje langs gegaan. Het was wel leuk om zijn oude school te zien en oud-klasgenoten te ontmoeten.

De man met het schreeuwende kindje is de judo leraar. Toen hij hoorde dat ik ook judo heb gedaan zei hij dat ik dan volgend jaar ook zeker aan het toernooitje mee moet doen dat ze altijd `s ochtends houden (wij waren er dit jaar alleen `s middags omdat Ken `s ochtends moest trainen voor de wedstrijd). Lijkt me best leuk weer `s een partijtje te judo-en!

Rana wordt echt met de dag groter en past nu alweer maatje 62. Ze is erg bewegelijk en het is iedere keer weer een verrassing waar we haar na een slaapje vinden. Dat wordt nog wat als ze gaat kruipen!
Elke dag oefent ze ook even op haar buik.
Twee zeehondjes, haha.

1 maand

Alweer een maand voorbij sinds we uit het ziekenhuis zijn gekomen, de tijd gaat snel! Vorige week hadden we de 1-maand controle van Rana. Ze is supersnel gegroeid, 8 cm in een maand en ook goed aangekomen, van 2740 naar 4038 gr.

Het is nu Obon vakantie, dus Ken was de afgelopen week thuis. We hadden besloten dit jaar maar niet naar de opa en oma`s van Ken te gaan. Het is nog wat ver rijden en in de Obon vakantie staan overal lange files. We hebben wel gezellig bezoek gehad, o.a Seiko en Hiroshi uit Hong Kong met hun 3 kids. Hun jongste is nu 6 maanden.
Woensdag zijn we naar een groot park in Oost Osaka gegaan, waar een grote hangbrug is. Daarvoor moesten we een stuk omhoog wandelen en zo zonder veel beweging de afgelopen tijd en met baby op mijn buik, voel ik nu mijn kuitspieren goed. Maar we hadden wel mooi uitzicht. Ook was het daar in de bergen een stukje koeler dan in de snikhete stad (de afgelopen 2 weken steeds een graad of 36).
Vandaag hadden we bezoek van Kitada-san. Ik heb haar in het ziekenhuis ontmoet, haar zoontje is 1 dag ouder dan Rana. Haar eerste vriendje...

Alhoewel..., hij had meer interesse in haar dan andersom; gaaaaap, haha.

(groot)ouders op bezoek

In het ziekenhuis kon ik via mijn `keitai` (mobiele telefoon) in contact blijven met mijn familie. We mailden en soms belden we. Een van die telefoontjes was wel heel verrassend. Mijn moeder belde met de vraag: `Vind je het leuk als we volgende week langskomen?` Vantevoren was afgesproken dat mijn ouders in oktober zouden komen, die tickets zijn ook al geboekt. Maar omdat Rana twee weken eerder dan de uitgerekende datum kwam, viel het nog in de zomervakantie, waardoor het mogelijk was te komen. Natuurlijk was mijn antwoord `Ja!!!`. Dus mijn ouders hebben snel tickets en een hotel geboekt en de volgende week donderdag stonden ze op de stoep. Ook al kwamen ze maar een weekje, ze hadden toch twee koffers bij zich... Dus Sinterklaas kwam wat vroeg dit jaar!
Ik had zelf een boodschappenlijstje ingeleverd en er waren kadootjes van mijn zus, mijn tante en nichtje, vrienden van mijn ouders en van mijn ouders zelf. Ook had Maaike kleding meegegeven waar Lara (geboren 15 mei) alweer uit is gegroeid.

Op zaterdag gingen we voor het eerst naar de Yamatedai, waar de ouders van Ken wonen.
Konden we ook de Maxi Cosi voor het eerst echt uitproberen.

Daar aten we met z`n allen een uitgebreid diner.
En was er natuurlijk heel veel Rana-tijd en natuurlijk foto-tijd.

Mijn ouders kwamen vaak bij ons thuis langs en soms gingen we bij ons in de buurt uit eten.

Dit keer konden we natuurlijk niet echt samen op pad, maar dat houden we tegoed voor in oktober.
Met Rana gaat alles goed. Ze is duidelijk al groter geworden en heeft wat babyvet gekregen.
Ze houdt erg van in bad gaan.

Net zoals in mijn buik beweegt ze superveel. Ze weet het al voor elkaar te krijgen uit bed te rollen (ze was vannacht naast mij beland!) Verder zou ze wel wat meer mogen slapen, haha. Ze houdt ons in ieder geval goed bezig.

Kraamdagen in het ziekenhuis

In Japan is het gebruikelijk om na een normale bevalling 5 dagen in het ziekenhuis te blijven. Je moet je hier niet een echt ziekenhuis bij voorstellen, meer een kraamkliniek eigenlijk. Ik had gekozen voor een 1-persoonskamer, o.a omdat ik de kleine ook op mijn kamer wilde hebben.

Na de bevalling was er tijd voor rust. Rana lag te slapen op de babykamer en ik was op mijn eigen kamer. Door alle adrenaline kon ik nog steeds niet slapen en ik was ook blij toen ik na een aantal uur geroepen werd om naar de borstvoedingsruimte te komen. Daar gaf ik volgens het schema van het ziekenhuis elke 3 uur voeding. Dat was wel prettig omdat je daar veel hulp had en ook met andere vrouwen kon socializen.

Na de tweede nacht werd ik geroepen, dat Rana gespuugd had en dat het de kleur van borstvoeding had. Dat betekende dus mijn melk al op gang was gekomen en vanaf nu zouden ze me roepen wanneer ze klaar was om te drinken i.p.v het op het schema van het ziekenhuis.

Na een dag en nacht op deze manier door te hebben gebracht, met wegen voor en na de voeding mocht ik haar bij me op de kamer. Ken was dolblij, eindelijk kon hij haar ook weer vasthouden (tot nu toe kon hij haar alleen achter glas bekijken).

Drie keer per dag werd er een maaltijd gebracht, altijd veel en gevarieerd.
Soms Japans, soms westers.
Ook kwamen er geregeld verpleegsters langs om mijn bloeddruk te checken, bloed af te nemen, te vragen of alles goed ging etc.
De bezoektijden waren wat onhandig. Van twee tot acht, dus precies werktijd voor Ken. Hij is wel elke dag een uurtje of andehalf uur langs geweest. Ook miijn schoonmoeder kwam elke dag. Op donderdag kwam ook Aya op kraamvisite. Ze heeft meteen de eerste keer kunnen babysitten terwijl ik onder de douche ging. Ik mocht Rana trouwens wel terug brengen naaa de babykamer als ik wilde douchen ofzo.
Op vrijdag was het tijd om het ziekenhuis te verlaten. Hier wordt Rana omgekleed in haar speciale kleding.

UItgezwaaid door het personeel.