JLPT en NL

Voor ik met mijn verslag over Nederland begin wil ik eerst even het laatste nieuws melden.
Vandaag kreeg ik eindelijk het resultaat binnen van die andere uitdaging in Juli: de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. En....GESLAAGD!!!!!
Weliswaar op het nippertje, 244 punten van de 400 (met 240 punten oftewel 60% slaag je), maar ik ben er erg blij mee!

Dan nu terug naar het begin van augustus.
Na een reis van zo ongeveer 32 uur, was het eindelijk zover: terug in Nederland!
Mijn ouders en Maaike waren naar Schiphol gekomen om me op te halen.

Meteen die avond stond een van de belangrijkste punten van mijn reis op de agenda: mijn neefje Boris ontmoeten!
Het is echt een schatje en gelukkig vond hij het speeltje dat Ome Ken voor hem had gekocht ook leuk.

De volgende dag ben ik bij mijn oma op bezoek geweest. Toen ik net in Japan was, is ze `s nachts gevallen en heeft haar heup gebroken en haar toestand was erg verslechterd. Dus ik had me wel behoorlijk zorgen gemaakt. Gelukkig ging het redelijk goed en hebben we een wandeling (met de rolstoel dan wel) gemaakt en op het terras wat gedronken.

Die dag ook weer op de Hong Ying geweest, sifu en anderen weer ontmoet. Altijd weer een geweldig gevoel om in de Hong Ying school terug te komen. Helaas was het wel de allerlaatste keer in de Koppenhinksteeg omdat de HY volgende maand naar een nieuwe lokatie zal verhuizen.

Donderdag begon het trainingskamp, wat zoals altijd weer super inspannend maar ook superleuk was.

Vrijdag was ook een bijzondere dag; de trouwdag van Tobias en Ayleen. Samen met andere oud-studiegenoten trokken we naar het Noorden van het land waar een dag vol romantiek gepland stond. Het was een geweldige dag die duurde tot en met de brunch de volgende ochtend. Nogmaals: Toby en Ay van harte gefeliciteerd! Het was ook echt super om iedereen daar weer te zien.

Ondertussen was het trainingskamp zonder mij ook gewoon doorgegegaan, dus toen ik terugwas, kwam ik nog net op tijd voor het banket. Gelukkig kon ik nog wel de hele zondag meetrainen en hebben Yeun Ting en ik nog een ouderwets coole demo kunnen geven (stok vs zwaard). Op maandag ben ik met mijn ouders naar Apeldoorn geweest om mijn andere oma op te zoeken.Met oma Bruinsma gaat alles gelukkig goed en zat ze vol verhalen over haar avonturen in het zwembad.
Dinsdag was onze oppasdag. Normaal past de andere oma van Boris op, maar die was op vakantie dus mochten wij (mijn ouders en ik) die taak waarnemen.

Toen stonden er voornamelijk nog etensdingen op het programma. Maaike en Bart hadden me als verlaat verjaardagskado een etentje beloofd. Dat was echt superlekker.




En verder nog dingen als patatje speciaal, turkse pizza etc. Helaas was het niet mogelijk (wegens tijdgebrek) een ochtendje met de Imperial dragons mee te peddelen.

Ik ben vast nog een hoop dingen vergeten op te schrijven en kan natuurlijk lang niet alle foto`s hier plaatsen. Maar het waren 2 heel leuke weken; bedankt iedereen!

Voor de vakantie

Het is nog warm maar mijn zomervakantie zit er zo ongeveer weer op. Ik ben inmiddels weer terug uit Nederland.

Voordat ik naar Nederland ging had ik nog een belangrijke dag op de kalender staan: het open Osaka disticts kampioenschap Shinkyokushin karate. Zoals de meeste lezers van mijn blog wel al weten, dit is zeer succesvol voor mij verlopen. Ik heb de derde plaats (van de 16 deelnemers in mijn poule) behaald. Ook Ken heeft een belangrijke overwinning gehaald; de eerste plaats van de zwarte band klasse lichtgewicht. Dit is voor zijn carriere in de karate wereld natuurlijk erg nuttig.


Die dag was ook geweldig vanwege de grote support die we allebei vanaf de kant kregen. Natuurlijk van onze dojo, maar ook van een drietal collega`s van mij, Nanako, Yukako en Davey, die waren gekomen om ons aan te moedigen.



Al met al kon ik tevreden met alles (sport, taal, werk) wat ik in het afgelopen (bijna) jaar bereikt heb, teruggaan naar Nederland.
Meer over NL in de volgende post!

Kamp

Dit weekend was het kamp van de karateschool. Het kamp werd gehouden in een ryokan (Japanse stijl hotel) in Wakayama.

86 kinderen en stuk of wat volwassenen... Dat vergt nogal wat logistiek. Ik kwam zelf vanwege werk pas om een uurtje of 7 `s avonds aan, te laat voor training, maar precies op tijd voor de BBQ.
De jongetjes sliepen allemaal samen in 1 grote kamer. Helaas sliepen de volwassen ook m/v gescheiden, dus helaas konden Ken en ik niet samen genieten van het uitzicht vanuit mijn kamer.

Zondag was er tijd om in de zee te zwemmen, erg lekker.

Daarna was het alweer tijd om met de bus terug te gaan richting Osaka.

Uitdagingen

Voor wie denkt dat ik me hier in Japan een beetje zit te vervelen: mis!
De afgelopen tijd is het juist super druk. In het bijzonder ben ik bezig geweest met twee grote uitdagingen. 1 daarvan heb ik nu net achter de rug; de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. In december heb ik het laagste niveau, 4, met een mooie score gehaald. Dit jaar werd voor het eerst de test 2x per jaar gehouden, maar dan alleen niveau 1 en 2. Ik heb mezelf dus voor de uitdaging gesteld niveau 2 te halen (in ieder geval mee te doen). Het was voor mij een goede stok achter de deur om lekker door te leren. De 1000 kanji waren niet het grootste probleem, de woordenschat van 6000 woorden wat meer. Dat leer je niet zo eventjes.
Gisteren was de grote examendag. Gelukkig was de testsite dit keer wat dichterbij en deden er daar ook bekenden mee. Het was niet geheel hopeloos, ik wist er toch nog wel wat van te maken, maar ik ben bang dat ik de drempel niet zal halen. Vooral het leesgedeelte vond ik erg moeilijk en had ik echt veel te weinig tijd voor. Gelukkig is er in december dus weer een kans en dan ga ik er echt voor! De uitslag van deze test komt in september, dus ik hou mijn vingers nog gekruist.

De tweede uitdaging zal over twee weken op zijn hoogtepunt komen: ik zal meedoen aan de Osakafu daikai. Dit is een competitie waar eigenlijk alleen mensen mee mochten doen die dit jaar al bepaalde wedstrijden gewonnen hadden. Bij uitzondering mochten ook mensen met speciale toestemming van shihan ook meedoen. Op het moment van inschrijven had ik dit niet door en vroeg ik aan Ken of ik mee kon doen met deze wedstrijd, waarop hij zei; dat moet je aan shihan vragen. Dus ik aan shihan gevraagd en toestemming gekregen. Dus de afgelopen weken train ik in de speciale competitie groep, en ik kan je vertellen, dat is hard werken...
Zeker als je bedenkt dat het steeds zo`n 30 graden is en super vochtig. Ik heb steeds een half uur na de training nog steeds een rood hoofd! (als enige want die Japanners krijgen alleen een rood hoofd als ze alcohol drinken).
Ik ben blij dat ik nu nog twee weken alleen op de competitie kan concentreren en zal natuurlijk hard mijn best gaan doen om wat te winnen...

Als de competitie voorbij komt het volgende agenda punt echt goed in beeld: 2 weekjes naar Nederland! Ik kijk er al heel erg naar uit!

Pannekoeken en guerilla regen (gelukkig niet tegelijkertijd...)

Vorige week zondag stond er weer een activiteit van de Nederlandse vereniging gepland: een `pannekoekenwandeling`. Er was regen voorspeld, maar gelukkig kregen we de avond van te voren te horen dat het door zou gaan. Toen we bij de YMCA op de Rokkoberg aankwamen regende het inderdaad en kwamen we niet aan het wandelen toe, maar in de loop van de dag klaarde het op en was het een heerlijke, koele dag. Zo hadden we op de terugweg toch nog een mooi uitzicht.

De lokatie was erg leuk, ik kreeg er een soort `survivalvakantie in Ardennen` gevoel bij. We hadden 2 tentjes waarin we konden zitten en de pannekoeken konden bakken.

Er was ook een meertje waar de kinderen (en wij ook) konden kano-en.

Maar de belangrijkste activiteit was natuurlijk het pannekoeken eten! Er was beslag, zelfgemaakte stroop, kaas, ham, banaan etc. De pannekoeken smaakten dan ook heerlijk, en we hebben inmiddels het recept gekregen (bedankt Marco!).

De volgende dag kreeg ik weer te maken met regen...

Toen we van de dojo wegreden regende het nog niet, maar toen we net onderweg waren (op een 3-baans 60km weg) begon het ineens te regenen. Maar niet zomaar regen, echt een stortvloed! De ruitenwissers stonden optimaal maar ik kon niets anders zien dan water. Ook vanaf de snelweg die boven de weg ligt kwamen af en toe golven naar beneden. Aangezien ik helemaal aan de rechterkant reed, en dus drie banen naar links had gemoeten om aan de kant van de weg te komen, en ik dus door de zijruit helemaal niets kon zien, zat er niets anders op dan gewoon vooruit te rijden. Gelukkig rijden we deze weg zo`n beetje dagelijks, dus ik wist wel zo ongeveer waar er een boochtje kwam enzo, maar het was echt een heel enge ervaring! Ken hielp ook niet erg mee door te vertellen dat er vorig jaar tijdens zo`n strotvloed heel veel mensen waren omgekomen... De lerares vertelde de volgende dag dat dit hiet een `gerira` oftewel guerilla regen heet en de laatste jaren meer voorkomt.

schildpad

Alweer een maandje verder... De tijd lijkt hier zo snel te gaan! (Of komt het doordat ik ouder word?) Over ouder worden gesproken, vorige maand was dus mijn eerste verjaardag hier in Japan. Ik had zelf niets georganiseerd, dus verwachtte er ook niet veel van. Maar ik ben lekker een paar keer leuk verrast!

`s Ochtends heeft mijn lieve mannetje (die zelf niet hoefde te werken) een heerlijke bento staan klaarmaken (een bento is een lunchbox, en nee, niet met bruine boterhammetjes). Op mijn werk kreeg ik een leuke kaart waarop door de kinderen en mijn collega`s op geschreven was, ook hebben de kids voor me gezongen. Toen ik thuis kwam stond er een kadootje van Ken en van Aya en een verjaardagstaart klaar.


De tekst op de taart luidt: `Yasue Boukje, gefeliciteerd met je verjaardag`

Dit bleek niet de enige verjaardagstaart te zijn. `s Avonds tijdens de training (waarbij ik op een speciaal `verjaardagsmenu` bestaande uit extra jumping squats etc werd getrakteerd)　kreeg ik van mijn schattige karate-opa Adachi-san ook een taart! En of dat niet genoeg was, kreeg ik gisteren alsnog een taart van Shihan en zijn vrouw... Hoe ik het voor elkaar gekregen heb toch iets af te vallen deze maand is me een raadsel.

Zeker aangezien ik de taart ook niet met mijn collega`s kon delen omdat de school i.v.m. de Mexicaanse griep gesloten was. Gelukkig zijn mijn schoonouders ook altijd wel in voor taart.

`s Avonds had ik een leuk vooruitzicht: mijn hele familie had in Nederland een etentje en ze zouden vanuit het restaurant met mij skypen! Helaas, helaas, de techniek was die avond niet op mijn hand en ik moest het uiteindelijk doen met een `lang zal ze leven` door de telefoon. Van mijn familie heb ik lekker wat centjes gekregen zodat ik goed voor een zomeroutfit kon shoppen.

Mijn schoonzusje Aya is eind April jarig en mijn schoonouders hadden ons al eerder ter gelegenheid van die verjaardagen naar een sushi restaurant uit eten genomen . Dus ik had verder niet veel verjaardagsactiviteit verwacht. Maar wederom werd ik verrast.

Er waren allerlei dingen die ik lekker vind klaargemaakt en als je goed kijkt kun je mijn kado om mijn nek zien hangen. Ik kreeg voor mijn verjaardag een echte parelketting en oorbellen (met certificaat en alles)!

Dan sla ik nu even hele maand over en ga ik door met een verslagje over gisteren. We hadden een etentje met een paar mensen omdat shihan komende week naar Rusland vertrekt om daar aan de Worldcup mee te doen. Vorige week hadden we al een groot feest met alle volwassenen van de dojo, deze week alleen met de instructors. En op het menu stond: schildpad.

We gingen naar een klein restaurantje in de buurt van shihan`s huis, maar binnen waande ik me in een aflevering van Expeditie Robinson. Als aperitiefje kregen we een glaasje schilpadbloed. Daarna kregen we een fijn bord met schildpad sashimi, oftwel rauwe schildpad ingewanden en eitjes. Daarna was het tijd voor schildpad soep.

Het schild was al in de soep gedaan en de stukjes schildpad kon je er zelf ingooien (rechts op de foto). Toen alles in de soep opgegeten was werd de soep meegenomen en werd er van het overblijfsel rijstepap gemaakt. In ieder geval is er niets van de schildpad verloren gegaan, maar mijn lievelingseten zal het nooit worden, denk ik.

Begin augustus ben ik twee weekjes in Nederland, dus ik hoop veel mensen te kunnen zien!

en verder...

Gelukkig waren er naast het slechte nieuws van de nieuwe griep de afgelopen tijd ook weer een hoop leuke dingen. Ik zal proberen een beetje een samenvatting te geven.

Eind April kwam Natsuko langs voor een weekendje. We hebben niet veel bijzonders gedaan, gewoon samen naar de dojo gegaan om te trainen etc. Zaterdag zijn we naar de ouders van Ken geweest. Dus weer tijd voor een fotomomentje:
Zondag hebben we de hele dag een film marathon gehouden (het regende). Erg relaxed en erg gezellig. Het was ook een goede gelegenheid om weer `s naar ons favoriete udon restaurant te gaan.

De eerste week van Mei is Golden Week. Er zijn dan een aantal aansluitende feestdagen en heel Japan is dan vrij. Ik had ook vakantie van werk, school en de dojo, dus echt vrij.

Begin Mei hadden we een borrel met de Nederlandse vereniging in Oude Kaas, het Nederlandse restaurant.

Ondanks een menu dat enkel bestond uit snacks, was het erg gezellig en gelukkig wist Catherine nog een pannekoek bij de chef los te krijgen.

Een ander uitstapje die week was naar Nara. Nara is een andere stad in Kansai, maar wat moeilijker te bereiken, dus ik was er nog nooit geweest. Nara is de oudste stad van Japan.

Het was die dag heel druk vanwege GW, dus we zijn niet heel lang gebleven. Wel hebben we een leuke rondwandeling gemaakt en de belangrijkste attractie; de Todaiji (tempel) bezichtigd.

Binnen in die tempel staat een enorm boeddha beeld.

We zijn in GW ook met mijn schoonfamilie naar Kyoto geweest, maar dat is zo`n lang verhaal dat ik daar misschien binnenkort in een aparte post wat over schrijf.

10 Mei was het net zoals in NL moederdag. We zijn die dag naar mijn schoonfamilie gegaan. Het was natuurlijk weer een goed moment voor taart.

Omdat het moederdag was hebben Ken en ik gekookt en gelukkig viel het in de smaak.

Ok, genoeg geschreven voor vandaag, binnenkort meer...