Uitdagingen

Voor wie denkt dat ik me hier in Japan een beetje zit te vervelen: mis!
De afgelopen tijd is het juist super druk. In het bijzonder ben ik bezig geweest met twee grote uitdagingen. 1 daarvan heb ik nu net achter de rug; de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. In december heb ik het laagste niveau, 4, met een mooie score gehaald. Dit jaar werd voor het eerst de test 2x per jaar gehouden, maar dan alleen niveau 1 en 2. Ik heb mezelf dus voor de uitdaging gesteld niveau 2 te halen (in ieder geval mee te doen). Het was voor mij een goede stok achter de deur om lekker door te leren. De 1000 kanji waren niet het grootste probleem, de woordenschat van 6000 woorden wat meer. Dat leer je niet zo eventjes.
Gisteren was de grote examendag. Gelukkig was de testsite dit keer wat dichterbij en deden er daar ook bekenden mee. Het was niet geheel hopeloos, ik wist er toch nog wel wat van te maken, maar ik ben bang dat ik de drempel niet zal halen. Vooral het leesgedeelte vond ik erg moeilijk en had ik echt veel te weinig tijd voor. Gelukkig is er in december dus weer een kans en dan ga ik er echt voor! De uitslag van deze test komt in september, dus ik hou mijn vingers nog gekruist.

De tweede uitdaging zal over twee weken op zijn hoogtepunt komen: ik zal meedoen aan de Osakafu daikai. Dit is een competitie waar eigenlijk alleen mensen mee mochten doen die dit jaar al bepaalde wedstrijden gewonnen hadden. Bij uitzondering mochten ook mensen met speciale toestemming van shihan ook meedoen. Op het moment van inschrijven had ik dit niet door en vroeg ik aan Ken of ik mee kon doen met deze wedstrijd, waarop hij zei; dat moet je aan shihan vragen. Dus ik aan shihan gevraagd en toestemming gekregen. Dus de afgelopen weken train ik in de speciale competitie groep, en ik kan je vertellen, dat is hard werken...
Zeker als je bedenkt dat het steeds zo`n 30 graden is en super vochtig. Ik heb steeds een half uur na de training nog steeds een rood hoofd! (als enige want die Japanners krijgen alleen een rood hoofd als ze alcohol drinken).
Ik ben blij dat ik nu nog twee weken alleen op de competitie kan concentreren en zal natuurlijk hard mijn best gaan doen om wat te winnen...

Als de competitie voorbij komt het volgende agenda punt echt goed in beeld: 2 weekjes naar Nederland! Ik kijk er al heel erg naar uit!

Pannekoeken en guerilla regen (gelukkig niet tegelijkertijd...)

Vorige week zondag stond er weer een activiteit van de Nederlandse vereniging gepland: een `pannekoekenwandeling`. Er was regen voorspeld, maar gelukkig kregen we de avond van te voren te horen dat het door zou gaan. Toen we bij de YMCA op de Rokkoberg aankwamen regende het inderdaad en kwamen we niet aan het wandelen toe, maar in de loop van de dag klaarde het op en was het een heerlijke, koele dag. Zo hadden we op de terugweg toch nog een mooi uitzicht.

De lokatie was erg leuk, ik kreeg er een soort `survivalvakantie in Ardennen` gevoel bij. We hadden 2 tentjes waarin we konden zitten en de pannekoeken konden bakken.

Er was ook een meertje waar de kinderen (en wij ook) konden kano-en.

Maar de belangrijkste activiteit was natuurlijk het pannekoeken eten! Er was beslag, zelfgemaakte stroop, kaas, ham, banaan etc. De pannekoeken smaakten dan ook heerlijk, en we hebben inmiddels het recept gekregen (bedankt Marco!).

De volgende dag kreeg ik weer te maken met regen...

Toen we van de dojo wegreden regende het nog niet, maar toen we net onderweg waren (op een 3-baans 60km weg) begon het ineens te regenen. Maar niet zomaar regen, echt een stortvloed! De ruitenwissers stonden optimaal maar ik kon niets anders zien dan water. Ook vanaf de snelweg die boven de weg ligt kwamen af en toe golven naar beneden. Aangezien ik helemaal aan de rechterkant reed, en dus drie banen naar links had gemoeten om aan de kant van de weg te komen, en ik dus door de zijruit helemaal niets kon zien, zat er niets anders op dan gewoon vooruit te rijden. Gelukkig rijden we deze weg zo`n beetje dagelijks, dus ik wist wel zo ongeveer waar er een boochtje kwam enzo, maar het was echt een heel enge ervaring! Ken hielp ook niet erg mee door te vertellen dat er vorig jaar tijdens zo`n strotvloed heel veel mensen waren omgekomen... De lerares vertelde de volgende dag dat dit hiet een `gerira` oftewel guerilla regen heet en de laatste jaren meer voorkomt.

schildpad

Alweer een maandje verder... De tijd lijkt hier zo snel te gaan! (Of komt het doordat ik ouder word?) Over ouder worden gesproken, vorige maand was dus mijn eerste verjaardag hier in Japan. Ik had zelf niets georganiseerd, dus verwachtte er ook niet veel van. Maar ik ben lekker een paar keer leuk verrast!

`s Ochtends heeft mijn lieve mannetje (die zelf niet hoefde te werken) een heerlijke bento staan klaarmaken (een bento is een lunchbox, en nee, niet met bruine boterhammetjes). Op mijn werk kreeg ik een leuke kaart waarop door de kinderen en mijn collega`s op geschreven was, ook hebben de kids voor me gezongen. Toen ik thuis kwam stond er een kadootje van Ken en van Aya en een verjaardagstaart klaar.


De tekst op de taart luidt: `Yasue Boukje, gefeliciteerd met je verjaardag`

Dit bleek niet de enige verjaardagstaart te zijn. `s Avonds tijdens de training (waarbij ik op een speciaal `verjaardagsmenu` bestaande uit extra jumping squats etc werd getrakteerd)　kreeg ik van mijn schattige karate-opa Adachi-san ook een taart! En of dat niet genoeg was, kreeg ik gisteren alsnog een taart van Shihan en zijn vrouw... Hoe ik het voor elkaar gekregen heb toch iets af te vallen deze maand is me een raadsel.

Zeker aangezien ik de taart ook niet met mijn collega`s kon delen omdat de school i.v.m. de Mexicaanse griep gesloten was. Gelukkig zijn mijn schoonouders ook altijd wel in voor taart.

`s Avonds had ik een leuk vooruitzicht: mijn hele familie had in Nederland een etentje en ze zouden vanuit het restaurant met mij skypen! Helaas, helaas, de techniek was die avond niet op mijn hand en ik moest het uiteindelijk doen met een `lang zal ze leven` door de telefoon. Van mijn familie heb ik lekker wat centjes gekregen zodat ik goed voor een zomeroutfit kon shoppen.

Mijn schoonzusje Aya is eind April jarig en mijn schoonouders hadden ons al eerder ter gelegenheid van die verjaardagen naar een sushi restaurant uit eten genomen . Dus ik had verder niet veel verjaardagsactiviteit verwacht. Maar wederom werd ik verrast.

Er waren allerlei dingen die ik lekker vind klaargemaakt en als je goed kijkt kun je mijn kado om mijn nek zien hangen. Ik kreeg voor mijn verjaardag een echte parelketting en oorbellen (met certificaat en alles)!

Dan sla ik nu even hele maand over en ga ik door met een verslagje over gisteren. We hadden een etentje met een paar mensen omdat shihan komende week naar Rusland vertrekt om daar aan de Worldcup mee te doen. Vorige week hadden we al een groot feest met alle volwassenen van de dojo, deze week alleen met de instructors. En op het menu stond: schildpad.

We gingen naar een klein restaurantje in de buurt van shihan`s huis, maar binnen waande ik me in een aflevering van Expeditie Robinson. Als aperitiefje kregen we een glaasje schilpadbloed. Daarna kregen we een fijn bord met schildpad sashimi, oftwel rauwe schildpad ingewanden en eitjes. Daarna was het tijd voor schildpad soep.

Het schild was al in de soep gedaan en de stukjes schildpad kon je er zelf ingooien (rechts op de foto). Toen alles in de soep opgegeten was werd de soep meegenomen en werd er van het overblijfsel rijstepap gemaakt. In ieder geval is er niets van de schildpad verloren gegaan, maar mijn lievelingseten zal het nooit worden, denk ik.

Begin augustus ben ik twee weekjes in Nederland, dus ik hoop veel mensen te kunnen zien!

en verder...

Gelukkig waren er naast het slechte nieuws van de nieuwe griep de afgelopen tijd ook weer een hoop leuke dingen. Ik zal proberen een beetje een samenvatting te geven.

Eind April kwam Natsuko langs voor een weekendje. We hebben niet veel bijzonders gedaan, gewoon samen naar de dojo gegaan om te trainen etc. Zaterdag zijn we naar de ouders van Ken geweest. Dus weer tijd voor een fotomomentje:
Zondag hebben we de hele dag een film marathon gehouden (het regende). Erg relaxed en erg gezellig. Het was ook een goede gelegenheid om weer `s naar ons favoriete udon restaurant te gaan.

De eerste week van Mei is Golden Week. Er zijn dan een aantal aansluitende feestdagen en heel Japan is dan vrij. Ik had ook vakantie van werk, school en de dojo, dus echt vrij.

Begin Mei hadden we een borrel met de Nederlandse vereniging in Oude Kaas, het Nederlandse restaurant.

Ondanks een menu dat enkel bestond uit snacks, was het erg gezellig en gelukkig wist Catherine nog een pannekoek bij de chef los te krijgen.

Een ander uitstapje die week was naar Nara. Nara is een andere stad in Kansai, maar wat moeilijker te bereiken, dus ik was er nog nooit geweest. Nara is de oudste stad van Japan.

Het was die dag heel druk vanwege GW, dus we zijn niet heel lang gebleven. Wel hebben we een leuke rondwandeling gemaakt en de belangrijkste attractie; de Todaiji (tempel) bezichtigd.

Binnen in die tempel staat een enorm boeddha beeld.

We zijn in GW ook met mijn schoonfamilie naar Kyoto geweest, maar dat is zo`n lang verhaal dat ik daar misschien binnenkort in een aparte post wat over schrijf.

10 Mei was het net zoals in NL moederdag. We zijn die dag naar mijn schoonfamilie gegaan. Het was natuurlijk weer een goed moment voor taart.

Omdat het moederdag was hebben Ken en ik gekookt en gelukkig viel het in de smaak.

Ok, genoeg geschreven voor vandaag, binnenkort meer...

Varkensgriep

Even een update over het nieuws dat Kansai nu in de ban houdt;

Gisteren is bevestigd dat een aantal hoge middelbare school leerlingen besmet zijn met het nieuwe influenza virus, zonder dat ze buiten Japan zijn geweest. Dat is voor het eerst in Japan, hiervoor waren de enige gevallen op het vliegveld. Die school is in Kobe, waarop de overheid heeft besloten alle scholen voor 7 dagen te sluiten. Ook de Kobe matsuri die vandaag zou zijn is afgelast.
Tot nu was het virus een ver-van-mijn-bed show, maar nu begint het toch wel invloed uit te gaan oefenen. Ik werk namelijk in Kobe en de school waar ik werk wordt misschien ook gesloten.

Vandaag is ook bevestigd dat ook een aantal scholieren van een school in Ibaraki shi (de gemeente waar ik woon) besmet zijn. Het is de oude hoge middelbare school van Ken.

Gelukkig gaat het met al die mensen redelijk goed, het lijkt een milde vorm te zijn.
We zullen zien wat er nu verder gebeurd...

Hana-loze hanami en tulpenfestival

Vorige week vrijdag was de jaarlijkse hanami met de school gepland. Niet uit het veld geslagen doordat de sakura al een week uitgebloeid was, gingen we op pad. Met wel drie (!) medestudenten... (er zijn nu ook maar zo`n 10 studenten in de school). Gelukkig waren de docenten in wat grotere getalen aanwezig en was het toch gezellig.

Zondag ging ik naar een plek waar de bloemen wel bloeiden; het tulpenfestival in het Banpaku kinen koen park. Dit is een enorm park dat vlakbij ons huis blijkt te zijn. We hadden afgesproken met Davey (+ familie), Rick en vrienden van hen.

Het tulpenfestival wordt georganiseerd i.v.m het Japan-Nederlandjaar, dus naast tulpen waren er ook allerlei andere Nederlandse dingetjes.

En... Nederlands eten! Ik heb erg genoten van de pannenkoek met kaas, spek en stroop.

We hebben lekker de hele dag onder een boom in de schaduw gezeten (erg veel van het park heb ik eigenlijk niet gezien, haha)

Hmmm, ik wilde nog verder schrijven en wat andere foto`s erop zetten, maar m`n blog doet een beetje vervelend dus laat ik het maar even hierbij.

Over ongeveer een uurtje komt Natsuko (vanuit Tokyo) aan omdat een weekendje bij ons te logeren, tanoshimi!

Lente

Ik schrijf dit stukje met rood verbrande armen, want terwijl ik vorige week nog in mijn winterjas rondliep, was het dit weekend boven de 25 graden!

Er valt dit keer ook weer nieuws te melden: Eind maart mocht Ken zijn zwarte band examen doen. Ik heb het geweten want hij is zeker 2 weken doodzenuwachtig geweest en is (letterlijk) 5 kilo afgevallen... Maar gelukkig, alles ging goed. Het spannendste onderdeel was de 10 man kumite. Dat betekent met 10 man achter elkaar sparren, zonder pauze. Nou wordt vaak gedacht dat Japanners hun emoties niet tonen, maar dit keer werd dat mij verweten. Menig toeschouwer pinkte namelijk geemotioneerd een traantje weg, terwijl ik koelbloedig (ahum) met de fotocamera zat te filmen.

Uiteindelijk heeft hij dit (voor onze toekomst ook belangrijke) doel bereikt en kan hij nu zijn zwarte band dragen.

Verder is het de tijd van het jaar waar iedereen aan het uitkijken was naar het bloeien van de sakura en vorige week was het zover. De Japanner gaat dan Hanami (bloemen kijken). Dit houdt in dat er in groepen op uit wordt getrokken met BBQ en sake en onder de sakurabomen gezellig wordt samengezijn. Ik zou ook kunnen ingaan op de filosofische gedachte achter deze fascinatie voor deze bloesem...maar ja, misschien volgend jaar.

We hadden vorige week zondag een Hanami/paasfeestje van de Nederlandse vereniging. En zowaar, precies die dag begon het mooie weer! Ook de sakura deed zijn best.

We zaten hier in Ashiyagawa op een mooi plekje aan het water. Er waren redelijk wat Nederlanders, met aanhang en kids.

Ook drie Japanse collega`s van de school waar Davey en ik werken kwamen langs, er was komijnenkaas en de zon scheen. Wat wil je nog meer? Maar ook wat dichter bij ons huis was er genoeg sakura te bewonderen. Wanneer ik van ons huis naar het JR station fiets, ga ik altijd door de sakurastraat. Dit is een leuke weg, een beetje parkachtig, met een hoop sakurabomen. Deze dagen wordt daar het sakura festival gehouden. Op dinsdag, toen de sakura op zijn best was hebben we daar een wandelingetje gemaakt.

De sakura is nu hier in de omgeving alweer uitgebloeid, helaas. Maar dat is juist wat de sakura zo beijzonder maakt; je kijkt er het hele jaar naar uit, en voordat je het weet is het alweer afgelopen.

Gisteren hadden we weer een buitentraining met de dojo. Met 150 mensen hebben weer een park (on)veilig gemaakt. Het was erg gezellig, alleen; had ik maar zonnebrandcreme meegenomen...

Naast al dat bloesems kijken enzo, ben ik natuurlijk ook nog steeds druk aan het studeren en werken, maar dat gaat nu zo allemaal z`n gangetje, dus weinig vermeldenswaardig.