en verder...

Gelukkig waren er naast het slechte nieuws van de nieuwe griep de afgelopen tijd ook weer een hoop leuke dingen. Ik zal proberen een beetje een samenvatting te geven.

Eind April kwam Natsuko langs voor een weekendje. We hebben niet veel bijzonders gedaan, gewoon samen naar de dojo gegaan om te trainen etc. Zaterdag zijn we naar de ouders van Ken geweest. Dus weer tijd voor een fotomomentje:
Zondag hebben we de hele dag een film marathon gehouden (het regende). Erg relaxed en erg gezellig. Het was ook een goede gelegenheid om weer `s naar ons favoriete udon restaurant te gaan.

De eerste week van Mei is Golden Week. Er zijn dan een aantal aansluitende feestdagen en heel Japan is dan vrij. Ik had ook vakantie van werk, school en de dojo, dus echt vrij.

Begin Mei hadden we een borrel met de Nederlandse vereniging in Oude Kaas, het Nederlandse restaurant.

Ondanks een menu dat enkel bestond uit snacks, was het erg gezellig en gelukkig wist Catherine nog een pannekoek bij de chef los te krijgen.

Een ander uitstapje die week was naar Nara. Nara is een andere stad in Kansai, maar wat moeilijker te bereiken, dus ik was er nog nooit geweest. Nara is de oudste stad van Japan.

Het was die dag heel druk vanwege GW, dus we zijn niet heel lang gebleven. Wel hebben we een leuke rondwandeling gemaakt en de belangrijkste attractie; de Todaiji (tempel) bezichtigd.

Binnen in die tempel staat een enorm boeddha beeld.

We zijn in GW ook met mijn schoonfamilie naar Kyoto geweest, maar dat is zo`n lang verhaal dat ik daar misschien binnenkort in een aparte post wat over schrijf.

10 Mei was het net zoals in NL moederdag. We zijn die dag naar mijn schoonfamilie gegaan. Het was natuurlijk weer een goed moment voor taart.

Omdat het moederdag was hebben Ken en ik gekookt en gelukkig viel het in de smaak.

Ok, genoeg geschreven voor vandaag, binnenkort meer...

Varkensgriep

Even een update over het nieuws dat Kansai nu in de ban houdt;

Gisteren is bevestigd dat een aantal hoge middelbare school leerlingen besmet zijn met het nieuwe influenza virus, zonder dat ze buiten Japan zijn geweest. Dat is voor het eerst in Japan, hiervoor waren de enige gevallen op het vliegveld. Die school is in Kobe, waarop de overheid heeft besloten alle scholen voor 7 dagen te sluiten. Ook de Kobe matsuri die vandaag zou zijn is afgelast.
Tot nu was het virus een ver-van-mijn-bed show, maar nu begint het toch wel invloed uit te gaan oefenen. Ik werk namelijk in Kobe en de school waar ik werk wordt misschien ook gesloten.

Vandaag is ook bevestigd dat ook een aantal scholieren van een school in Ibaraki shi (de gemeente waar ik woon) besmet zijn. Het is de oude hoge middelbare school van Ken.

Gelukkig gaat het met al die mensen redelijk goed, het lijkt een milde vorm te zijn.
We zullen zien wat er nu verder gebeurd...

Hana-loze hanami en tulpenfestival

Vorige week vrijdag was de jaarlijkse hanami met de school gepland. Niet uit het veld geslagen doordat de sakura al een week uitgebloeid was, gingen we op pad. Met wel drie (!) medestudenten... (er zijn nu ook maar zo`n 10 studenten in de school). Gelukkig waren de docenten in wat grotere getalen aanwezig en was het toch gezellig.

Zondag ging ik naar een plek waar de bloemen wel bloeiden; het tulpenfestival in het Banpaku kinen koen park. Dit is een enorm park dat vlakbij ons huis blijkt te zijn. We hadden afgesproken met Davey (+ familie), Rick en vrienden van hen.

Het tulpenfestival wordt georganiseerd i.v.m het Japan-Nederlandjaar, dus naast tulpen waren er ook allerlei andere Nederlandse dingetjes.

En... Nederlands eten! Ik heb erg genoten van de pannenkoek met kaas, spek en stroop.

We hebben lekker de hele dag onder een boom in de schaduw gezeten (erg veel van het park heb ik eigenlijk niet gezien, haha)

Hmmm, ik wilde nog verder schrijven en wat andere foto`s erop zetten, maar m`n blog doet een beetje vervelend dus laat ik het maar even hierbij.

Over ongeveer een uurtje komt Natsuko (vanuit Tokyo) aan omdat een weekendje bij ons te logeren, tanoshimi!

Lente

Ik schrijf dit stukje met rood verbrande armen, want terwijl ik vorige week nog in mijn winterjas rondliep, was het dit weekend boven de 25 graden!

Er valt dit keer ook weer nieuws te melden: Eind maart mocht Ken zijn zwarte band examen doen. Ik heb het geweten want hij is zeker 2 weken doodzenuwachtig geweest en is (letterlijk) 5 kilo afgevallen... Maar gelukkig, alles ging goed. Het spannendste onderdeel was de 10 man kumite. Dat betekent met 10 man achter elkaar sparren, zonder pauze. Nou wordt vaak gedacht dat Japanners hun emoties niet tonen, maar dit keer werd dat mij verweten. Menig toeschouwer pinkte namelijk geemotioneerd een traantje weg, terwijl ik koelbloedig (ahum) met de fotocamera zat te filmen.

Uiteindelijk heeft hij dit (voor onze toekomst ook belangrijke) doel bereikt en kan hij nu zijn zwarte band dragen.

Verder is het de tijd van het jaar waar iedereen aan het uitkijken was naar het bloeien van de sakura en vorige week was het zover. De Japanner gaat dan Hanami (bloemen kijken). Dit houdt in dat er in groepen op uit wordt getrokken met BBQ en sake en onder de sakurabomen gezellig wordt samengezijn. Ik zou ook kunnen ingaan op de filosofische gedachte achter deze fascinatie voor deze bloesem...maar ja, misschien volgend jaar.

We hadden vorige week zondag een Hanami/paasfeestje van de Nederlandse vereniging. En zowaar, precies die dag begon het mooie weer! Ook de sakura deed zijn best.

We zaten hier in Ashiyagawa op een mooi plekje aan het water. Er waren redelijk wat Nederlanders, met aanhang en kids.

Ook drie Japanse collega`s van de school waar Davey en ik werken kwamen langs, er was komijnenkaas en de zon scheen. Wat wil je nog meer? Maar ook wat dichter bij ons huis was er genoeg sakura te bewonderen. Wanneer ik van ons huis naar het JR station fiets, ga ik altijd door de sakurastraat. Dit is een leuke weg, een beetje parkachtig, met een hoop sakurabomen. Deze dagen wordt daar het sakura festival gehouden. Op dinsdag, toen de sakura op zijn best was hebben we daar een wandelingetje gemaakt.

De sakura is nu hier in de omgeving alweer uitgebloeid, helaas. Maar dat is juist wat de sakura zo beijzonder maakt; je kijkt er het hele jaar naar uit, en voordat je het weet is het alweer afgelopen.

Gisteren hadden we weer een buitentraining met de dojo. Met 150 mensen hebben weer een park (on)veilig gemaakt. Het was erg gezellig, alleen; had ik maar zonnebrandcreme meegenomen...

Naast al dat bloesems kijken enzo, ben ik natuurlijk ook nog steeds druk aan het studeren en werken, maar dat gaat nu zo allemaal z`n gangetje, dus weinig vermeldenswaardig.

Wederom wedstrijd, school en werk

Ok, ok het wordt misschien een beetje voorspelbaar, maar dit weekend was er weer een wedstrijd. Dit keer deden Ken en ik niet mee, maar Ken was wel scheidsrechter. De wedstrijd was in Kyoto en op wel een wat andere lokatie dan de gemiddelde sporthal in Nederland. Het werd gehouden in de Budohal van het Heian heiligdom. `Het Heian heiligdom dateert van 1895 en werd gebouwd om de economie van Kyoto een impuls te geven, omdat deze was ingezakt nadat Tokyo in 1868 de hoofdstad was geworden. Dit heiligdom met zijn vermiljoenrode pilaren en groene tegels herinnert aan de Chinese Tangdynastie` (Capitool reisgids)

Het is wel gaaf om een wedstrijd in een grote toeristische attractie te hebben!

Na de wedstrijd hebben we dan ook nog een beetje sight seeing gedaan.

Wat betreft school, het is nog steeds erg rustig. Aan de ene kant prima omdat ik voor de prijs van groepslessen vaak priveles heb. Maar aan de andere kant maken klasgenoten het wel een stuk gezelliger en levendiger. Toen ik officieel maar in mijn eentje in de klas zat kwam het hoofd van de school speciaal langs om te zeggen dat de klas eigenlijk opgeheven moest worden maar `omdat ik altijd zo mijn best doe en aanwezig ben` wordt de klas voor mij open gehouden. Gelukkig kwamen er van de week weer wat mensen langs, dus ben ik niet meer helemaal alleen.

Vorige week heeft Mun-san, mijn klasgenoot die nu beginner-level 2 nog weer een keer overdoet wat foto`s gemaakt.

De oudere man is Li-san, een Chinees die al meer dan 30 jaar in Japan woont. Hij komt alleen op dinsdag. Wel leuk om zo af en toe Chinees mee te babbelen. De vrouw helemaal rechts is Yasumatsu sensei, mijn favoriete juf. De andere vrouw is Kim-san, een Koreaanse.

De vrouw in het midden is Mun-san. Haar dochtertje van 6 geef ik Engelse les. Het meisje rechts is Janet, een Engelse, die net op de school is gekomen en nu samen met Mun-san beginner 2 doet.

Met werk gaat ook alles prima. Vanaf april zal ik helemaal met alles begonnen zijn. Nu heb ik voor de Engelse les op zaterdagmiddag nog training. En het leuke is dat ik die training dus heb met landgenoot Davey! Twee weken geleden hadden we een feestje van werk en hebben we een erg leuke avond gehad.

Nu is het uitkijken naar het bloeien van de sakura begonnen. Het schijnt dit jaar extra vroeg te gebeuren, dus ik kan me alvast op Hanami gaan voorbereiden.

Nederland `wonder`land

Ik zag deze week een interessant programma op de Japanse televisie. Het onderwerp was Nederland en had als titel zoiets als het `wonder`land Nederland. Het bevestigde een beetje mijn idee dat de Japanse maatschappij een paar decennia `achterloopt` in bepaalde opzichten op de Nederlandse (ik zeg niet of dat goed of slecht is...). Ik dacht daar eerst over in het kader van het concept `huwelijk`. Bij Ken en mij loopt alles wat anders vanwege ons internationale huwelijk, maar bij gewone huwelijken verloopt alles een stuk ouderwetser dan in NL. In oktober zal het zusje van Ken trouwen en daarbij gaat alles op de traditionele manier. De eerste keer dat haar verloofde op bezoek kwam bij de ouders van Ken was de keer dat hij om haar hand kwam vragen. Niet zoals in Nederland waarbij het normaal is dat de vriend in ieder geval op verjaardagen enzo aanwezig is. Daarnaast zal ze bij haar ouders blijven wonen tot het daadwerkelijke trouwen en dan zal ze als vanzelfsprekend stoppen met werken. Ik weet dat dat in de tijd van mijn oma ook nog zo was in Nederland, maar mijn generatie denkt daar toch zeer anders over. Ook qua huishouden heeft de feministische revolutie hier nog niet plaatsgevonden. Wanneer ik mijn docenten vertel dat mijn man en ik samen het huishouden doen, staan ze versteld (terwijl ze zelf ook moeten werken en bezig zijn met een opleiding, de kinderen verzorgen etc).
Maar daar ging het programma niet over. Daar ging het over de arbeidssituatie. De huidige economische crisis in Japan werd vergeleken met de crisis in 1980 in Nederland. Op dat moment moest er een keuze gemaakt worden tussen massa ontslagen of mensen part-time te laten werken. Daardoor is het tegenwoordig normaal in Nederland om part-time te werken. Het loon verschilt ook niet van een full-time loon. In Japan kun je wel part-time werken maar alleen voor banen met een veel lager loon. En full-time banen zijn hier dus echt full-time (vergeet het maar dat je om 6 uur aan de avondmaaltijd zit). In het programma werd ook de sociale zekerheid geroemd. En er werd benadrukt dat Nederlanders vrije tijd belangrijker vinden dan geld verdienen. Al met al werd Nederland dus een wonderland gevonden (een statistiek vertelde ons ook nog dat Nederlandse kinderen de gelukkigste ter wereld zijn).

Al schrijvende kom ik tot een conclusie: De huidige economische crisis zou wel eens een breekpunt kunnen zijn voor de Japanse maatschappij. Misschien nemen ze NL als voorbeeld en worden er goede part-time banen gecreerd, of worden full-time banen, gewone full-time banen (9 tot 5). Dit zou niet alleen een grote invloed hebben op de arbeidsmarkt en de vrije tijd voor Japanners, het kan ook voor vrouwen een grote impact hebben. Als manlief niet 6 dagen per week 10 uur per dag moet werken doet ie misschien ook `s de afwas. En wanneer er met twee part-time banen genoeg verdiend kan worden kan de zorg voor de kinderen ook gedeeld worden.

Zo kunnen we van de huidige crisis die tot nog toe alleen maar vervelende gevolgen heeft, misschien toch iets positiefs maken. Misschien?

debuut

Afgelopen twee weken hadden Ken en ik allebei een karate debuut. Ik op de wedstrijdmat en Ken op het Osaka pro wrestle podium...

Op 8 februari deed ik mee met een shinkyokushin karate toernooi. Ik heb natuurlijk wel al aan een hoop verschillende wedstrijden meegedaan, maar dit is toch echt wel weer iets nieuws. Het is full contact en de timing is ook heel anders (eigenlijk is het gewoon continu rammen geblazen).

Gelukkig mogen (moeten) vrouwen wel beschermers dragen. Bij de mannen is het zonder handschoenen en andere bescherming (behalve een tok natuurlijk). Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Tijdens kumite training in de les wordt ik altijd wel flink blauw getrapt en geslagen dus ik dacht dat het bij de wedstrijd nog wel wat erger zou zijn. Dit viel voor mij erg mee. Ken kreeg wel een knie tegen zijn hoofd met als gevolg een gescheurde trommelvlies.
Wat betreft resultaat: ik heb mijn eerste partij gewonnen en de tweede verloren. Maar het ging mij dit keer echt om de ervaring en had mijn zinnen niet echt op winnen gezet. Maar let maar op wat er de volgende keer gaat gebeuren...

En dan nu, Ken`s debuut op het pro wrestle podium...

Nee, nee, hij was niet een van de worstelaars. De dojo deed een demo als onderdeel van het pauze programma.

Hij is de linker honkbalknuppel vasthouder. Verder hebben ze met een nog grotere groep kata`s gelopen. Verder weet ik het ook niet precies, want helaas was ik er niet bij...