debuut

Afgelopen twee weken hadden Ken en ik allebei een karate debuut. Ik op de wedstrijdmat en Ken op het Osaka pro wrestle podium...

Op 8 februari deed ik mee met een shinkyokushin karate toernooi. Ik heb natuurlijk wel al aan een hoop verschillende wedstrijden meegedaan, maar dit is toch echt wel weer iets nieuws. Het is full contact en de timing is ook heel anders (eigenlijk is het gewoon continu rammen geblazen).

Gelukkig mogen (moeten) vrouwen wel beschermers dragen. Bij de mannen is het zonder handschoenen en andere bescherming (behalve een tok natuurlijk). Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Tijdens kumite training in de les wordt ik altijd wel flink blauw getrapt en geslagen dus ik dacht dat het bij de wedstrijd nog wel wat erger zou zijn. Dit viel voor mij erg mee. Ken kreeg wel een knie tegen zijn hoofd met als gevolg een gescheurde trommelvlies.
Wat betreft resultaat: ik heb mijn eerste partij gewonnen en de tweede verloren. Maar het ging mij dit keer echt om de ervaring en had mijn zinnen niet echt op winnen gezet. Maar let maar op wat er de volgende keer gaat gebeuren...

En dan nu, Ken`s debuut op het pro wrestle podium...

Nee, nee, hij was niet een van de worstelaars. De dojo deed een demo als onderdeel van het pauze programma.

Hij is de linker honkbalknuppel vasthouder. Verder hebben ze met een nog grotere groep kata`s gelopen. Verder weet ik het ook niet precies, want helaas was ik er niet bij...

Januari

Het was weer een drukke maand met een hoop uiteenlopende activiteiten en ook weer wat nieuwtjes.

Deze maand heb ik mijn visum gekregen, een `spouse of a Japanese national` visum voor 3 jaar. Dat is erg fijn omdat ik nu dus werk kon gaan zoeken. En...ik heb ook werk gevonden. Vanaf komende week zal ik gymnastiekles gaan geven in `The Little Gym`. Toen ik daar vrijdag voor een sollicitatie gesprek was (mijn eerste in Japan) bleek dat Davey, een andere Nederlander, daar ook werkt! Erg toevallig. Ik ga de eerste maand meelopen met de andere leiders en vanaf volgende maand zal mijn eigen lessen gaan doen.

Verder heb ik inmiddels 6 vaste studenten voor priveles. Uiteenlopend van Nederlandse les, totale beginnersles, klein Koreaans meisje dat nog het alfabet moet leren tot een student waarmee ik debatten voer over walvisvaart en het Nederlandse softdrugsbeleid.

Met school gaat het ook goed, al heb ik soms wel een beetje motivatieprobleempjes. Elke dag 4 uur is wel veel... Maar goed, inmiddels zit ik in de intermediate klas en ik hoop in Juli de JLPT 2 te gaan doen. Dat is nog wel een grote uitdaging hoor, maar ik kan het iig proberen.

Verder was er deze maand ook nog tijd voor uitstapjes. Een selectie:

Op de tiende van Januari is het de dag van Ebisu, de god van de handel. Iedereen met een eigen bedrijf gaat dan naar de tempel om voor goed geluk voor het komende jaar te zorgen. Rond de tempels is er feest, met veel eetkraampjes etc. Ken en ik zijn naar de tempel in ons stadje, Ibaraki, gegaan.

25 Januari hadden we buitentraining met de Sakamoto dojo. Toen we de auto uitstapten sneeuwde het zelfs flink. Gelukkig klaarde het daarna wel op. We hebben eerst 2 uurtjes buiten getraind

en daarna met z`n allen buiten buta jiru `varkensvlees misosoep` en onigiri gegeten. Ook kreeg ik weer op stiekeme wijze wat lekkere warme sake toegespeeld van mijn osake-vriend Adachi-san. Over sake gesproken: Ken kwam laatst thuis met een pakket met twee 1,8 liter flessen sake thuis. Kadootje voor mij van een van de moeders van de dojo.

Aangezien Ken en zijn familie helemaal geen alcohol drinken; sake liefhebbers welkom om samen een glaasje te drinken.

Afgelopen maand zijn we ook samen met mijn schoonouders naar Oude kaas geweest, het enige Nederlandse restaurant in Japan. Gelukkig vonden ze het eten erg lekker, dus dat is een zorg minder voor als ze een keer naar Nederland komen.

Er waren meer Nederlandse dingen deze maand. De 16de was er een nieuwjaarsborrel van de Nederlandse vereniging en de 31ste was er het Oranjediner ter ere van de verjaardag van de koningin.

Het werd gehouden in het Hilton hotel en Ken en ik zijn er samen heen geweest. Helaas wonnen we in de loterij niet de overnachting in het Hilton of Ritz-Carlton, maar een fles wijn (ja, ja, meer alcohol). Het was erg gezellig al smaakten de beloofde bitterballen wel een beetje vreemd...

Nieuwjaar

Ik weet het, het is al weer bijna Februari,　maar toch wilde ik nog even schrijven over oud en nieuw. Of eigenlijk over nieuwjaar, want oudjaar zonder oliebollen, champagne (of enig ander soort alcohol) of vuurwerk kun je eigenlijk geen oudejaarsavond noemen. Die avond hebben we bij de ouders van Ken samen Wii gespeeld en ik kan met trots zeggen dat ik toch echt de enige echte bowlingkampioen van de Yamatedai cup ben.

De prijsuitreiking

De volgende dag was het echte feest met nieuwjaars eten en de traditionele nieuwjaarsfoto van de Yasue familie, waar ik nu natuurlijk ook op mag. (Zelfs met matching truien met mijn schoonzusje Aya). Die foto`s heb ik nu zelf niet, dus kan het niet hier zetten. Wel heb ik foto`s van het eten gemaakt.

Wintervakantie deel 2: bij oma

Na het bezoek aan Natsuko zijn we naar de oma van Ken gereden. Zij woont op ongeveer een half uurtje rijden van Natsuko`s huis. Ik had haar nog niet ontmoet, dus dat was wel spannend.

We hebben bij haar gelunchd en ook wat grote schoonmaak klusjes gedaan. Verder hebben we een gebedje voor het huisaltaar gedaan en oma heeft me hierbij aan overleden opa en andere voorouders voorgesteld.

De muts die ik op de foto op heb, heb ik van oma gekregen. Het schijnt dat mijn hoofd kleiner is dan hoofden van Japanners (dat krijg ik vaker te horen), dus de muts paste oma niet, maar mij wel. Verder heeft Ken een rondleiding gegeven en heb ik oude foto`s gekeken en het vlinderboek van de opa van Ken.

In de tuin.

De oma van Ken is erg lief en het bezoekje was erg gezellig. En zoals wij altijd volgeladen met spullen voor ons van Ken`s ouders weggaan, gingen we nu ook volgeladen met spullen (eieren, mandarijnen) voor de ouders van Ken (en ook wat voor ons) terug richting Osaka. Op de terugweg sneeuwde het nogal.

Wintervakantie deel 1: bij Natsuko

In de wintervakantie werden we uitgenodigd door Natsuko. Zij werkt nu in Tokyo maar voor oud en nieuw ging ze terug naar huis in de buurt van Nagoya. Ken`s familie komt uit dezelfde streek als zij, dus we konden het bezoek ook nog combineren met een bezoek aan de oma van Ken. Dus Ken en ik gingen met de auto op pad, want waar zij wonen is echt op het platteland en is met het openbaar vervoer heel moeilijk te bereiken. We ontmoetten de moeder, broer, zusje, man van zusje en Natsuko ergens onderweg, nog voor Nagoya. Daar zijn we samen naar een park gegaan met bloemen en speciale verlichting.

Het was erg gezellig en leuk om de familie van Natsuko te ontmoeten. Hierna gingen we samen naar een badplaats om samen te badderen en te eten. En uiteindelijk richting het huis op de berg wat nog ongeveer een uur rijden van Nagoya was.

De volgende dag was een heerlijk rustige dag. De familie van Natsuko woont bovenop een berg, op het platteland in een traditioneel japans huis, met opa en oma. De dag begon met het opzetten van de nieuwjaarsboom, onder leiding van oma.

De dag stond verder in het teken van de grote schoonmaak, wat Japanners ( net zoals Chinezen) ieder jaar voor het nieuwe jaar doen. Terwijl de mannen echter aan het werk waren, hadden de vrouwen wel wat beters te doen, namelijk kung fu beoefenen. Zie hier mijn eerste vrouwenles in Japan:

De dag bestond verder voornamelijk uit eten, kletsen en wat klusjes doen. Heerlijk!

En,　o ja, musiceren

`s Avonds hebben we met z`n allen uitgebreid gesukiyakied (sukiyaki gegeten) en daarna de trouw dvd van Natsuko`s zusje gekeken. Zij zijn afgelopen oktober getrouwd. Het was leuk om te zien en een goede inspiratie bron voor Ken en mij om ideeen op te doen voor ons trouwfeest (en te zien wat we echt NIET willen).

De volgende dag was het alweer tijd om terug te gaan.

De hele familie, behalve opa, die bleef binnen.

Het huis,vanaf de weg gezien.

Kerstfeest met verrassing

Gisteren was het kerst-en eindejaarsfeest van de gehele Sakamoto dojo. Ken en ik waren samen al om half negen (`s ochtends ja) aanwezig om mee te helpen de zaal te versieren.Er kwamen ongeveer 200 kinderen en iets van 100 volwassenen. Toen alle kinderen zaten kwamen de broer van Shihan en Shihandai binnen als kerstman en rendier.

Shihan en een wethouder hielden een speech, waar ik niet al te veel van meegkregen heb (ging een beetje erg snel).

Daarna was het tijd om te eten en te drinken. Ik heb samen met Adaji-san lekkere Japanse sake gedronken. Adaji-san is een van de leraren in de school en een heel schattig mannetje van bijna 70 die elke dag in de dojo te vinden is.

Ik stond nog nietsvermoedend met een stuk sushi in mijn mond toen Ken ineens zei: `dat zijn wij!` en ik merkte dat we naar voren werden geroepen.

We hadden een paar weken geleden al een soort surprise party gehad in de dojo in Higashi-Osaka, maar nu werden we weer verrast!

Er werd aan iedereen verteld dat we getrouwd zijn en er werd voor ons geklapt. Toen moest Ken een speech houden.


Vervolgens kwam Adaji-san naar voren met een oiwai (een envelop met geld dat gegeven wordt bij huwelijken etc (zoals een hongbao in China)) namens de studenten van de dojo.


Vervolgens maakte Kinnikuman (spierman, een bekend Japans stripfiguur) zijn opkomst.

Van Kinnikuman (shihan) kregen we bloemen, een taart en felicitatie natuurlijk.
Tsja, wat moet je doen als 200 kinderen en Kinnikuman `kissu, kissu` scanderen...
Daarna konden we de taart (compleet met bruidspaar bovenop) aansnijden.
Ik vond het wel bijzonder dat er weer zo`n aandacht aan besteed was. Zeker leuk omdat we zelf niet echt een feest hebben gehad. En je voelt je ook zeer welkom op deze manier.

Verder hebben we nog een erg gezellige middag gehad.

Einde van het jaar

Gisteren was mijn laatste schooldag van het jaar. Ik heb nu wintervakantie tot 7 Januari. Ook twee van de drie studenten die ik inmiddels heb, houden vakantie. Dus het is rustig qua afspraken. Hoewel... Komende week heb ik bijna iedere dag een 忘年会　bounenkai oftewel een `vergeet het jaar feest`.

Terwijl in Nederland iedereen aan het einde van het jaar nog eens terugkijkt naar wat er allemaal gebeurd is, proberen de Japanners dat juist te vergeten. Door samen te eten en vooral te drinken. Het lijkt me wel gezellig al moet ik wel voor twee drinken aangezien Ken niet drinkt. Ik vind het alleen zonde om dit jaar te vergeten. Het is juist een jaar waarin voor mij en mijn familie veel goeds is gebeurd: Maaike is dit jaar gepromoveerd en heeft een baan gevonden in Leiden, ik ben afgestudeerd, Ken en ik zijn getrouwd en als klap op de vuurpijl is Maaike dinsdag moeder geworden!

Deze foto is een snapshot van de webcam, zo kan ik toch mijn neefje Boris in levende lijve aanschouwen.

Nog iets dat ik niet wil vergeten is mijn onvergetelijke seizoen bij de Imperial Dragons. Thanks guys, ik vond het echt super! Ik hoop dat ik volgend jaar hier misschien ook een team kan vinden.

Ook voor de Hong Ying was het weer een goed jaar. Op de jaarlijkse Nederlandse junior kampioenschappen vorige is de HY er met een record aantal prijzen vandoor gegaan. Gefeliciteerd allemaal!

In afwachting van alle eindejaarsdrukte hebben we het afgelopen weekend rustig aan gedaan. We gingen al vroeg naar mijn schoonouders omdat het leren van het maken van miso soep op het programma stond. Maar eerst zijn we even een stukje gaan wandelen naar een tempeltje in de buurt. Er was verder geen mens en het was superstil, op de vogelgluiden na. Heel mooi. En een goede gelegenheid om weer wat fotootjes te maken:

Verder was deze week onze Taiwanese familie gedeeltelijk op bezoek, d.w.z. A Chang ge (grote broer A Chang), zijn vrouw Meilin en Meilin`s jongere zusje. Het zusje zal hier de komende drie maanden Japans komen studeren. Samen gingen we naar een tempel omdat de vader van de familie (die het jaar dat wij in Tw waren overleden is) en de monnik van de tempel oude vrienden zijn. De monnik zelf was er helaas niet, hij had een urgent geval waardoor hij plotseling was weggeroepen, maar zijn vrouw wel. We hebben de hele middag in de tempel thee gedronken. Het valt trouwens nog wel mee met m`n Chinees, nadat ik weer even ingekomen was babbelde ik weer gewoon vertrouwd met ze. Wel leuk, de vrouw van de monnik spreekt geen Chinees en de Taiwanezen geen Japans, dus ik heb mijn eerste ervaring met het vertalen van Japans naar Chinees en andersom opgedaan. Dat zullen niet veel andere Nederlanders kunnen denk ik, haha.

Hierna stond de vrouw van de monnik erop ons mee uit eten te nemen. DeTaiwanezen zaten nog vol　het ontbijt en lunch, maar konden geen nee zeggen.

Na deze nabe kwam er ook nog een heel bord sushi op tafel. Gelukkig konden die ook mee naar huis genomen worden. Het was heel leuk om de Taiwanese familie weer te zien. En waarschijnlijk komt onze Taiwanese mama ook nog in Februari, dus dat is helemaal leuk!