verjaardag enzo

Ik zal met het leukste nieuws beginnen: vorige week zondag (15 mei) is mijn nichtje Lara geboren!

Ze kwam een paar dagen na de uitgerekende datum, dus ze heeft ons lang in spanning gehouden.

De dag erna was mijn verjaardag. Die stelde dit jaar niet erg veel voor. Ken heeft een taart voor me gehaald.

Verder heb ik van mijn schoonouders een videocamera gekregen. Die wilde ik graag zodat ik straks onze kleine kan filmen en met jullie in Nederland kan delen! Ik moet alleen even geduld hebben met het uploaden en editen, daar hebben we een nieuwe computer voor nodig. Die is inmiddels ook besteld en komt hopelijk eind deze week aan.

We kregen deze week ook onze Bugaboo kinderwagen binnen. We moeten alleen nog beslissen welke kleur we voor de bovenkant nemen. Blauw?

Of toch roze?
We beginnen nu al een beetje op te schieten met de voorbereidingen. Al vind ik het soms wel moeilijk, dingen zijn in Japan zo anders dan in NL! Geen wieg/bed, geen box en wat ik erg jammer vind: er zijn bijna geen kleertjes te vinden in de maten 50-70/80, dus zeg maar de eerste 3 maanden... Baby`s hier dragen de eerste tijd blijkbaar alleen maar heel simpele witte pakjes. Alle kleertjes zijn ook erg duur, dus ik zou graag even op het vliegtuig stappen, op kraamvisite gaan bij Lara en dan lekker shoppen bij Prenatal, Hema, H&M etc... Misschien is het een gat in de markt en moet ik kleertjes voor pasgeborenen gaan importeren.

Met Ken`s dojo gaat het erg goed. De volwassenen klas die hij in april is gestart heeft nu al 5 studenten en de kinderles groeit ook nog steeds. De zondagklas die we in de hoofddojo deden is geen succes gebleken. We waren er vorig jaar mee begonnen en hadden toen al vrij snel 4 studenten, maar daar is het bij gebleven. Dus het leverde niet veel op en Ken had geen enkele vrije dag. Dus, afgelopen zondag was de laatste les. Gelukkig zullen alle 4 de studenten doorgaan. De twee kids gaan naar Ken`s les in een sportcentrum, de man gaat naar Ken`s eigen dojo en de middelbare scholier (die niet op de laatste les was, dus niet op de foto staat) gaat naar shihan`s les in de hoofddojo.

Met de zwangerschap gaat verder alles goed. Niet teveel last van kwaaltjes en kan lekken genieten van mijn zwangerschapssporten. Die helpen ook bij het niet teveel aankomen, wat hier in Japan een groot issue is. Maar ze waren de afgelopen tijd tevreden, baby goed aangekomen (vorige week 1715 gram) en ik niet. Mijn buik is wel flink gegroeid.

Volgende weekend wordt erg spannend want dan is het weer tijd voor de Nationale Kampioenschappen met gewichtsklassen, de belangrijkste competitie van het jaar voor Ken. Natuurlijk ga ik daarheen om Ken aan te moedigen.

Nu ik nog maar 1 dag per week naar werk hoef, heb ik lekker veel tijd voor andere dingen.

Ik ben bijvoorbeeld begonnen met `maternity swimming`. Ik dacht dat het een soort aquarobics zou zijn, maar het is echt een soort zwemles! Nou kan ik best zwemmen, ik heb jaren bij de reddingsbrigade gezwommen, maar ik heb dus nog nooit borstcrawl geleerd. Ook vlinderslag is nieuw voor mij. We moeten dus een uurtje flink hard werken, maar worden goed in de gaten gehouden. We kunnen voor en na de les ook naar het hartje van de baby luisteren.

Een andere nieuwe activiteit is `maternity stretching`. Dat wordt gegeven in het ziekenhuis waar ik mijn controle`s heb en waar ik ook zal bevallen. Het bestaat uit een soort praatgedeelte, een aerobics gedeelte en stretching. Het is leuk om daar mensen te ontmoeten en te kunnen babbelen.

Inmidddels is de lente echt begonnen, en is de sakura alweer uitgebloeid. Er waren dit jaar i.v.m de aardbeving een stuk minder evenementen dan normaal. Bijvoorbeeld om energie te besparen was er dit jaar geen verlichting `s avonds.

Met Ken ben ik een paar keer naar de `Sakura straat` dicht bij ons huis geweest.

De Nederlandse vereniging heeft ook ieder jaar een hanami, gecombineerd met paaseitjes zoeken.
Ik ben ook lid geworden van een meetup groep van buitenlandse moeders. Samen met een antal van die expat mums en de kids zijn we naar het Expo park geweest. Daar konden de kinderen spelen en hebben we gepicknicked.

Verder was er ook nog een etentje met de dojo. Het restaurant ligt op een berg en we waren net op tijd daar om een mooie zonsondergang te zien.
Binnenkort vast weer meer updates van mijn luie leventje...

Afstuderen

Het schooljaar in Japan loopt van april tot maart, dus we zijn nu aan het einde van het jaar aangekomen. De meeste kinderen in mijn klas (8 van de 11), gaan door naar de volgende klas. De anderen gaan naar een Japanse kleuterschool. Ook zijn vier van de kinderen in James` klas dit jaar zes geworden, wat betekent dat ze naar de basisschool gaan. Dus wij hadden zondag een uitgebreide `afstudeer` ceremonie. We hadden een lied ingestudeerd, de oudere kinderen speelden pianica en mijn kids bellen en castanetten en er waren speeches van iedereen (incl de kinderen). Voor mij ook een echte afsluiter, want ik ga komend jaar niet door met het werk. Ik zal vanaf nu alleen op zaterdag werken. Beetje vroeg voor zwangerschapsverlof, maar goed. Het is wel leuk dat ik toch in dienst kan blijven, want dat betekent dat ik (betaald) naar evenementen kan komen, zoals de picknick in het Banpaku park etc. Zondag heb ik een mooi plakboek gekregen met berichtjes en tekeningen van alle kinderen en een mooi foto overzicht van het hele jaar. Ik was natuurlijk weer te druk om tijdens het gebeuren foto`s te maken, maar heb achteraf nog wat kunnen schieten.

Aardbeving etc

Het was groot nieuws over de hele wereld, dus ik hoef niemand te vertellen dat Japan afgelopen vrijdag is getroffen door een enorme aardbeving, gevolgd door een tsunami, waarop weer een aantal kerncentrales in moeilijkheden zijn geraakt. Bij het zien van dat nieuws hebben veel mensen aan mij gedacht en met mij (of mijn familie) contact opgenomen om te informeren of alles goed met ons gaat. Bedankt iedereen voor jullie zorgen en sterkte wensen!
Veel mensen zijn ook benieuwd naar hoe ik de ramp hier ervaar en of ik er zelf invloed van ondervindt. Vandaar dat ik zal beschrijven wat er hier sinds vrijdag gebeurd is.

Vrijdag was ik zoals gewoonlijk aan het werk en om een uur of 3 voelde mijn manager iets. Ze dacht een aardbeving, maar wij hadden niets gevoeld. Toch even op internet gecheckt en het bleek een beving van schaal 2 geweest te zijn bij ons en 7 in het ergst getroffen gebied. Nou heb ik daar verder niet echt bij stil gestaan, aardbevingen zijn hier aan de orde van de dag. Zeven is natuurlijk wel zwaar, maar afgelopen woensdag was er ook 1 geweest en die had niet veel schade opgeleverd. Dus gewoon lesgegeven en daarna terug naar huis. Mijn Poolse collega Betty had een telefoontje van haar broer gemist, dat baarde wel zorgen, want die belde nooit. Toen ik thuiskwam kreeg ik ook een sms van mijn ouders en die zaten ook op Skype. Toen maar snel de tv aangezet en kreeg een eerste indruk van wat voor schade er aangericht was.
Ik kon snel via Facebook etc iedereen geruststellen dat met mij niets aan de hand was en ben verder het nieuws gaan volgen.
Het bleek dat mijn schoonvader net die dag in Tokyo was op zakenreis. Gelukkig had hij na de beving mijn schoonmoeder kunnen bellen om te zeggen dat hij ok was. Daarna zijn de telefoonlijnen uitgevallen. Ook al het vervoer was gestopt, dus de kans was groot dat hij vast zat in Tokyo. Om een uur of 11 `s avonds wist hij via een noodsysteem ons te bereiken om te zeggen dat hij in een Shinkansen zat. Die reden gelukkig weer (mondjesmaat en langzaam) en om 2 uur `s nachts was hij weer thuis. Hij vertelde dat de beving heftig was en lang, wel 3 minuten.

In de loop van de tijd begon steeds meer door te dringen hoe groot de ramp daadwerkelijk was.
Het hele weekend is op alle zenders niets anders te zien geweest dan beelden van de ramp en aansluitend nieuws, geen reclames, geen comedians...

Ik had gedacht dat de beving voor ons verder geen invloed zou hebben, maar ik zou het wel eens mis kunnen hebben gehad. Het (al dan niet) gevaar van de kerncentrales blijft constant spelen. Andere buitenlanders waar ik via mailing lists contact mee heb zijn aan het overwegen het land te verlaten ivm de dreiging. En aangezien ik zwanger ben maak ik me er ook wel zorgen over.
Waar mensen in Oost Japan nu ook mee kampen is stroomtekort. Vier kerncentrales staan stil, dus er wordt niet genoeg stroom geproduceerd. Daarom hebben ze in het Oosten nu `rolling blackouts`, blokken van steeds 3 uur waarin een gebied geen stroom heeft. Oost en West Japan zitten op een ander netwerk, dus wij hebben geen blackouts. Maar dat stroomtekort beinvloed natuurlijk ook de productie en industrie.
Er is ook een run op bepaalde artikelen in de supermarkt, bv wc papier en batterijen. Men is bang voor ook een grote beving hier en men stuurt artikelen naar de getroffen gebieden, waar een voedseltekort is.
De yen is al goedkoper geworden en men is bang voor een economische recessie.

Nou ja, al met al een wat onzekere situatie hier.

Om te eindigen op een vrolijke noot: gisteren hadden we weer een controle met echo in het ziekenhuis en de kleine lag lekker naar ons te zwaaien! Alles is in orde en op schema, dus dat is goed nieuws. Jongetje of meisje wilde hij/zij echter nog steeds niet prijsgeven, dus we moeten toch echt twee namen gaan verzinnen.

dojo

Sinds de zomer is Ken`s dojo flink gegroeid. Onder de nieuwe studenten zijn een broer en zus die al eerder Shinkyokushin karate hebben gedaan. Ze zijn enthousiast dus een leuke aanwinst. Maar wat het extra leuk maakt is dat de vader ook erg actief is. Hij heeft nu een hele nieuwe website voor de dojo gemaakt, die er een stuk beter uitziet dan wat Ken zelf in elkaar gezet had. Hij heeft ook veel foto`s gemaakt, dus er valt veel te zien (ondanks dat alles natuurlijk in het Japans is).

De website is pas sinds afgelopen week online, maar meteen deze week is er een proefles via de website aangevraagd!

Dus iedereen, check it out! : http://flow-energy.jp/wakaeiwata/index.html

Ken heeft trouwens zelf ook een blog, de link vind je op de dojo pagina.

Gong xi fa cai (oftewel Happy New Year!)

Afgelopen week is het ook volgens de Chinese kalender nieuwjaar geworden. Op de Chinese school in Osaka wordt dat ieder jaar gevierd. Mijn oud-collega Nanako nodigde me vorig jaar al uit om te komen, maar toen kon ik niet helaas. Maar dit jaar wel! Het feest werd natuurlijk geopend met vuurwerk en leeuwendans.

De Chinese school heeft een Taiwanese achtergrond, dus er waren allerlei lekkere dingen zoals xiao long bao en gebao.
Nanako

Dit jaar is het jaar van het konijn en zal een bijzonder jaar voor ons worden... Wij verwachten namelijk in Juli ons eigen kleine konijntje!

Kerstvakantie (2)

Zoals beloofd het tweede deel van het verslag over mijn bezoek aan Nederland eind 2010. Het duurde even, maar dat komt omdat ik (gelukkig) nog geen tijd heb gehad me te vervelen.

Na de kerstdagen hadden we de tijd om wat op pad te gaan. We hebben gewinkeld, pannekoeken gegeten, lekker bij de AH boodschappen gedaan, etc.

We zijn ook nog een keer bij oma Mies op bezoek geweest. Gelukkig was ze dit keer een stuk vrolijker dan de eerste keer dat we langs waren. Al is het helaas wel een heel verschil met de vorige keer dat ik in Nederland was. Op woensdag hadden we een familiebijeenkomst met mijn nichtjes Hanneke en Annemarie, hun wederhelften Sander en Jorn. Annemarie is afgelopen jaar moeder geworden van een schattig meisje, Maud! Mijn achtenichtje, dus.
Samen met Oma B., Maaike, Bart en Boris en mijn ouders hadden we een high tea in het Theehuis in het Leidse Hout.

Het was een erg gezellige middag! `s Avonds heb ik met mijn sifu (kung fu leraar) gegeten en bijgepraat. De volgende dag heeft hij ons de nieuwe Hong Ying laten zien, want terwijl ik in Japan was is de Koppenhinksteeg ontruimd. Gelukkig heeft de HY er een veel betere lokatie voor teruggekregen.

Verder heb ik nog een aantal mensen ontmoet, witlof, boerenkool, oliebollen, veel boterhammen met kaas etc etc gegeten. Toen was het alweer oudejaarsavond, om 24.00 vuurwerk gekeken maar niet te laat naar bed, want de volgende dag moesten we op Schiphol zijn om weer terug te gaan naar huis...

Bedankt iedereen, het was een geweldige week in Nederland!