Wederom wedstrijd, school en werk

Ok, ok het wordt misschien een beetje voorspelbaar, maar dit weekend was er weer een wedstrijd. Dit keer deden Ken en ik niet mee, maar Ken was wel scheidsrechter. De wedstrijd was in Kyoto en op wel een wat andere lokatie dan de gemiddelde sporthal in Nederland. Het werd gehouden in de Budohal van het Heian heiligdom. `Het Heian heiligdom dateert van 1895 en werd gebouwd om de economie van Kyoto een impuls te geven, omdat deze was ingezakt nadat Tokyo in 1868 de hoofdstad was geworden. Dit heiligdom met zijn vermiljoenrode pilaren en groene tegels herinnert aan de Chinese Tangdynastie` (Capitool reisgids)

Het is wel gaaf om een wedstrijd in een grote toeristische attractie te hebben!

Na de wedstrijd hebben we dan ook nog een beetje sight seeing gedaan.

Wat betreft school, het is nog steeds erg rustig. Aan de ene kant prima omdat ik voor de prijs van groepslessen vaak priveles heb. Maar aan de andere kant maken klasgenoten het wel een stuk gezelliger en levendiger. Toen ik officieel maar in mijn eentje in de klas zat kwam het hoofd van de school speciaal langs om te zeggen dat de klas eigenlijk opgeheven moest worden maar `omdat ik altijd zo mijn best doe en aanwezig ben` wordt de klas voor mij open gehouden. Gelukkig kwamen er van de week weer wat mensen langs, dus ben ik niet meer helemaal alleen.

Vorige week heeft Mun-san, mijn klasgenoot die nu beginner-level 2 nog weer een keer overdoet wat foto`s gemaakt.

De oudere man is Li-san, een Chinees die al meer dan 30 jaar in Japan woont. Hij komt alleen op dinsdag. Wel leuk om zo af en toe Chinees mee te babbelen. De vrouw helemaal rechts is Yasumatsu sensei, mijn favoriete juf. De andere vrouw is Kim-san, een Koreaanse.

De vrouw in het midden is Mun-san. Haar dochtertje van 6 geef ik Engelse les. Het meisje rechts is Janet, een Engelse, die net op de school is gekomen en nu samen met Mun-san beginner 2 doet.

Met werk gaat ook alles prima. Vanaf april zal ik helemaal met alles begonnen zijn. Nu heb ik voor de Engelse les op zaterdagmiddag nog training. En het leuke is dat ik die training dus heb met landgenoot Davey! Twee weken geleden hadden we een feestje van werk en hebben we een erg leuke avond gehad.

Nu is het uitkijken naar het bloeien van de sakura begonnen. Het schijnt dit jaar extra vroeg te gebeuren, dus ik kan me alvast op Hanami gaan voorbereiden.

Nederland `wonder`land

Ik zag deze week een interessant programma op de Japanse televisie. Het onderwerp was Nederland en had als titel zoiets als het `wonder`land Nederland. Het bevestigde een beetje mijn idee dat de Japanse maatschappij een paar decennia `achterloopt` in bepaalde opzichten op de Nederlandse (ik zeg niet of dat goed of slecht is...). Ik dacht daar eerst over in het kader van het concept `huwelijk`. Bij Ken en mij loopt alles wat anders vanwege ons internationale huwelijk, maar bij gewone huwelijken verloopt alles een stuk ouderwetser dan in NL. In oktober zal het zusje van Ken trouwen en daarbij gaat alles op de traditionele manier. De eerste keer dat haar verloofde op bezoek kwam bij de ouders van Ken was de keer dat hij om haar hand kwam vragen. Niet zoals in Nederland waarbij het normaal is dat de vriend in ieder geval op verjaardagen enzo aanwezig is. Daarnaast zal ze bij haar ouders blijven wonen tot het daadwerkelijke trouwen en dan zal ze als vanzelfsprekend stoppen met werken. Ik weet dat dat in de tijd van mijn oma ook nog zo was in Nederland, maar mijn generatie denkt daar toch zeer anders over. Ook qua huishouden heeft de feministische revolutie hier nog niet plaatsgevonden. Wanneer ik mijn docenten vertel dat mijn man en ik samen het huishouden doen, staan ze versteld (terwijl ze zelf ook moeten werken en bezig zijn met een opleiding, de kinderen verzorgen etc).
Maar daar ging het programma niet over. Daar ging het over de arbeidssituatie. De huidige economische crisis in Japan werd vergeleken met de crisis in 1980 in Nederland. Op dat moment moest er een keuze gemaakt worden tussen massa ontslagen of mensen part-time te laten werken. Daardoor is het tegenwoordig normaal in Nederland om part-time te werken. Het loon verschilt ook niet van een full-time loon. In Japan kun je wel part-time werken maar alleen voor banen met een veel lager loon. En full-time banen zijn hier dus echt full-time (vergeet het maar dat je om 6 uur aan de avondmaaltijd zit). In het programma werd ook de sociale zekerheid geroemd. En er werd benadrukt dat Nederlanders vrije tijd belangrijker vinden dan geld verdienen. Al met al werd Nederland dus een wonderland gevonden (een statistiek vertelde ons ook nog dat Nederlandse kinderen de gelukkigste ter wereld zijn).

Al schrijvende kom ik tot een conclusie: De huidige economische crisis zou wel eens een breekpunt kunnen zijn voor de Japanse maatschappij. Misschien nemen ze NL als voorbeeld en worden er goede part-time banen gecreerd, of worden full-time banen, gewone full-time banen (9 tot 5). Dit zou niet alleen een grote invloed hebben op de arbeidsmarkt en de vrije tijd voor Japanners, het kan ook voor vrouwen een grote impact hebben. Als manlief niet 6 dagen per week 10 uur per dag moet werken doet ie misschien ook `s de afwas. En wanneer er met twee part-time banen genoeg verdiend kan worden kan de zorg voor de kinderen ook gedeeld worden.

Zo kunnen we van de huidige crisis die tot nog toe alleen maar vervelende gevolgen heeft, misschien toch iets positiefs maken. Misschien?

debuut

Afgelopen twee weken hadden Ken en ik allebei een karate debuut. Ik op de wedstrijdmat en Ken op het Osaka pro wrestle podium...

Op 8 februari deed ik mee met een shinkyokushin karate toernooi. Ik heb natuurlijk wel al aan een hoop verschillende wedstrijden meegedaan, maar dit is toch echt wel weer iets nieuws. Het is full contact en de timing is ook heel anders (eigenlijk is het gewoon continu rammen geblazen).

Gelukkig mogen (moeten) vrouwen wel beschermers dragen. Bij de mannen is het zonder handschoenen en andere bescherming (behalve een tok natuurlijk). Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Tijdens kumite training in de les wordt ik altijd wel flink blauw getrapt en geslagen dus ik dacht dat het bij de wedstrijd nog wel wat erger zou zijn. Dit viel voor mij erg mee. Ken kreeg wel een knie tegen zijn hoofd met als gevolg een gescheurde trommelvlies.
Wat betreft resultaat: ik heb mijn eerste partij gewonnen en de tweede verloren. Maar het ging mij dit keer echt om de ervaring en had mijn zinnen niet echt op winnen gezet. Maar let maar op wat er de volgende keer gaat gebeuren...

En dan nu, Ken`s debuut op het pro wrestle podium...

Nee, nee, hij was niet een van de worstelaars. De dojo deed een demo als onderdeel van het pauze programma.

Hij is de linker honkbalknuppel vasthouder. Verder hebben ze met een nog grotere groep kata`s gelopen. Verder weet ik het ook niet precies, want helaas was ik er niet bij...

Januari

Het was weer een drukke maand met een hoop uiteenlopende activiteiten en ook weer wat nieuwtjes.

Deze maand heb ik mijn visum gekregen, een `spouse of a Japanese national` visum voor 3 jaar. Dat is erg fijn omdat ik nu dus werk kon gaan zoeken. En...ik heb ook werk gevonden. Vanaf komende week zal ik gymnastiekles gaan geven in `The Little Gym`. Toen ik daar vrijdag voor een sollicitatie gesprek was (mijn eerste in Japan) bleek dat Davey, een andere Nederlander, daar ook werkt! Erg toevallig. Ik ga de eerste maand meelopen met de andere leiders en vanaf volgende maand zal mijn eigen lessen gaan doen.

Verder heb ik inmiddels 6 vaste studenten voor priveles. Uiteenlopend van Nederlandse les, totale beginnersles, klein Koreaans meisje dat nog het alfabet moet leren tot een student waarmee ik debatten voer over walvisvaart en het Nederlandse softdrugsbeleid.

Met school gaat het ook goed, al heb ik soms wel een beetje motivatieprobleempjes. Elke dag 4 uur is wel veel... Maar goed, inmiddels zit ik in de intermediate klas en ik hoop in Juli de JLPT 2 te gaan doen. Dat is nog wel een grote uitdaging hoor, maar ik kan het iig proberen.

Verder was er deze maand ook nog tijd voor uitstapjes. Een selectie:

Op de tiende van Januari is het de dag van Ebisu, de god van de handel. Iedereen met een eigen bedrijf gaat dan naar de tempel om voor goed geluk voor het komende jaar te zorgen. Rond de tempels is er feest, met veel eetkraampjes etc. Ken en ik zijn naar de tempel in ons stadje, Ibaraki, gegaan.

25 Januari hadden we buitentraining met de Sakamoto dojo. Toen we de auto uitstapten sneeuwde het zelfs flink. Gelukkig klaarde het daarna wel op. We hebben eerst 2 uurtjes buiten getraind

en daarna met z`n allen buiten buta jiru `varkensvlees misosoep` en onigiri gegeten. Ook kreeg ik weer op stiekeme wijze wat lekkere warme sake toegespeeld van mijn osake-vriend Adachi-san. Over sake gesproken: Ken kwam laatst thuis met een pakket met twee 1,8 liter flessen sake thuis. Kadootje voor mij van een van de moeders van de dojo.

Aangezien Ken en zijn familie helemaal geen alcohol drinken; sake liefhebbers welkom om samen een glaasje te drinken.

Afgelopen maand zijn we ook samen met mijn schoonouders naar Oude kaas geweest, het enige Nederlandse restaurant in Japan. Gelukkig vonden ze het eten erg lekker, dus dat is een zorg minder voor als ze een keer naar Nederland komen.

Er waren meer Nederlandse dingen deze maand. De 16de was er een nieuwjaarsborrel van de Nederlandse vereniging en de 31ste was er het Oranjediner ter ere van de verjaardag van de koningin.

Het werd gehouden in het Hilton hotel en Ken en ik zijn er samen heen geweest. Helaas wonnen we in de loterij niet de overnachting in het Hilton of Ritz-Carlton, maar een fles wijn (ja, ja, meer alcohol). Het was erg gezellig al smaakten de beloofde bitterballen wel een beetje vreemd...

Nieuwjaar

Ik weet het, het is al weer bijna Februari,　maar toch wilde ik nog even schrijven over oud en nieuw. Of eigenlijk over nieuwjaar, want oudjaar zonder oliebollen, champagne (of enig ander soort alcohol) of vuurwerk kun je eigenlijk geen oudejaarsavond noemen. Die avond hebben we bij de ouders van Ken samen Wii gespeeld en ik kan met trots zeggen dat ik toch echt de enige echte bowlingkampioen van de Yamatedai cup ben.

De prijsuitreiking

De volgende dag was het echte feest met nieuwjaars eten en de traditionele nieuwjaarsfoto van de Yasue familie, waar ik nu natuurlijk ook op mag. (Zelfs met matching truien met mijn schoonzusje Aya). Die foto`s heb ik nu zelf niet, dus kan het niet hier zetten. Wel heb ik foto`s van het eten gemaakt.

Wintervakantie deel 2: bij oma

Na het bezoek aan Natsuko zijn we naar de oma van Ken gereden. Zij woont op ongeveer een half uurtje rijden van Natsuko`s huis. Ik had haar nog niet ontmoet, dus dat was wel spannend.

We hebben bij haar gelunchd en ook wat grote schoonmaak klusjes gedaan. Verder hebben we een gebedje voor het huisaltaar gedaan en oma heeft me hierbij aan overleden opa en andere voorouders voorgesteld.

De muts die ik op de foto op heb, heb ik van oma gekregen. Het schijnt dat mijn hoofd kleiner is dan hoofden van Japanners (dat krijg ik vaker te horen), dus de muts paste oma niet, maar mij wel. Verder heeft Ken een rondleiding gegeven en heb ik oude foto`s gekeken en het vlinderboek van de opa van Ken.

In de tuin.

De oma van Ken is erg lief en het bezoekje was erg gezellig. En zoals wij altijd volgeladen met spullen voor ons van Ken`s ouders weggaan, gingen we nu ook volgeladen met spullen (eieren, mandarijnen) voor de ouders van Ken (en ook wat voor ons) terug richting Osaka. Op de terugweg sneeuwde het nogal.

Wintervakantie deel 1: bij Natsuko

In de wintervakantie werden we uitgenodigd door Natsuko. Zij werkt nu in Tokyo maar voor oud en nieuw ging ze terug naar huis in de buurt van Nagoya. Ken`s familie komt uit dezelfde streek als zij, dus we konden het bezoek ook nog combineren met een bezoek aan de oma van Ken. Dus Ken en ik gingen met de auto op pad, want waar zij wonen is echt op het platteland en is met het openbaar vervoer heel moeilijk te bereiken. We ontmoetten de moeder, broer, zusje, man van zusje en Natsuko ergens onderweg, nog voor Nagoya. Daar zijn we samen naar een park gegaan met bloemen en speciale verlichting.

Het was erg gezellig en leuk om de familie van Natsuko te ontmoeten. Hierna gingen we samen naar een badplaats om samen te badderen en te eten. En uiteindelijk richting het huis op de berg wat nog ongeveer een uur rijden van Nagoya was.

De volgende dag was een heerlijk rustige dag. De familie van Natsuko woont bovenop een berg, op het platteland in een traditioneel japans huis, met opa en oma. De dag begon met het opzetten van de nieuwjaarsboom, onder leiding van oma.

De dag stond verder in het teken van de grote schoonmaak, wat Japanners ( net zoals Chinezen) ieder jaar voor het nieuwe jaar doen. Terwijl de mannen echter aan het werk waren, hadden de vrouwen wel wat beters te doen, namelijk kung fu beoefenen. Zie hier mijn eerste vrouwenles in Japan:

De dag bestond verder voornamelijk uit eten, kletsen en wat klusjes doen. Heerlijk!

En,　o ja, musiceren

`s Avonds hebben we met z`n allen uitgebreid gesukiyakied (sukiyaki gegeten) en daarna de trouw dvd van Natsuko`s zusje gekeken. Zij zijn afgelopen oktober getrouwd. Het was leuk om te zien en een goede inspiratie bron voor Ken en mij om ideeen op te doen voor ons trouwfeest (en te zien wat we echt NIET willen).

De volgende dag was het alweer tijd om terug te gaan.

De hele familie, behalve opa, die bleef binnen.

Het huis,vanaf de weg gezien.