Maart roerde zijn staart

Afgelopen maand stond een beetje in het teken van afgelaste activiteiten en slecht weer. Niet een maand om over naar huis te schrijven dus. Wel heel wat leuke foto`s thuis gemaakt

Eerst nog even een foto die ik nog niet op dit blog had gezet. We gaan iedere week zwemmen en vorige maand zijn opa en oma komen kijken. Die hebben door het glas, na de les een foto gemaakt. Helaas is het niet toegestaan te fotograferen, dus meer foto`s zitten er niet in.Het zwemmen gaat trouwens erg goed. Ze gaat lachend de les door, alleen het onder water zwemmen begint ze nu wel tegenop te zien.

Eind maart had Ken de Kansai districtskampioenschappen. Ik ben samen met Rana naar Kyoto gegaan om hem aan te moedigen.

Ken heeft zijn eerste partij gewonnen, maar helaas de tweede partij (tegen een erg sterke tegenstander, uiteindelijke tweede) verloren.

Rana heeft zich vermaakt met het programmaboekje en studenten van Ken`s dojo.

Op dinsdag had ik weer een lunch met de zwangerschapszwemgroep. Dat is nu een maandelijks terugkerende activiteit geworden. De groep is weer wat uitgebreid en nu is echt iedereen die in die periode zwom erbij volgens mij. Vanaf april gaan een stuk of wat dames weer aan het werk, dus zal het weer wat minder worden denk ik.

Op weg naar dat restaurant kwamen we ineens een `cafe Lekker` tegen. Een Nederlands cafe, in Ibarakishi! Ken en ik zijn meteen dezelfde week eenspolshoogte gaan nemen.Het blijkt van een Japanse vrouw te zijn die jaren voor KLM heeft gewerkt.

Het is pas afgelopen december open gegaan en ziet er allemaal erg mooi uit.

We hebben pannekoeken gegeten, hartig voor mij en zoet voor Ken.

Ook hebben we de `dagschotel` met erwtensoep geprobeerd.

Ach ja, over smaak valt niet te twisten, haha.

De volgende dag waren we (Rana en ik) uitgenodigd bij een vriendin van zwangerschaps stretching (ja ja, je doet zo zwanger heel wat vrienden op). Haar dochter is negen dagen later dan Rana geboren. Het is haar tweede en ze heeft een huis vol speelgoed, een echt speelgoed paradijs!
Nu heb ik toch best nog wat geschreven voor een maand waar weinig in gebeurde!

Komende maand is hanami tijd (kersebloesems kijken), kijk ik al een tijd naar uit!

Hinamatsuri

Op 3 maart wordt in Japan Hinamatsuri gevierd. Dit wordt wel vertaald als doll-festival of meisjesdag. In huizen waar meisjes wonen worden poppen uitgestald. Nou wil natuurlijk het geval dat er bij ons tegenwoordig een meisje is, dus dit jaar was de eerste keer dat we dit vierden (hatsu zeku).
Op de Yamatedai, bij opa en oma, was een hele mooie uitstalling en wij hadden thuis een mini-versie.

Vorige week hebbben we daar foto`s gemaakt.

Zondag zijn we met de hele familie uit eten geweest. Dit was ter gelegenheid van hinamatsuri en ook voor Aya`s zwangerschap.

Op de voorgrond zie je het kleine poppensetje dat we thuis hadden staan en wat etenswaren die bij het festival horen.

Rana kreeg ook nog een cadeautje, waar ze erg blij mee was (ongeacht wat er in de verpakking zat, haha).

Nu moeten de poppen weer snel opgeruimd worden, want als je die te lang laat staan zal je dochter pas laat kunnen trouwen.

winter

Terwijl het de laatste tijd in Nederland ook erg koud is geweest, was het hier ook behoorlijk guur. Er heerste griep, wat een hoop van mijn mama-vriendinnen thuis heeft gehouden. Ook onze familie heeft eraan moeten geloven. Rana is voor het eerst ziek geweest en ook ik had voor het eerst sinds jaren koorts. Rana had gelukkig maar 1 dag echt koorts maar is wel ruim een week flink van de leg geweest. Rana is begonnen met haar eerste sport! Sinds deze maand doen we aan babyzwemmen.

De eerste keer (proefles) was ze nog niet erg enthousiast en greep ze voortdurend overal vast. Maar gelukkig heb ik haar toch ingeschreven, want afgelopen week (de 3e keer) was ze al echt aan het zwemmen. Lekker met haar beentjes trappelen en actief meedoen met het spel met ballen etc. Ze moeten nu al leren onderwater te zwemmen, iets waar ik vroeger een hekel aan had. Hopelijk went ze er nu gewoon aan zodat het later geen proleem is. Ze heeft nu al onderwater door een hoepel heengezwommen!

Ook ik ben begonnen met een nieuwe uitdaging. Vorige week heb ik twee proeflessen gehad met docenten Japans. Vanaf deze week heb ik 1 keer per week 2 uur priveles bij mij thuis. Hopelijk helpt dat mijn Japans weer een niveau hoger te brengen.

Op Valentijnsdag zijn Rana en ik naar Libio geweest. Dat staat voor Little Bilinguals Osaka en daar wordt o.a. baby gebarentaal (gebaseerd op ASL) les gegeven. De 14de was daar een valentijns evenement en hebben we een aantal gebaren geleerd. Rana heeft samen met mij ook haar eerste knutseltje gemaakt. Een valentijnskaart voor papa!

Dit is het gebaar voor `I love you` en is gemaakt door Rana`s hand om te trekken.

Op de terugweg bleek Rana erg dorstig en ben ik toch maar een cafeetje binnen gegaan om haar te drinken te geven. Er bleken twee erg aardige, behulpzame meisjes te werken en er waren verder geen klanten. Die meisjes bleken Chinees te zijn die hier aan de universiteit studeerden. Nadat ik Rana gevoed had heb ik dus nog met die meisjes in het Chinees kunnen kletsen. Het was erg leuk al moesten mijn hersens wel hard werken, hoor. Die dag heb ik dus in 5 talen gecommuniceerd; Nederlands, Engels (de docente van Libio is Australische), Japans, Chinees en een heel klein beetje, maar toch, gebarentaal.

Verder gaat met Rana alles goed. Ze kan nu goed los zitten.
En ook het eten gaat prima.
Betrapt terwijl we samen een snackje eten op de bank...

Verder genoeg activiteiten om ons bezig te houden en ik ben ook weer wat meer aan het werk. Al met al weinig tijd voor het schrijven van mijn blog, maar ik blijf mijn best doen jullie op de hoogte te houden!

Oud en nieuw

Met de reis naar Nederland was het programma voor deze wintervakantie nog lang niet afgelopen. We waren precies op tijd om oud en nieuw hier te vieren (compromis met Ken, die wilde zijn dames natuurlijk niet alle feestdagen missen). Toch vind ik oud en nieuw hier wel erg saai, hoor. De hele avond stond een verschrikkelijk programma aan (duurde zes uur...) en hing de ene helft (Aya, Tomo en Ken) voor de tv en stond de andere helft in de keuken. Ik had ook nog steeds erg last van mijn verkoudheid, dus dat maakte het er niet beter op. Om 12 uur wel afgeteld en een glaasje champagne gedronken.

Daarna maar snel naar bed, maar toen besloot Rana wakker te worden en is niet meer gaan slapen tot 6 uur. Blijkbaar kwam de jetlag met vertraging of lag het aan weer een andere slaapomgeving. Gelukkig was Ken er ook bij en heeft ze dit niet gedaan toen we met z`n tweetjes in Nederland waren! De volgende ochtend dus enigszins brak aan het nieuwjaarsontbijt.

Twee januari stond alweer de volgende trip op het programma. Eerst naar Ken`s oma in Ena een uurtje of 3/4 rijden (zonder file). Het was al een tijd geleden dat we haar voor het laatst gezien haddden. Na ons bezoek in augustus 2010 heeft ze last gekregen van haar hart en is haar gezondheid erg achteruit gegaan. Nu woont ze in een verzorgingshuis en gaat het weer stukken beter! Ze heeft erg naar de komst van Rana uitgekeken, dus het was fijn eindelijk bij haar op bezoek te kunnen. Rana heeft lekker in de auto geslapen om meteen bij aankomst oma een big smile te geven,

Dat zat dus meteen alweer goed! Na een paar uurtjes gebabbeld te hebben was het weer tijd om door te gaan en oma haar rust te gunnen. Die avond logeerden we in een hotel in de buurt. Natsuko bleek ook bij haar familie te zijn, dus die heef de trein genomen en heeft ons in Toki ontmoet.

Samen hebben we heel toepasselijk in een Taiwanees restaurant gegeten.

Na weer een onrustige nacht vertrokken we richting Okazaki, waar de opa, oma, oom, tante en neefje en nichtje wonen. Zoals ik al eerder beschreven heb op dit blog zijn opa en oom monnik en hebben ze een tempel. Baby`s worden gebruikelijk al in de eerste maand langs de tempel gebracht voor een ceremonie, maar wij zagen de reis in snikheet augustus niet echt zitten. Dus naast haar overgrootouders te ontmoeten stond er ook een ceremonie op het programma. Wederom maakte Rana een goede eerste indruk door meteen bij binnenkomst naar iedereen blij te lachen.

Eerst kregen we allemaal mirin te drinken.

Nou ja, bij Rana was het natuurlijk weer alleen `doen alsof`.

Daarna naar de aangrenzende tempel, waar het zoals je kan zien een beetje koud was.

Oom deed de ceremonie, bijgestaan op de achtergrond door neefje, die de volgende in lijn is.

Rana vond het allemaal wel best.

Daarna samen lunch gegeten en natuurlijk de onvermijdelijke foto gemaakt.
Toen weer terug in auto om weer richting Osaka te vertrekken. We hadden veel geluk en hebben helemaal geen file gehad! Hiermee was het drukke wintervakantie programma afgelopen en tijd om een beetje uit te rusten.

Kerstvakantie 2011

19 december was het zover: Rana`s eerste trip naar haar moederland! De vlucht verliep goed. De vlucht was niet volgeboekt en ik kreeg bij het inchecken al de stoel naast me ook toebedeeld. Ik had ook al zo`n mandje gereserveerd, dus dat zat al goed. Rana heeft twee keer een flinke periode daarin geslapen, alleen de laatste 3 uurtjes ongeveer was ze het zat en heb ik wat met haar rond moeten lopen.Preciies toen ik in de rij stond werd de douane ineens erg streng leek het, of er waren gewoon veel probleemgevallen voor mij, maar het ging extreem langzaam. Ook ik werd naar de vader en het geboortebewijs gevraagd, maar gelukkig waren ze ook tevreden over mijn ondertekening van Rana`s paspoort. De bagageband was al helemaal leeg toen we daar aankwamen, maar gelukkig stond de koffer gewoon erachter verscholen en kon ik `m zo meenemen.

Bij thuiskomst op het Ambrosiadal kwamen Maaike, Boris en Lara ook net aan. Tijd dus voor de kennismaking met mijn nieuwe nichtje!

De volgende dag was een gewone dinsdag, dus iedereen was aan het werk. De dag begon erg grauw en regenachtig (echt Nederlands weer...), maar gelukkig toen ik `s middags naar het winkelcentrum wandelde kwam zelfs het zonnetje nog door!

Woensdag was er wel een vol programma. Samen met oma naar Maaike en dan samen met Maaike en Boris naar dansles terwijl oma op de twee kleine meisjes paste. Samen met Boris `zijwaartse pasjes` gedaan en de kerstboom (Maaike) opgetuigd.
Eind van de ochtend was het tijd om even langs de Hong Ying te gaan. Altijd een vast punt in het programma.
Daarna terug naar Maaike en o.a gewandeld. Al leken de dames er weinig aan te vinden...

Dan zap ik maar even door naar eerste kerstdag. We gingen naar oma B. in Apeldoorn, Rana`s overgrootmoeder dus. Mijn vader heeft daar een lekker kerstdiner gekookt. Helaas moet ik dat lekker maar aannemen van mijn oma en moeder want tegen die tijd was ik door mijn verkoudheid al mijn smaak-en geurvermogen kwijt...(en heb ik gisteren ongeveer pas teruggekregen)

Het was een erg gezellige dag en Rana heeft zich ook prima gedragen.

Tweede kerstdag vierden we op het Ambrosiadal.

Even kijken hoe laat het is...

O, tijd voor een fotoshoot!
Haha
Laatste grote programmapunt van onze 10 dagen in NL was een high tea met de rest van mijn familie. We werden van de parkeerplaats opgehaald met een golfkarretje.

Helaas dus nog steeds geen geur en smaak, dus beetje zonde van al die lekkernijen, maar toch een erg gezellige middag gehad.
De volgende dag vlogen we alweer naar huis. Deze vlucht was wel helemaal vol en er zat een nogal vreemd stel Oost Europeanen naast me. Rana wilde op de eerste 2 uur na verder helemaal niet slapen dus was erg vermoeiend. Gelukkig stond Ken op het vliegveld op me te wachten en heeft Japan wel goede service op het vliegveld, dus werd ik ook geholpen met de bagage.

Al met al weer een zeer geslaagde reis. Bedankt aan iedereen die eraan bijgedragen heeft; babyfoons/maxicosi/kolf/slaapzak etc geleend, kadootjes gegeven, op bezoek geweest etc!

De tijd is weer omgevlogen en had nog wel weer veel meer mensen willen zien, maar goed. Volgende keer maar weer!

Rana`s eerste sinterklaas!

Wie is die man met die rode hoed?

Ach, stop `m gewoon in m`n snoet

Samen wachten op de Sint

ik weet nog niet wat ik daarvan vind

Daar zijn ze op de boot,
In het echt wel errug groot.

Ze komen ook uit zo`n ver land,
en wat heeft die Piet nou in zijn hand?
Op de schoot bij sint, wat een plezier,
mama blijf jij wel hier? Dat heb ik ook weer overleefd,

Nu kijken wat hij gegeven heeft.

De speeltjes die zijn voor mij,

en voor papa en mama is er ook wat lekkers bij

Beste Sint, doe ons een plezier
en kom ook volgend jaar weer hier!