Living in Japan

Oud en nieuw

2012-01-08T10:56:00.008+09:00

Met de reis naar Nederland was het programma voor deze wintervakantie nog lang niet afgelopen. We waren precies op tijd om oud en nieuw hier te vieren (compromis met Ken, die wilde zijn dames natuurlijk niet alle feestdagen missen). Toch vind ik oud en nieuw hier wel erg saai, hoor. De hele avond stond een verschrikkelijk programma aan (duurde zes uur...) en hing de ene helft (Aya, Tomo en Ken) voor de tv en stond de andere helft in de keuken. Ik had ook nog steeds erg last van mijn verkoudheid, dus dat maakte het er niet beter op. Om 12 uur wel afgeteld en een glaasje champagne gedronken.

Daarna maar snel naar bed, maar toen besloot Rana wakker te worden en is niet meer gaan slapen tot 6 uur. Blijkbaar kwam de jetlag met vertraging of lag het aan weer een andere slaapomgeving. Gelukkig was Ken er ook bij en heeft ze dit niet gedaan toen we met z`n tweetjes in Nederland waren! De volgende ochtend dus enigszins brak aan het nieuwjaarsontbijt.

Twee januari stond alweer de volgende trip op het programma. Eerst naar Ken`s oma in Ena een uurtje of 3/4 rijden (zonder file). Het was al een tijd geleden dat we haar voor het laatst gezien haddden. Na ons bezoek in augustus 2010 heeft ze last gekregen van haar hart en is haar gezondheid erg achteruit gegaan. Nu woont ze in een verzorgingshuis en gaat het weer stukken beter! Ze heeft erg naar de komst van Rana uitgekeken, dus het was fijn eindelijk bij haar op bezoek te kunnen. Rana heeft lekker in de auto geslapen om meteen bij aankomst oma een big smile te geven,

Dat zat dus meteen alweer goed! Na een paar uurtjes gebabbeld te hebben was het weer tijd om door te gaan en oma haar rust te gunnen. Die avond logeerden we in een hotel in de buurt. Natsuko bleek ook bij haar familie te zijn, dus die heef de trein genomen en heeft ons in Toki ontmoet.

Samen hebben we heel toepasselijk in een Taiwanees restaurant gegeten.

Na weer een onrustige nacht vertrokken we richting Okazaki, waar de opa, oma, oom, tante en neefje en nichtje wonen. Zoals ik al eerder beschreven heb op dit blog zijn opa en oom monnik en hebben ze een tempel. Baby`s worden gebruikelijk al in de eerste maand langs de tempel gebracht voor een ceremonie, maar wij zagen de reis in snikheet augustus niet echt zitten. Dus naast haar overgrootouders te ontmoeten stond er ook een ceremonie op het programma. Wederom maakte Rana een goede eerste indruk door meteen bij binnenkomst naar iedereen blij te lachen.

Eerst kregen we allemaal mirin te drinken.

Nou ja, bij Rana was het natuurlijk weer alleen `doen alsof`.

Daarna naar de aangrenzende tempel, waar het zoals je kan zien een beetje koud was.

Oom deed de ceremonie, bijgestaan op de achtergrond door neefje, die de volgende in lijn is.

Rana vond het allemaal wel best.

Daarna samen lunch gegeten en natuurlijk de onvermijdelijke foto gemaakt.
Toen weer terug in auto om weer richting Osaka te vertrekken. We hadden veel geluk en hebben helemaal geen file gehad! Hiermee was het drukke wintervakantie programma afgelopen en tijd om een beetje uit te rusten.

Kerstvakantie 2011

2012-01-05T21:48:00.014+09:00

19 december was het zover: Rana`s eerste trip naar haar moederland! De vlucht verliep goed. De vlucht was niet volgeboekt en ik kreeg bij het inchecken al de stoel naast me ook toebedeeld. Ik had ook al zo`n mandje gereserveerd, dus dat zat al goed. Rana heeft twee keer een flinke periode daarin geslapen, alleen de laatste 3 uurtjes ongeveer was ze het zat en heb ik wat met haar rond moeten lopen.Preciies toen ik in de rij stond werd de douane ineens erg streng leek het, of er waren gewoon veel probleemgevallen voor mij, maar het ging extreem langzaam. Ook ik werd naar de vader en het geboortebewijs gevraagd, maar gelukkig waren ze ook tevreden over mijn ondertekening van Rana`s paspoort. De bagageband was al helemaal leeg toen we daar aankwamen, maar gelukkig stond de koffer gewoon erachter verscholen en kon ik `m zo meenemen.

Bij thuiskomst op het Ambrosiadal kwamen Maaike, Boris en Lara ook net aan. Tijd dus voor de kennismaking met mijn nieuwe nichtje!

De volgende dag was een gewone dinsdag, dus iedereen was aan het werk. De dag begon erg grauw en regenachtig (echt Nederlands weer...), maar gelukkig toen ik `s middags naar het winkelcentrum wandelde kwam zelfs het zonnetje nog door!

Woensdag was er wel een vol programma. Samen met oma naar Maaike en dan samen met Maaike en Boris naar dansles terwijl oma op de twee kleine meisjes paste. Samen met Boris `zijwaartse pasjes` gedaan en de kerstboom (Maaike) opgetuigd.
Eind van de ochtend was het tijd om even langs de Hong Ying te gaan. Altijd een vast punt in het programma.
Daarna terug naar Maaike en o.a gewandeld. Al leken de dames er weinig aan te vinden...

Dan zap ik maar even door naar eerste kerstdag. We gingen naar oma B. in Apeldoorn, Rana`s overgrootmoeder dus. Mijn vader heeft daar een lekker kerstdiner gekookt. Helaas moet ik dat lekker maar aannemen van mijn oma en moeder want tegen die tijd was ik door mijn verkoudheid al mijn smaak-en geurvermogen kwijt...(en heb ik gisteren ongeveer pas teruggekregen)

Het was een erg gezellige dag en Rana heeft zich ook prima gedragen.

Tweede kerstdag vierden we op het Ambrosiadal.

Even kijken hoe laat het is...

O, tijd voor een fotoshoot!
Haha
Laatste grote programmapunt van onze 10 dagen in NL was een high tea met de rest van mijn familie. We werden van de parkeerplaats opgehaald met een golfkarretje.

Helaas dus nog steeds geen geur en smaak, dus beetje zonde van al die lekkernijen, maar toch een erg gezellige middag gehad.
De volgende dag vlogen we alweer naar huis. Deze vlucht was wel helemaal vol en er zat een nogal vreemd stel Oost Europeanen naast me. Rana wilde op de eerste 2 uur na verder helemaal niet slapen dus was erg vermoeiend. Gelukkig stond Ken op het vliegveld op me te wachten en heeft Japan wel goede service op het vliegveld, dus werd ik ook geholpen met de bagage.

Al met al weer een zeer geslaagde reis. Bedankt aan iedereen die eraan bijgedragen heeft; babyfoons/maxicosi/kolf/slaapzak etc geleend, kadootjes gegeven, op bezoek geweest etc!

De tijd is weer omgevlogen en had nog wel weer veel meer mensen willen zien, maar goed. Volgende keer maar weer!

Rana`s eerste sinterklaas!

2011-12-09T22:46:00.012+09:00

Wie is die man met die rode hoed?

Ach, stop `m gewoon in m`n snoet

Samen wachten op de Sint

ik weet nog niet wat ik daarvan vind

Daar zijn ze op de boot,
In het echt wel errug groot.

Ze komen ook uit zo`n ver land,
en wat heeft die Piet nou in zijn hand?
Op de schoot bij sint, wat een plezier,
mama blijf jij wel hier? Dat heb ik ook weer overleefd,

Nu kijken wat hij gegeven heeft.

De speeltjes die zijn voor mij,

en voor papa en mama is er ook wat lekkers bij

Beste Sint, doe ons een plezier
en kom ook volgend jaar weer hier!

Oma

2011-11-30T21:07:00.004+09:00

Een verdrietig blog dit keer. Afgelopen week is mijn oma overleden.

Mijn oma met mij als baby (foto van foto)

Het was moeilijk voor mij om op zo`n moment zo ver weg te zijn. Gisteren was de begrafenis en daar heeft mijn vader een tekst van mij voorgelezen, zodat ik er toch een beetje bij was.

Dit is die tekst:

`Drie jaar geleden ben ik naar Japan verhuisd. Een van de moeilijkste dingen van vertrekken was dat ik mijn lieve oma moest achterlaten. Zewist al niet meer wie ik was, maar genoot wel van een knuffel, je hand vasthouden of een massage. En die geef je niet zo makkelijk via Skype of de telefoon.

Van kleins af aan was mijn oma er voor ons. Niet alleen haar twee`echte` kleindochters, voor de hele school was ze Oma Mies. Met de kleuters deed ze een werkje op de gang en de oudere kinderen deden bij haar keuzecursus. Ze wist altijd iedereen te inspireren om creatief aan de slag te gaan. Gelukkig was ze mijn oma en kon ik haar nog veel meer zien. Ik heb heel wat handwerkjes onder haar leiding gemaakt en ook voorlezen kon ze als de beste. Toen ik middelbare scholier was ging ik nog steeds graag bij opa en oma langs. Heel wat tussenuurtjes heb ik in de Marienpoelstraat doorgebracht. De goede herinneringen aan mijn oma zijn ontelbaar en ik zou wel door kunnen blijven gaan, maar ik denk dat iedereen hier ook zulke herinneringen heeft.

Tot slot, via omzwervingen van psychologie tot Chinees, heeft het lot bepaald dat ik nu ook werk met kleuters doe. Ik denk dat ze dat heel leuk gevonden zou hebben en ik denk vaak aan hoe zij bepaalde dingen gedaan zou hebben. Ik kan alleen maar hopen dat ik ook maar een beetje van haar talent met kinderen heb geerfd. Helaas heeft ze mijn dochter Rana niet meer kunnen ontmoeten, maar ik zal haar nog vaak over Oma Mies vertellen.`

Op haar 90ste verjaardag.

Okuizome (100 dagen viering)

2011-11-04T09:38:00.008+09:00

Rana heeft laatst de respectabele leeftijd van 100 dagen bereikt en daar hoort in Japan een ceremonie bij. Okuizome betekent letterlijk zoiets als `het eerste eten` en staat symbool voor dat ze de rest van haar leven ook eten in overvloed zal hebben.

Het eten bestaat uit verschillende gerechten. Zoals zeebrasem `tai`, die vis wordt vaak op feestelijke gelegenheden gegeten vanwege de naam. `Tai` staat namelijk voor `medetai` wat zoiets als `gelukkig, voorspoedig` betekent. Verder `sekihan`, rijst met rode bonen, een doorzichtige soep, kastanjes en `nimono` gekookte dingen. Het meest verrassende onderdeel zijn misschien de stenen. Die staan voor het krijgen van sterke, gezonde tanden.

Het is zowiezo allemaal een doe-alsof spel, want natuurlijk kunnen babietjes van 100 dagen dit allemaal nog niet echt eten.

We zijn met mijn schoomouders naar een restaurant gaan waar dit speciaal voor je klaargemaakt wordt. Rana was gelukkig wakker en in een goed humeur. Bij het eerste eten dat naar haar mond werd gebracht keek ze wel wat verbaasd en trok een vies gezicht, zoals je in dit filmpje kunt zien.

Ook deze traditie is dus weer succesvol volbracht! Volgende op het programma is een oer-Hollandse: Sinterklaas!

Weer familie op bezoek

2011-10-24T21:39:00.015+09:00

(Er was een probleem met uploaden van de foto`s op het blog, vandaar dat het publiceren wat later is geworden)

Zoals oorspronkelijk ook gepland kwamen mijn ouders twee weken geleden weer naar Japan. Rana hadden ze natuurlijk al gezien toen ze twee weekjes oud was, maar sindsdien is ze echt al super gegroeid (en nog schattiger geworden, haha).

Zaterdag moesten Ken en ik wel gewoon werken, maar we konden mijn ouders nog wel even ontmoeten voordat we wegmoesten. Weer een berg leuke kleertjes gekregen waar ik erg blij mee ben! `s Avonds hebben we op de Yamatedai bij mijn schoonfamilie gegeten.
De volgende dag was ook een familiedag, we gingen naar het zuiden van de Osaka prefectuur om Aya (Ken`s zusje) en haar man Tomoya op te zoeken.
We heben samen gegeten en zijn naar de plaatselijke matsuri (festival) gaan kijken.

De volgende dag zijn naar park met de hangbrug, dat de oplettende lezer van dit blog bekend voorkomt, geweest. Dit keer konden we rustig wandelen, het was lekker weer en Rana heeft heerlijk bij oma in de draagzak geslapen.

De volgende dagen zijn mijn ouders zelf op reis geweest naar o.a Tokushima.

Vrijdagmiddag ontmoetten we elkaar weer op het station van Takatsuki, om samen (mijn ouders, Rana en ik) naar het Biwa-meer te gaan. Daar had ik een huisje gereserveerd op een berg aan het meer. Helaas regende het die dag maar we hebben de tijd goed besteed met een aantal potjes Rummikub.

De volgende dag arriveerden ook Ken en zijn ouders. Samen hebben we een stuk langs het meer gewandeld en allerlei dieren gezien, zoals apen, roofvogels en een hert.

`s Avonds aten we curry rijst,　een internationale samenwerking.
De volgende dag zijn we er met de auto op uit gegaan. Er is een mooie route langs het meer. We wilden onderweg ook een wandeling doen, maar helaas was dat pad afgesloten. Toen hebben we besloten naar het Yogo-meer te gaan, een veel kleiner meer in de buurt. Na daar gegeten te hebben gingen we een eindje wandeleen, wat onder invloed van de Nederlanders een heel rondje om het meer werd.

Gelukkig zat het weer mee, want `s avonds hadden we ook nog een bbq gepland.

Maandag gingen we weer terug richting Osaka, maar omdat Shiga de geboortegrond van ninjutsu is hebben we onderweg een tussenstop gemaakt bij een ninja huis. Helaas was de uitleg in snel Japans, zonder veel tijd voor vertaling en wilde Rana precies drinken.

Op woensdag zijn we met Megumi Harada naar het Expo park geweest, waar de cosmos (is dit NLs?) in bloei stond.

Donderdag hebben we in Arashiyama mijn tante Jeanet en haar man Steve ontmoet!

Zaterdag ging iedereen weer terug naar hun eigen land, dus was het de laatste gelegenheid om elkaar te zien. We hebben in een ramen (noodle) restaurant bij mij in de buurt gegeten.
Toen was het dus tijd voor afscheid maar de volgende keer dat ik mijn ouders zie is alweer in december!

Van alles

2011-09-28T19:44:00.008+09:00

Vorige week kwam er weer een typhoon langs, maar we hebben er gelukkig weinig last van gehad. Het weeralarm werd zelfs `s middags weer ingetrokken dus Ken, die al rekende op een vrije middag, moest toch werken. Het is nu wel een stuk afgekoeld, dus het is een stuk lekkerder om naar buiten te gaan.

Ik heb nog steeds regelmatig contact met de andere nieuwe moeders die ik in het ziekenhuis heb ontmoet. Laatst waren ze hier weer op bezoek.

Ik geloof dat het onmogelijk is drie moeders en drie babies enigzins flatteus op de foto te krijgen, dus hier moeten we het maar mee doen!

Morgen gaan we met hetzelfde clubje naar een cursus die mijn Kumon docent organiseert. Het is voor moeders en kinderen tussen 0 en 2 jaar. Ik denk zelf dat het nogal vroeg is, maar volgens de docent moest ik zeker komen. Nou ja, het is gratis, dus we kunnen het gewoon proberen.

Twee weken terug kwam Karim, een vriend van ons uit de Taiwan periode die nu in Tokyo woont, met zijn moeder en haar 2 vriendinnen naar Kansai. Gelukkig hadden ze ook tijd om even naar Ibaraki te komen en hebben we lekker Nepalees gegeten. Het was al de 4de keer dat ik zijn moeder ontmoette! 1x in Taiwan, 2x in Parijs en nu in Osaka, waar zal de volgende keer zijn?

Vandaag zijn we naar Namba geweest. Daar hebben we samen met Shihan (de hoofddocent van de dojo) en zijn familie gegeten en daarna gewinkeld. Sumirei, Shihan`s dochter, met mijn zonnebril op.

Ik heb geen idee hoe dat in Nederland is, maar ik moet zeggen dat de voorzieningen hier erg goed zijn. Het is geen probleem als Rana tijdens het winkelen honger krijgt, er zijn overal mooie borstvoedingskamers aanwezig.

Nu nog wat foto`s omdat ik het niet kan laten...

Volgende week zondag komen mijn ouders alweer naar Japan! We zullen o.a samen naar Lake Biwa gaan, dus binnenkort weer genoeg om over te schrijven.

oppassen

2011-09-05T15:06:00.009+09:00

De zomer is weer over z`n hoogtepunt heen en het gewone leven gaat ook langzaamaan weer beginnen. Vanaf september ga ik weer naar Kumon om mijn Japans bij te houden en begin ik ook weer met lesgeven. Afgelopen zaterdag zou ik voor het eerst weer naar Blue Dolphins gaan. Mijn schoonmoeder had al geoefend met de fles geven en Rana met uit een flesje drinken.

Dat gaat gelukkig prima. Een flinke typhoon gooide echter roet in het eten. We hadden er zelf niet veel last van maar vanwege het weeralarm werden scholen gesloten. We besloten Rana toch naar opa en oma te laten gaan en met z`n tweetjes even van de plotselinge vrije dag te genieten. Nadat we samen ergens wat gegeten hadden zijn we ook naar de Yamatedai gegaan waar alles gelukkig prima was gegaan.

Naast samen slapen kon opa ook goed van de gelegenheid gebruik maken om foto`s te maken, zoals deze.
Omdat Ken zondag een wedstrijd had bleven Rana en ik op de Yamatedai logeren. Gelukkig gaat het de laatste tijd vrij goed met slapen `s nachts, maar ze drinkt nog zeker wel om de 3/4 uur. Dus papa Ken kreeg een nachtje goede nachtrust, tenminste als hij kon slapen ondanks de zenuwen, natuurlijk. In het ziekenhuis bleek de vrouw die na mij in dezelfde verloskamer is bevallen ook op de Yamatedai te wonen. Ik had dus even contact met haar opgenomen en ben zondag op bezoek gegaan.
Vorige week was er op Ken`s oude middelbare school een reunie van de judoclub. Daar zijn we even een uurtje langs gegaan. Het was wel leuk om zijn oude school te zien en oud-klasgenoten te ontmoeten.

De man met het schreeuwende kindje is de judo leraar. Toen hij hoorde dat ik ook judo heb gedaan zei hij dat ik dan volgend jaar ook zeker aan het toernooitje mee moet doen dat ze altijd `s ochtends houden (wij waren er dit jaar alleen `s middags omdat Ken `s ochtends moest trainen voor de wedstrijd). Lijkt me best leuk weer `s een partijtje te judo-en!

Rana wordt echt met de dag groter en past nu alweer maatje 62. Ze is erg bewegelijk en het is iedere keer weer een verrassing waar we haar na een slaapje vinden. Dat wordt nog wat als ze gaat kruipen!
Elke dag oefent ze ook even op haar buik.
Twee zeehondjes, haha.

1 maand

2011-08-19T21:08:00.011+09:00

Alweer een maand voorbij sinds we uit het ziekenhuis zijn gekomen, de tijd gaat snel! Vorige week hadden we de 1-maand controle van Rana. Ze is supersnel gegroeid, 8 cm in een maand en ook goed aangekomen, van 2740 naar 4038 gr.

Het is nu Obon vakantie, dus Ken was de afgelopen week thuis. We hadden besloten dit jaar maar niet naar de opa en oma`s van Ken te gaan. Het is nog wat ver rijden en in de Obon vakantie staan overal lange files. We hebben wel gezellig bezoek gehad, o.a Seiko en Hiroshi uit Hong Kong met hun 3 kids. Hun jongste is nu 6 maanden.
Woensdag zijn we naar een groot park in Oost Osaka gegaan, waar een grote hangbrug is. Daarvoor moesten we een stuk omhoog wandelen en zo zonder veel beweging de afgelopen tijd en met baby op mijn buik, voel ik nu mijn kuitspieren goed. Maar we hadden wel mooi uitzicht. Ook was het daar in de bergen een stukje koeler dan in de snikhete stad (de afgelopen 2 weken steeds een graad of 36).
Vandaag hadden we bezoek van Kitada-san. Ik heb haar in het ziekenhuis ontmoet, haar zoontje is 1 dag ouder dan Rana. Haar eerste vriendje...

Alhoewel..., hij had meer interesse in haar dan andersom; gaaaaap, haha.

(groot)ouders op bezoek

2011-08-04T19:08:00.009+09:00

In het ziekenhuis kon ik via mijn `keitai` (mobiele telefoon) in contact blijven met mijn familie. We mailden en soms belden we. Een van die telefoontjes was wel heel verrassend. Mijn moeder belde met de vraag: `Vind je het leuk als we volgende week langskomen?` Vantevoren was afgesproken dat mijn ouders in oktober zouden komen, die tickets zijn ook al geboekt. Maar omdat Rana twee weken eerder dan de uitgerekende datum kwam, viel het nog in de zomervakantie, waardoor het mogelijk was te komen. Natuurlijk was mijn antwoord `Ja!!!`. Dus mijn ouders hebben snel tickets en een hotel geboekt en de volgende week donderdag stonden ze op de stoep. Ook al kwamen ze maar een weekje, ze hadden toch twee koffers bij zich... Dus Sinterklaas kwam wat vroeg dit jaar!
Ik had zelf een boodschappenlijstje ingeleverd en er waren kadootjes van mijn zus, mijn tante en nichtje, vrienden van mijn ouders en van mijn ouders zelf. Ook had Maaike kleding meegegeven waar Lara (geboren 15 mei) alweer uit is gegroeid.

Op zaterdag gingen we voor het eerst naar de Yamatedai, waar de ouders van Ken wonen.
Konden we ook de Maxi Cosi voor het eerst echt uitproberen.

Daar aten we met z`n allen een uitgebreid diner.
En was er natuurlijk heel veel Rana-tijd en natuurlijk foto-tijd.

Mijn ouders kwamen vaak bij ons thuis langs en soms gingen we bij ons in de buurt uit eten.

Dit keer konden we natuurlijk niet echt samen op pad, maar dat houden we tegoed voor in oktober.
Met Rana gaat alles goed. Ze is duidelijk al groter geworden en heeft wat babyvet gekregen.
Ze houdt erg van in bad gaan.

Net zoals in mijn buik beweegt ze superveel. Ze weet het al voor elkaar te krijgen uit bed te rollen (ze was vannacht naast mij beland!) Verder zou ze wel wat meer mogen slapen, haha. Ze houdt ons in ieder geval goed bezig.

Kraamdagen in het ziekenhuis

2011-07-19T11:50:00.014+09:00

In Japan is het gebruikelijk om na een normale bevalling 5 dagen in het ziekenhuis te blijven. Je moet je hier niet een echt ziekenhuis bij voorstellen, meer een kraamkliniek eigenlijk. Ik had gekozen voor een 1-persoonskamer, o.a omdat ik de kleine ook op mijn kamer wilde hebben.

Na de bevalling was er tijd voor rust. Rana lag te slapen op de babykamer en ik was op mijn eigen kamer. Door alle adrenaline kon ik nog steeds niet slapen en ik was ook blij toen ik na een aantal uur geroepen werd om naar de borstvoedingsruimte te komen. Daar gaf ik volgens het schema van het ziekenhuis elke 3 uur voeding. Dat was wel prettig omdat je daar veel hulp had en ook met andere vrouwen kon socializen.

Na de tweede nacht werd ik geroepen, dat Rana gespuugd had en dat het de kleur van borstvoeding had. Dat betekende dus mijn melk al op gang was gekomen en vanaf nu zouden ze me roepen wanneer ze klaar was om te drinken i.p.v het op het schema van het ziekenhuis.

Na een dag en nacht op deze manier door te hebben gebracht, met wegen voor en na de voeding mocht ik haar bij me op de kamer. Ken was dolblij, eindelijk kon hij haar ook weer vasthouden (tot nu toe kon hij haar alleen achter glas bekijken).

Drie keer per dag werd er een maaltijd gebracht, altijd veel en gevarieerd.
Soms Japans, soms westers.
Ook kwamen er geregeld verpleegsters langs om mijn bloeddruk te checken, bloed af te nemen, te vragen of alles goed ging etc.
De bezoektijden waren wat onhandig. Van twee tot acht, dus precies werktijd voor Ken. Hij is wel elke dag een uurtje of andehalf uur langs geweest. Ook miijn schoonmoeder kwam elke dag. Op donderdag kwam ook Aya op kraamvisite. Ze heeft meteen de eerste keer kunnen babysitten terwijl ik onder de douche ging. Ik mocht Rana trouwens wel terug brengen naaa de babykamer als ik wilde douchen ofzo.
Op vrijdag was het tijd om het ziekenhuis te verlaten. Hier wordt Rana omgekleed in haar speciale kleding.

UItgezwaaid door het personeel.

Rana!

2011-07-15T17:34:00.008+09:00

Ze is er! Met 38 weken is onze dochter Rana geboren!

Afgelopen weekend was Ken op kamp met de kinderen van de dojo. Ik was dus alleen thuis, maar maakte me daar niet echt zorgen over. Niets leek erop dat ze er al aankwam. `s Middags had ik nog een hoop gedaan; op de fiets naar de supermarkt wat verder weg, de was, de afwas en nog wat andere klusjes.

De laatste buikfoto (37 weken).

Maar toen... iets na tienen kreeg ik last van mijn buik. Ik dacht dat het misschien door het eten kwam (Ken was er niet en ik had lekker slecht Mos burger menu gegeten). Toch om 11 uur maar `s begonnen met bijhouden van de tijd op mijn ipad, en ja, er zat een soort ritme in. Ongeveer elke 10 minuten kreeg ik meer last van mijn buik. Ik kon het zelf echter nog niet echt geloven. Om half twee toch maar het ziekenhuis gebeld en ik mocht langskomen. Ik moest dus mijn schoonuders uit bed bellen om me te brengen. Tegen half drie was ik in het ziekenhuis. Ik kon nog steeds niet echt geloven dat de bevalling was begonnen en had niet raar opgekeken als ze me weer naar huis hadden gestuurd. Maar ik bleek 5 cm ontsluiting te hebben. Toen de verloskundige naar buiten liep om mijn schoonouders in te lichten braken ook ineens mijn vliezen.

Toen mocht ik meteen door naar de bevallingskamer. Mijn schoonvader heeft Ken gebeld, die net in bed lag na een zware trainingskamp dag. Mijn schoonmoeder ging dus maar met mij mee de bevallingskamer in. Zij heeft me goed geholpen. Ken is meteen in de auto gesprongen en is terug naar Osaka geraced. Gelukkig kwam Ken nog op tijd om me door het laatste stuk doorheen te helpen en hij heeft heel goed meegepuft. Ook mijn schoonmoeder is er helemaal bij gebleven en heeft op haar beurt Ken gecoacht. Alles ging vrij snel en om 5.45 is Rana geboren. Ze woog 2740 gram en was 46.3 cm.

Na haar geboorte mochten we 2 uur samen op de kamer blijven en heeft ze haar eerste borstvoeding gekregen.
Mijn schoonvader was weer naar huis gegaan, dsu die kwam ook snel weer terug naar het ziekenhuis.

Ondanks dat ik geen slaap had gehad die nacht en een bevalling achter de rug had was ik nog klaarwakker. Ken echter...

Na nog een paar uurtjes op de bevallingskamer ging ik naar mijn eigen kamer en ging de rest naar huis zodat iedereen bij kon komen van de lange nacht.

蘭和
Rana

P.s Er staan meer foto`s op Facebook. Updates over de eerste dagen volgen.

de tiende maand!

2011-06-27T13:34:00.003+09:00

Sinds gister ben ik in de `tiende maand` van mijn zwangerschap. Over het algemeen spreekt met in NL over 9 maanden, maar in Japan is dat dus 10. (40 weken, 1 maand=4 weken dus 10 maanden). Nu wordt het dus echt spannend! Ik ga nu elke week naar het ziekenhuis voor controle. Ik krijg ook elke keer een echo. Vorige keer heeft de dokter alle organen gecheckt en de groei bekeken. dat was allemaal prima. Ze ligt met haar hoofdje naar beneden en kijkt richting mijn rug, dus haar gezichtje blijft een verrassing. Een paar maanden geleden schreef ik al over de `inu no hi`, dat is een bepaalde dag in de 5de maand, geloof ik. Toen droeg ik een bepaald papier van de tempel onder een hara-obi (buikband). Nu ik de laatste maand ben ingegaan was het weer tijd voor een ritueel.

Van de tempel hebben we dit gekregen.

Die drie strookjes papier moet ik op verschillende momenten innemen. Nr 1 gister dus, bij het ingaan van de tiende maand, de tweede als de weeen begonnen zijn en de laatste na de geboorte.

Het regenseizoen is alweer afgelopen en het is nu echt zomerweer. Erg warm!!! Gisteren zijn we met mijn schoonouders samen gaan winkelen. We hadden nog wat baby spullen nodig en besloten we ook naar Gap baby te gaan. Het was daar uitverkoop en alles was 50% of meer goedkoper! We hebben nog wat leuke kleertjes kunnen vinden. Maar ook de gewone Gap had uitverkoop, dus we hebben ook voor mij een zomerjurk (die ik straks ook gewoon aankan) gevonden. Ken heeft een nieuwe korte broek en schoonvader een broek en een shirt. Dus dat was een geslaagde dag. De baby lijkt vooralsnog lekker in mijn buik te zitten en zwemt en schopt flink rond. Het zal dus nog wel even duren voordat ze er is, maar ik hou jullie op de hoogte!

Ohara en babyvoorbereidingen

2011-06-07T16:54:00.006+09:00

Afgelopen weekend was Ken voor het eerst sinds meer dan een jaar helemaal vrij op zondag. Een goede reden dus om wat leuks te gaan doen. We besloten richting Ohara te gaan, een dorpje ten noorden van Kyoto. Het was lekker om er even uit te zijn, in de bergen maar wel op z`n Japans met winkeltjes en restaurantjes erbij.

Vorige week ontvingen we een doos uit Nederland! Babykleertjes, knuffeltjes en beschuit en muisjes!

Bedankt Opa en Oma Nederland!

Ook Oma en Tante Japan hebben babyshopping gedaan, van alles o.a deze ceremony dress, die de kleine zal dragen wanneer we het ziekenhuis mogen verlaten.

De Japanse kamer wordt ook stap voor stap veranderd in een babykamer. Nou ja, we hebben een commode en we hebben muurstickers opgeplakt.

De voorbeidingen vorderen dus gestaag. Deze week is week 33, dus nog +/- 7 weken te gaan!

verjaardag enzo

2011-05-23T13:57:00.006+09:00

Ik zal met het leukste nieuws beginnen: vorige week zondag (15 mei) is mijn nichtje Lara geboren!

Ze kwam een paar dagen na de uitgerekende datum, dus ze heeft ons lang in spanning gehouden.

De dag erna was mijn verjaardag. Die stelde dit jaar niet erg veel voor. Ken heeft een taart voor me gehaald.

Verder heb ik van mijn schoonouders een videocamera gekregen. Die wilde ik graag zodat ik straks onze kleine kan filmen en met jullie in Nederland kan delen! Ik moet alleen even geduld hebben met het uploaden en editen, daar hebben we een nieuwe computer voor nodig. Die is inmiddels ook besteld en komt hopelijk eind deze week aan.

We kregen deze week ook onze Bugaboo kinderwagen binnen. We moeten alleen nog beslissen welke kleur we voor de bovenkant nemen. Blauw?

Of toch roze?
We beginnen nu al een beetje op te schieten met de voorbereidingen. Al vind ik het soms wel moeilijk, dingen zijn in Japan zo anders dan in NL! Geen wieg/bed, geen box en wat ik erg jammer vind: er zijn bijna geen kleertjes te vinden in de maten 50-70/80, dus zeg maar de eerste 3 maanden... Baby`s hier dragen de eerste tijd blijkbaar alleen maar heel simpele witte pakjes. Alle kleertjes zijn ook erg duur, dus ik zou graag even op het vliegtuig stappen, op kraamvisite gaan bij Lara en dan lekker shoppen bij Prenatal, Hema, H&M etc... Misschien is het een gat in de markt en moet ik kleertjes voor pasgeborenen gaan importeren.

Met Ken`s dojo gaat het erg goed. De volwassenen klas die hij in april is gestart heeft nu al 5 studenten en de kinderles groeit ook nog steeds. De zondagklas die we in de hoofddojo deden is geen succes gebleken. We waren er vorig jaar mee begonnen en hadden toen al vrij snel 4 studenten, maar daar is het bij gebleven. Dus het leverde niet veel op en Ken had geen enkele vrije dag. Dus, afgelopen zondag was de laatste les. Gelukkig zullen alle 4 de studenten doorgaan. De twee kids gaan naar Ken`s les in een sportcentrum, de man gaat naar Ken`s eigen dojo en de middelbare scholier (die niet op de laatste les was, dus niet op de foto staat) gaat naar shihan`s les in de hoofddojo.

Met de zwangerschap gaat verder alles goed. Niet teveel last van kwaaltjes en kan lekken genieten van mijn zwangerschapssporten. Die helpen ook bij het niet teveel aankomen, wat hier in Japan een groot issue is. Maar ze waren de afgelopen tijd tevreden, baby goed aangekomen (vorige week 1715 gram) en ik niet. Mijn buik is wel flink gegroeid.

Volgende weekend wordt erg spannend want dan is het weer tijd voor de Nationale Kampioenschappen met gewichtsklassen, de belangrijkste competitie van het jaar voor Ken. Natuurlijk ga ik daarheen om Ken aan te moedigen.

2011-04-19T22:08:00.006+09:00

Nu ik nog maar 1 dag per week naar werk hoef, heb ik lekker veel tijd voor andere dingen.

Ik ben bijvoorbeeld begonnen met `maternity swimming`. Ik dacht dat het een soort aquarobics zou zijn, maar het is echt een soort zwemles! Nou kan ik best zwemmen, ik heb jaren bij de reddingsbrigade gezwommen, maar ik heb dus nog nooit borstcrawl geleerd. Ook vlinderslag is nieuw voor mij. We moeten dus een uurtje flink hard werken, maar worden goed in de gaten gehouden. We kunnen voor en na de les ook naar het hartje van de baby luisteren.

Een andere nieuwe activiteit is `maternity stretching`. Dat wordt gegeven in het ziekenhuis waar ik mijn controle`s heb en waar ik ook zal bevallen. Het bestaat uit een soort praatgedeelte, een aerobics gedeelte en stretching. Het is leuk om daar mensen te ontmoeten en te kunnen babbelen.

Inmidddels is de lente echt begonnen, en is de sakura alweer uitgebloeid. Er waren dit jaar i.v.m de aardbeving een stuk minder evenementen dan normaal. Bijvoorbeeld om energie te besparen was er dit jaar geen verlichting `s avonds.

Met Ken ben ik een paar keer naar de `Sakura straat` dicht bij ons huis geweest.

De Nederlandse vereniging heeft ook ieder jaar een hanami, gecombineerd met paaseitjes zoeken.
Ik ben ook lid geworden van een meetup groep van buitenlandse moeders. Samen met een antal van die expat mums en de kids zijn we naar het Expo park geweest. Daar konden de kinderen spelen en hebben we gepicknicked.

Verder was er ook nog een etentje met de dojo. Het restaurant ligt op een berg en we waren net op tijd daar om een mooie zonsondergang te zien.
Binnenkort vast weer meer updates van mijn luie leventje...

Afstuderen

2011-03-28T22:04:00.004+09:00

Het schooljaar in Japan loopt van april tot maart, dus we zijn nu aan het einde van het jaar aangekomen. De meeste kinderen in mijn klas (8 van de 11), gaan door naar de volgende klas. De anderen gaan naar een Japanse kleuterschool. Ook zijn vier van de kinderen in James` klas dit jaar zes geworden, wat betekent dat ze naar de basisschool gaan. Dus wij hadden zondag een uitgebreide `afstudeer` ceremonie. We hadden een lied ingestudeerd, de oudere kinderen speelden pianica en mijn kids bellen en castanetten en er waren speeches van iedereen (incl de kinderen). Voor mij ook een echte afsluiter, want ik ga komend jaar niet door met het werk. Ik zal vanaf nu alleen op zaterdag werken. Beetje vroeg voor zwangerschapsverlof, maar goed. Het is wel leuk dat ik toch in dienst kan blijven, want dat betekent dat ik (betaald) naar evenementen kan komen, zoals de picknick in het Banpaku park etc. Zondag heb ik een mooi plakboek gekregen met berichtjes en tekeningen van alle kinderen en een mooi foto overzicht van het hele jaar. Ik was natuurlijk weer te druk om tijdens het gebeuren foto`s te maken, maar heb achteraf nog wat kunnen schieten.

Aardbeving etc

2011-03-15T20:06:00.002+09:00

Het was groot nieuws over de hele wereld, dus ik hoef niemand te vertellen dat Japan afgelopen vrijdag is getroffen door een enorme aardbeving, gevolgd door een tsunami, waarop weer een aantal kerncentrales in moeilijkheden zijn geraakt. Bij het zien van dat nieuws hebben veel mensen aan mij gedacht en met mij (of mijn familie) contact opgenomen om te informeren of alles goed met ons gaat. Bedankt iedereen voor jullie zorgen en sterkte wensen!
Veel mensen zijn ook benieuwd naar hoe ik de ramp hier ervaar en of ik er zelf invloed van ondervindt. Vandaar dat ik zal beschrijven wat er hier sinds vrijdag gebeurd is.

Vrijdag was ik zoals gewoonlijk aan het werk en om een uur of 3 voelde mijn manager iets. Ze dacht een aardbeving, maar wij hadden niets gevoeld. Toch even op internet gecheckt en het bleek een beving van schaal 2 geweest te zijn bij ons en 7 in het ergst getroffen gebied. Nou heb ik daar verder niet echt bij stil gestaan, aardbevingen zijn hier aan de orde van de dag. Zeven is natuurlijk wel zwaar, maar afgelopen woensdag was er ook 1 geweest en die had niet veel schade opgeleverd. Dus gewoon lesgegeven en daarna terug naar huis. Mijn Poolse collega Betty had een telefoontje van haar broer gemist, dat baarde wel zorgen, want die belde nooit. Toen ik thuiskwam kreeg ik ook een sms van mijn ouders en die zaten ook op Skype. Toen maar snel de tv aangezet en kreeg een eerste indruk van wat voor schade er aangericht was.
Ik kon snel via Facebook etc iedereen geruststellen dat met mij niets aan de hand was en ben verder het nieuws gaan volgen.
Het bleek dat mijn schoonvader net die dag in Tokyo was op zakenreis. Gelukkig had hij na de beving mijn schoonmoeder kunnen bellen om te zeggen dat hij ok was. Daarna zijn de telefoonlijnen uitgevallen. Ook al het vervoer was gestopt, dus de kans was groot dat hij vast zat in Tokyo. Om een uur of 11 `s avonds wist hij via een noodsysteem ons te bereiken om te zeggen dat hij in een Shinkansen zat. Die reden gelukkig weer (mondjesmaat en langzaam) en om 2 uur `s nachts was hij weer thuis. Hij vertelde dat de beving heftig was en lang, wel 3 minuten.

In de loop van de tijd begon steeds meer door te dringen hoe groot de ramp daadwerkelijk was.
Het hele weekend is op alle zenders niets anders te zien geweest dan beelden van de ramp en aansluitend nieuws, geen reclames, geen comedians...

Ik had gedacht dat de beving voor ons verder geen invloed zou hebben, maar ik zou het wel eens mis kunnen hebben gehad. Het (al dan niet) gevaar van de kerncentrales blijft constant spelen. Andere buitenlanders waar ik via mailing lists contact mee heb zijn aan het overwegen het land te verlaten ivm de dreiging. En aangezien ik zwanger ben maak ik me er ook wel zorgen over.
Waar mensen in Oost Japan nu ook mee kampen is stroomtekort. Vier kerncentrales staan stil, dus er wordt niet genoeg stroom geproduceerd. Daarom hebben ze in het Oosten nu `rolling blackouts`, blokken van steeds 3 uur waarin een gebied geen stroom heeft. Oost en West Japan zitten op een ander netwerk, dus wij hebben geen blackouts. Maar dat stroomtekort beinvloed natuurlijk ook de productie en industrie.
Er is ook een run op bepaalde artikelen in de supermarkt, bv wc papier en batterijen. Men is bang voor ook een grote beving hier en men stuurt artikelen naar de getroffen gebieden, waar een voedseltekort is.
De yen is al goedkoper geworden en men is bang voor een economische recessie.

Nou ja, al met al een wat onzekere situatie hier.

Om te eindigen op een vrolijke noot: gisteren hadden we weer een controle met echo in het ziekenhuis en de kleine lag lekker naar ons te zwaaien! Alles is in orde en op schema, dus dat is goed nieuws. Jongetje of meisje wilde hij/zij echter nog steeds niet prijsgeven, dus we moeten toch echt twee namen gaan verzinnen.

dojo

2011-02-21T13:37:00.004+09:00

Sinds de zomer is Ken`s dojo flink gegroeid. Onder de nieuwe studenten zijn een broer en zus die al eerder Shinkyokushin karate hebben gedaan. Ze zijn enthousiast dus een leuke aanwinst. Maar wat het extra leuk maakt is dat de vader ook erg actief is. Hij heeft nu een hele nieuwe website voor de dojo gemaakt, die er een stuk beter uitziet dan wat Ken zelf in elkaar gezet had. Hij heeft ook veel foto`s gemaakt, dus er valt veel te zien (ondanks dat alles natuurlijk in het Japans is).

De website is pas sinds afgelopen week online, maar meteen deze week is er een proefles via de website aangevraagd!

Dus iedereen, check it out! : http://flow-energy.jp/wakaeiwata/index.html

Ken heeft trouwens zelf ook een blog, de link vind je op de dojo pagina.

Gong xi fa cai (oftewel Happy New Year!)

2011-02-06T18:18:00.004+09:00

Afgelopen week is het ook volgens de Chinese kalender nieuwjaar geworden. Op de Chinese school in Osaka wordt dat ieder jaar gevierd. Mijn oud-collega Nanako nodigde me vorig jaar al uit om te komen, maar toen kon ik niet helaas. Maar dit jaar wel! Het feest werd natuurlijk geopend met vuurwerk en leeuwendans.

De Chinese school heeft een Taiwanese achtergrond, dus er waren allerlei lekkere dingen zoals xiao long bao en gebao.
Nanako

Dit jaar is het jaar van het konijn en zal een bijzonder jaar voor ons worden... Wij verwachten namelijk in Juli ons eigen kleine konijntje!

Kerstvakantie (2)

2011-01-24T21:17:00.008+09:00

Zoals beloofd het tweede deel van het verslag over mijn bezoek aan Nederland eind 2010. Het duurde even, maar dat komt omdat ik (gelukkig) nog geen tijd heb gehad me te vervelen.

Na de kerstdagen hadden we de tijd om wat op pad te gaan. We hebben gewinkeld, pannekoeken gegeten, lekker bij de AH boodschappen gedaan, etc.

We zijn ook nog een keer bij oma Mies op bezoek geweest. Gelukkig was ze dit keer een stuk vrolijker dan de eerste keer dat we langs waren. Al is het helaas wel een heel verschil met de vorige keer dat ik in Nederland was. Op woensdag hadden we een familiebijeenkomst met mijn nichtjes Hanneke en Annemarie, hun wederhelften Sander en Jorn. Annemarie is afgelopen jaar moeder geworden van een schattig meisje, Maud! Mijn achtenichtje, dus.
Samen met Oma B., Maaike, Bart en Boris en mijn ouders hadden we een high tea in het Theehuis in het Leidse Hout.

Het was een erg gezellige middag! `s Avonds heb ik met mijn sifu (kung fu leraar) gegeten en bijgepraat. De volgende dag heeft hij ons de nieuwe Hong Ying laten zien, want terwijl ik in Japan was is de Koppenhinksteeg ontruimd. Gelukkig heeft de HY er een veel betere lokatie voor teruggekregen.

Verder heb ik nog een aantal mensen ontmoet, witlof, boerenkool, oliebollen, veel boterhammen met kaas etc etc gegeten. Toen was het alweer oudejaarsavond, om 24.00 vuurwerk gekeken maar niet te laat naar bed, want de volgende dag moesten we op Schiphol zijn om weer terug te gaan naar huis...

Bedankt iedereen, het was een geweldige week in Nederland!

kerstvakantie (1)

2011-01-04T14:40:00.011+09:00

24 december was het eindelijk zover, op weg naar Nederland! Het was nog onder een mooi laagje sneeuw bedekt, maar dat hinderde de vlucht gelukkig niet.
De eerste avond kwamen Bart, Maaike en Boris meteen langs om samen met ons boerenkool te eten. Oom en tante werden ook meteen gemobiliseerd om boekjes voor te lezen.

Na een vroege nacht waren we gelukkig de volgende dag fris en uitgerust om eerste kerstdag bij Oma Bruinsma te vieren, nadat we eerst `s ochtends langs Oma Mies gegaan waren. De weg naar Apeldoorn was mooi, door met sneeuw bedekte bossen.

Bij Oma hebben een lekker kerstdiner gegeten, het was erg gezellig!

Tweede kerstdag zijn Ken en ik eerst buiten gaan wandelen en hebben nog wat van de sneeuw genoten.
Daarna kwamen Maaike, Bart en Boris om kerst te vieren. De mannen waren druk in de keuken, de vrouwen hadden mooi de tijd om bij te kletsen.

Toen we er `s middags nog even op uit gingen begon het een beetje te sneeuwen/hagelen/regenen, maar we hebben het weer getrotseerd en de eendjes te eten gegeven.

Dit is deel 1 van het verslag, deel 2 volgt!

Kerstshow

2010-12-20T14:48:00.008+09:00

Afgelopen zondag was het tijd voor de Christmas pageant van onze school. Het werd gewoon in het klaslokaal gedaan dus in plaats van 1 grote school was het in 5 delen opgesplitst. Vijf feestjes op 1 dag...

Het belangrijkste gedeelte was voor mij wel het tweede feestje, van de Intensive klassen. Dat zijn de twee klassen die James en ik dagelijks lesgeven. Zij hadden een heel programma met zingen, muziek maken, zingen en dansen, dansen en een toneelstukje. We hadden niet veel tijd (ivm Open school) om alles in te studeren, dus de laatste 2 weken hebben we weinig anders gedaan dan voorbereiden voor de show.

Eerst werd er gezongen:

Daarna speelde de grote kinderen pianica en mijn kinderen hadden bellen en castanetten.
` You better not cry, you better not pout`
De Mickey Mouse march

En tot slot het toneelstuk. We hebben een verhaaltje gebaseerd op `The wizard of Oz` geschreven.

Iedereen heeft het supergoed gedaan en alleen de allerkleinsten in mijn klas hadden
wat sturing nodig.

Steeds na het optreden gingen de kinderen naar een ander klaslokaal waar Santa zou komen.
Daar kregen ze van de kerstman ook een cadeautje.
Na een lange dag met 5 shows, bijna 100 kinderen, nog meer ouders en opa`s en oma`s was het eindelijk tijd om naar huis te gaan.

Nu nog 3 dagen werken (winterschool) en dan vrijdag vliegen we naar Nederland. Hopelijk gooit de sneeuw geen roet in het eten. Volgende post wordt dus zeker geen post over mijn werk!

sinterklaas

2010-12-02T21:16:00.005+09:00

Ook dit jaar heeft sinterklaas weer een detour gemaakt langs Japan om ook de kindjes hier kadootjes te brengen. Het `Boukjemeisje` (in de woorden van de sint himself) had het er dit jaar een beetje druk mee. Ondanks dat het de tweede keer was dat ik in de organisatie zat, ging het niet makkelijker dit jaar. We hadden bijvoorbeeld nogal moeite met het vinden van Pieten, maar gelukkig hadden 1 dag van te voren ineens 3 pieten.

Ik ben blij dat we dit toch elk jaar kunnen organiseren. Dit jaar waren er er 21 Nederlands/Japanse kindertjes, die allemaal gek zijn op sinterklaas. Er liepen een paar hulppietjes rond, twee hulpsinterklazen en zelfs spiderman. Het grappige was wel dat de kinderen met het beste Nederlands, 100% Japanse kinderen waren (die een paar jaar in NL hebben gewoond).

We zijn bij mij op school sinds begin deze week helemaal in de kerststemming. We zijn aan het oefenen voor de kerstshow waar de kids zullen zingen, dansen, pianica spelen en een toneelstukje opvoeren. We konden deze week pas beginnen, want vorige week hadden we nog open school, waarvoor we ook dingen moesten instuderen.

Ik kijk nu echt uit naar de wintervakantie. Dit jaar kan ik echt kerst vieren met al mijn familie in Nederland!

kung fu

2010-11-08T13:21:00.005+09:00

Een van de leuke kanten van mijn huidige baan is dat ik grotendeels zelf mijn curriculum mag bepalen. Omdat ik naast het leren lezen en schrijven (wat mijn 3-en 4 jarigen nu dus inmiddels kunnen) de motorische en sociaal-emotionele ontwikkeling erg belangrijk vind, heb ik vanaf het begin van het schooljaar wat nieuwe vaste activiteiten ingevoerd. O.a een wekelijkse gymnastiekles en een sport-topic. Deze dingen doen we samen met de Intensive 2 klas (4-6 jarigen) waar we het klaslokaal mee delen. Een van de dingen op mijn verlanglijstje was natuurlijk een kung fu thema, maar ik wilde dat niet te snel doen omdat ik twijfelde of ze er al aan toe waren. Twee maanden geleden ben ik er toch mee begonnen en de kinderen vinden het geweldig! Ik begin de `kung fu time` heel duidelijk door te groeten en eindig ook met groeten en de kinderen begrijpen heel goed dat ze buiten de kung fu tijd niet mogen slaan en trappen.

Voor de sportdag in oktober hebben we twee draken gemaakt en de kinderen openden de sportdag met een Chinese drakedans. De kinderen hebben zelf meegeholpen de draken te maken door de dozen te beplakken.

Daarnaast hadden ze een kung fu routine ingestudeerd. Niet een bestaande vorm natuurlijk, maar met stoten, trappen en diertechnieken zoals tijger, slang en kraanvogel.

Ik had graag meer foto`s gehad, maar ik was zelf te druk om foto`s te maken.
Het is leuk om mijn eigen passie te gebruiken op mijn werk en de kinderen en de ouders vinden het ook super.

30

2010-11-01T21:01:00.003+09:00

Dit jaar zijn we allebei dertig geworden... Ik al een paar maanden geleden en Ken vorige week. Afgelopen zondag hadden we Ken`s verjaardagsfeestje bij zijn ouders. Natuurlijk mocht de verjaardagsfoto voor in het album niet ontbreken.

Afgelopen maand zijn we druk bezig geweest. Mijn school had in oktober een sportdag en een Halloween feest, waar flink wat voorbereidingstijd in ging zitten (ik wil nog wat foto`s daarvan op dit blog zetten, maar omdat ik zelf steeds te druk was heb ik geen eigen foto`s kunnen maken). Ken is hard aan het trainen voor het Wakayama kampioenschap dat 23 november gehouden wordt.

Ikebana

2010-10-17T19:59:00.004+09:00

Van mijn Kumon docent had ik gratis kaartjes gekregen voor een ikebana expositie waar zij zelf ook aan meegewerkt had. Afgelopen maandag was een nationale feestdag, dus een mooie gelegenheid om te gaan kijken. Heel hoge verwachtingen had ik er niet van, bij ikebana denk ik toch aan wat bloemen in een vaas, maar gelukkig werd mijn beeld flink bijgesteld. Kijk zelf maar:

herfst

2010-10-10T22:28:00.005+09:00

De zomer is eindelijk voorbij, het wordt weer wat koeler in Japan. De afgelopen tijd zijn we vooral druk geweest met werk, training en dat soort dingen.

Ken`s dojo begint wat beter te lopen, hij heeft nu 12 `eigen` studenten`, verdeeld over de verschillende dagen.

Ik heb ook weer examen gedaan en ben weer een bandje omhoog gegaan, ik ben nu 3級 wat in shinkyokushin een groene band met zilveren streep is.

Op mijn werk gaat het ook goed. Mijn klas zit inmiddels vol (10 kinderen) en er is zelfs een wachtlijst, dus dat is mooi. We zijn nu hard aan het oefenen voor de sportdag, daar zal ik hopelijk de volgende keer wat foto`s van kunnen uploaden.Afgelopen maand zijn we naar dierentuin geweest, dat vonden de kids wel heel spannend.

Verder hebben in het huis van de Nederlandse consul-generaal 3 oktober gevierd. Ik ben vergeten foto`s te maken van de grote pot hutspot die we gemaakt hebben. Er was dus haring en wittebrood en hutspot en klapstuk. Echt een Leidens ontzet gevoel onbrak verder wel, want voor mij betekent dat vooral: KERMIS...

Het einde van het jaar begint ook alweer te naderen, dus nu ben ik druk om Sinterklaas ook dit jaar weer op de boot naar Japan zien te krijgen. En sinterklaas is niet de enige reden dat ik uitkijk naar december, Ken en ik zullen van 24 december tot 1 januari in Nederland zijn!

moshi moshi, daijyobu desu ka?

2010-09-01T11:08:00.008+09:00

Afgelopen zondag heb ik mijn tijd nuttig besteed en weer iets nieuws geleerd: EHBO. De cursus, had Ken georganiseerd voor mensen van de dojo en werd gegeven door de brandweer. Er waren ongeveer 15 mensen die aan de cursus meededen. Het belangrijkste onderdeel was het leren van hartmassage, mond-op-mond beademing en het gebruiken van een AED machine (waar je een schok mee kan geven).

Na het kijken van een video werden we in twee groepjes verdeeld en moesten we na nog een uitleg en demonstratie zelf aan de gang.

Het was voor iedereen de eerste keer, dus ik geloof dat iedereen wel een beetje zenuwachtig was. Het zijn ook niet alleen de handelingen, ook wat er gezegd wordt is aan een soort protocol gebonden, dus het was ook meteen een soort toneelstukje. We hebben dus ook flink wat gelachen, haha.

`dr` Boukje in actie

We zijn allemaal geslaagd en hebben een officieel pasje als bewijs ontvangen. (安江　バウキー= Yasue Boukje, oftewel mijn naam.)

Obon vakantie (2)

2010-08-17T20:50:00.008+09:00

De volgende dag waren we lekker uitgeslapen. Met iedereen samen ontbeten en nadat de man van Yuka ook was aangekomen zijn we naar de grafsteen van opa gegaan. Daar weer hetzelfde ritueel; schoonmaken, bloemen neerzetten en kaarsen en wierook branden. Volgens oma zou opa erg blij zijn met al die gezlligheid rond zijn graf.

`s Ochtends was het nog droog maar `s middags begon het te regenen.
Dat was erg jammer omdat er op die dag een BBQ en vuurwerk stond gepland. De BBQ ging wel door het vuurwerk helaas niet...

Gelukkig konden we allemaal wel terecht onder het afdak en in de hal. Volgens mij is het overal ter wereld zo dat de mannen verantwoordelijk zijn voor de BBQ. Zelfs in Japan.

Na het vlees en de groenten ging de mochi op het vuur. Ken`s vader bleek heel professioneel.

De volgende dag was het helaas alweer tijd om terug te gaan naar Osaka, waar het ongeveer 10 graden warmer was.
Gelukkig hebben we helamaal geen file`s gehad.

Vandaag was weer mijn eerste werkdag, dsu de vakantie is nu echt voorbij (alleen de dojo is nog dicht, vandaar dat ik de tijd had op mijn blog te schrijven).

Obon vakantie (1)

2010-08-16T20:57:00.010+09:00

Dit jaar hebben we hetzelfde gedaan zoals zoveel Japanners; terug naar familie en de familiegraven i.v.m. Obon. Vrijdagochtend vroeg (4.00) vertrokken we met z`n vieren, mijn schoonzusje Aya, haar man Tomoya en Ken en ik. We hadden namelijk een drukke dag en flink wat uren in de auto voor de boeg. Het vroege opstaan loonde wel want we hebben geen last gehad van file`s en konden ook nog van een mooie zonsopgang genieten.

Om een uurtje of 7 kwamen we aan bij de tempel van de opa van Ken. In hun boedhistische stijl (Hokke-shu) kan een monnik gewoon trouwen en een familie hebben. De familie woont in een huis dat aan de tempel vastzit.

Na een warm welkom met pudding en meloen was het tijd voor het eerste programmapunt; het wassen van de graven. Geen foto`s want dat was niet echt gepast. We hebben de graven, of eigenlijk grafstenen want men wordt gecremeerd en niet begraven, schoongemaakt. Daarna overal verse bloemen gezet en wierook en kaarsen gebrand.

Obon gaat over de overledenen, dus dit is het belangrijkste gedeelte, geloof ik.

Nadat dit gedaan was zijn we naar het grote standbeeld van Nichiren gelopen, wat naast de tempel staat. Nichiren is de oprichter van de stijl waar deze stijl een afsplitsing van is. Dit beeld is het grootste standbeeld van Nichiren in Japan (schijnbaar).

Toen ik Ken vroeg wat er binnenin was, wist hij het eigenlijk ook niet...

Toen kwam opa aan gelopen met de sleutel om te laten zien wat er in het gebouw was. Het bleken twee ruimtes te zijn met altaren en grote ladenkasten. Het bleek te zijn voor de soldaten van dat dorp die in WO 2 zijn overleden. In de ladenkasten worden de botten bewaard.
Daarna gingen we weer terug naar binnen. Op deze foto zie je het huis en de tempel, gezien vanaf het gebouwtje met het standbeeld.

Binnen kon ik Ken`s neefje en nichtje ontmoeten.

Yushou en Chiharu

Opa maakte toen de tempel klaar voor een ceremonie, speciaal voor ons vieren.

Na het lezen van een sutra gingen we allemaal langs het altaar om een aantal handelingen te doen. Hier is het Ken`s beurt.

Later werd op het altaar de shyouryuu neergezet. Dit zijn een paard en koe gemaakt van een komkommer en aubergine. Dit zijn de vervoersmiddelen waarmee de overledenen vanuit de andere wereld kunnen komen en gaan. Het paard is snel, dus dat gebruiken ze om te komen. De koe is langzaam, dus kan gebruikt worden om terug te gaan en ook bagage mee te nemen.

De tempel is erg mooi en het was erg bijzonder voor mij om het zo mee te maken.

Om 10 uur was het alweer tijd om verder te gaan. Nog een paar foto`s van iedereen die aanwezig was.

Het kamerscherm op de achtergrond is door Ken`s overgrootvader geschilderd.

De reis ging verder naar Gifu-ken. De andere oma van Ken woont in de buurt van Ena, ergens in de bergen. Op de rivier was heel mooie mist te zien.

Heeeeeeeeeeeeeeeel super toevallig is het ouderlijk huis van onze goede vriendin Natsuko ook in de buurt van Ena. Vorig kaar hebben we bij haar de wintervakantie doorgebracht. Nu was ze ook vanuit Tokyo teruggekomen om obon bij haar familie door te brengen. We hebben in Ena gezellig een uurtje kunnen bijkletsen.

Bij oma waren Ken`s ouders en zijn nicht Yuka met haar kinderen Akito (8) en Kano (3) al aanwezig.
Akito houdt van Japans schaak en strikte Ken om te spelen. Ken won, dus nieuwe tegenstanders waren nodig. Hier proberen Ken en Akito Tomo te leren spelen (Aya had het inmiddels al opgegeven), maar erg succesvol was het niet.

`s Avonds hebben we met z`n allen in een restaurant gegeten.

Het was een lange dag...

Maar wel heel leuk en interessant. Na een lekker bad hebben we dan ook heerlijk geslapen.

Zomervakantie

2010-08-10T10:03:00.006+09:00

Het is al een tijdje bloedheet in Japan en nu heb ik ook eindelijk zomervakantie.

Zomer in Japan is een tijd van zomerfestivals en vuurwerk. Ook op mijn werk hebben we zomerfestival gehouden. Alle kinderen hadden mooie Japanse kleding aan en we hebben typische festival spelletjes gedaan.

yoyo ballon spel

mijn klas

Een van de spellen is `watermeloen splijten`, waarbij je geblindoekt moet zien een watermeloen te vinden en erop te slaan. Aangezien niemand hard genoeg geslagen had met de stok om de watermeloen te splijten (en James en ik `m niet hadden kunnen vinden), heb ik `m tot genoegen van de kinderen met mijn vuist doorgeslagen.

Heel iets anders. Van de week ben ik naar de tandarts geweest. Na een aantal horrorverhalen van andere buitenlanders was ik wel een beetje bang, maar dat was onnodig. Ze hebben zelfs een rontgenfoto gemaakt, maar alles was ok. Geen gaatjes! Alles was eigenlijk gewoon hetzelfde als in NL, behalve die x-ray, die werd daar gemaakt en kon je meteen op het computer scherm bekijken.

Sinds Juni woont er weer een nieuwe Nederlandse vrouw met Japanse man in Kansai. Samen zijn we in het reuzenrad op het Hep-5 gebouw in Umeda geweest.

Corine

Deze zomervakantie gaan we naar de beide oma`s en opa. Ik zal voor de eerste keer naar de tempel van de familie gaan. De ouders van Ken zijn nu al bij oma, omdat het met haar gezondheid niet goed gaat. Hopelijk wordt ze snel beter! Wij gaan op vrijdag de 13de samen met Aya en Tomo daar heen.

een druk weekend

2010-07-12T19:27:00.010+09:00

Afgelopen weekend hadden we een druk programma. Zaterdag en zondag was het jaarlijkse trainingskamp van de dojo. Vorig jaar was ik na werk zelf met de trein gekomen, maar dit jaar had ik vrij genomen zodat vanaf het begin af aan mee kon doen. Zaterdagochtend moesten we dus om 5 uur op, wat redelijk zwaar was omdat ik donderdag en vrijdag ziek was (voedselvergiftiging?).

We gingen met de bus naar Wakayama, een aangrenzende provincie aan zee. De dojo groeit nu snel snel, dus het kamp was maximaal gevuld met 130 man (kind)

We logeerden in hetzelfde ryokan als vorig jaar, met vanuit onze kamer een prachtig uitzicht op zee.

Op zaterdag gingen we naar het strand. Daar hebben we naast getraind ook in zee gezwommen (of naast het zwemmen ook een beetje getraind..?)

Ik sliep met de meisjes op 1 kamer.
Op zondag hadden we training in een gymzaal. Nog een laatste harde training voor mijn competitie volgende week.
Daarna nog een lunch en toen was het alweer tijd om terug naar Osaka te gaan.

Nadat we weer terug waren en de rest van de dojo vermoeid naar huis gingen hadden wij alweer het volgende punt op de agenda: Naar Kobe om daar met andere Nederlanders de WK finale (`s nachts 3.30) te kijken. We hadden lekker luxe een hotelkamer gereserveerd en gingen de wedstrijd in de bar van het hotel kijken. De bar was mooi oranje versierd en het consulaat had ervoor gezorgd dat we Heineken bier voor 500 yen te krijgen was. Onder de andere gasten waren de consul-generaal en haar man, een team van 5 TU studenten die deze maand met hun zonne-auto gaan racen op het circuit en wat van mijn andere Nlse vrienden hier (nogmaals: Davey gefeliciteerd met de kleine!).

Nou ja, het resultaat weten we allemaal...

Na de wedstrijd zijn we weer in bed gedoken en na uitgeslapen te hebben gingen we op terugreis. We hebben nog 1 tussenstop gehouden bij de stroopwafeltent van Marco. Daar was ik nog niet geweest, dus het was erg leuk om even te zien (en de oranje stroopwafels uit te proberen).

Regenseizoen

2010-06-20T21:13:00.004+09:00

Nadat iedereen weer veilig en wel terug was in eigen land, ging het gewone leven hier ook weer door.

Na de bruiloft stond er meteen een andere belangrijke activiteit op de agenda: de NK met gewichtsklassen, waar Ken dit jaar voor de eerste keer aan mee mocht doen. Hij heeft er maanden hard naar toe getraind en we waren ook blij dat het eindelijk zover was.

Ken was erg zenuwachtig en zijn klasse, lichtgewicht, was erg zwaar. Met o.a de wereldkampioen uit Kazakstan en vele andere sterke deelnemers. Ken heeft zijn eerste partij gewonnen, maar helaas de tweede partij verloren waarmee de competitie voor hem was afgelopen. Volgend jaar beter?

Via het bedrijf waar Blue Dolphins (mijn werk) onderdeel van is kon ik als testdeelnemer meedoen aan een online cursus die ze nieuw hebben opgezet. Het is een voorbereidingscursus voor de JLPT waarbij je op gezette tijden een les met een docent en mede-cursisten hebt via de webcam. Omdat ik level 2 al heb gehaald werd ik in de JLPT 1 cursus geplaatst. Best interessant en ik was wel even gemotiveerd om niveau 1 in December te gaan doen. Maar , helaas, het gaat te goed denk ik met de aanmeldingen, dus ik kan niet meer gratis meedoen. Dus, ga ik gewoon maar weer verder met m`n Kumon.

Mijn werk gaat goed. Het is erg leuk om mijn kinderen te zien ontwikkelen. Kinderen die in april nog geen krijtje konden vasthouden kunnen nu gezichtjes tekenen en hun naam schrijven.

Hier zijn we aan het oefenen met knippen en letters herkennen.

Afgelopen vrijdag hadden we een uitstapje naar het Osaka aquarium.

We hadden de hele maand al geoefend op de zeedieren met flashcards enzo, dus de kinderen waren door het dolle heen om ze in het echt te zien.

giant spider crabs!

Het regenseizoen is nu begonnen, dus het is warm en plakkerig weer. Dus naast het WK staat er niet zoveel op het programma.

De bruiloft

2010-05-10T13:24:00.014+09:00

Een verslag van een perfecte dag!

Op 30 april was de grote dag eindelijk aangebroken. Vanaf het hotel gingen we naar onze trouwlokatie. Daar bleek mijn schoonfamilie al aanwezig te zijn.

Ken en ik gingen meteen naar onze kleedkamer om te gaan omkleden en haar en make-up te laten doen.

Terwijl wij omgekleed werden, kwam ook mijn familie aan. Toen was het tijd voor de eerste echte foto`s.

Ondertussen kwamen de gasten per riksja de oprijlaan opgereden.

Daar kwamen ze bij de poort aan, die ook in de stijl van onze bruiloft omgetoverd was.

Toen alle gasten binnen waren en er een familie foto gemaakt was (die heb ik helaas niet digitaal), was het tijd om met de ceremonie te beginnen. Eerst had ik een prive moment met mijn ouders in de theekamer.

Daarna aan de arm van mijn vader naar buiten waar Ken me op kwam halen.

Om de beurt lazen we een eed die we in het Japans en Nederlands geschreven hadden.

Waarop die door ons en onze getuigen, Maaike en Aya, ondertekend werd. Daarna wisselden we ringen uit. Ok, die droegen we al sinds ons wettelijke huwelijk, maar ja, toch leuk om dat officieel te doen...
Na de ringen deden we een ceremonie met water.

Nadat alle handelingen gedaan waren gingen we naar binnen door de zaal waar alle gasten zaten. Die　ontvingen ons daar met een origami kraanvogel regen.

Buiten was er tijd voor foto`s.

Daarna ging iedereen naar de eetzaal, waar wij weer een binnenkomst hadden. Hier lezen we een speech voor. Dit keer Ken in het Nederlands en ik in het Japans.

Shihan heeft de toast gedaan.

Nadat we allebei aan de arm van onze moeder de zaal uitgeleid waren en we ons omgekleed hadden, was het tijd voor onze tweede binnenkomst.
We staken op alle tafels een kaars aan.

Het snijden van de taart.

Wat moet je anders dan als iedereen `ki su, ki su!` roept?

Onze ouders hadden samen een presentatie over ons voorbereid.

De twee jongste gasten van de bruiloft samen. Mijn neefje Boris en Sumire, het dochtertje van shihan.

Tijd om onze ouders te bedanken.

Nog een laatse speech en buiging en het feest was afgelopen.

Natuurlijk heb ik niet alles kunnen opschrijven en zijn er nog zoveel leuke foto`s, maar dit geeft wel een beeld van de dag. (meer foto`s op facebook)

Arashiyama

2010-05-04T14:32:00.007+09:00

Op woensdag gingen we met z`n allen (behalve Ken) naar Arashiyama, een mooi deel van Kyoto.
Het was weer mooi weer en erg bijzonder om met de hele familie op pad te zijn.

De volgende dag was Ken ook eindelijk vrij en nadat we nog de nodige dingen geregeld hadden, gingen we er weer op uit.

Na de lunch ontmoetten we ook Annelies en haar vriend Jeroen.

Samen zijn we naar de Nanzen tempel en de Murian in tuin geweest.

Ik kon iedereen ook mooi de weg naar onze trouwlokatie laten zien.

Nadat we ook nog naar de Heian jingu waren geweest had iedereen wel genoeg sight geseeden hebben we met z`n allen wat gegeten. Die nacht bleven Ken en ik ook in het Hearton hotel logeren, zodat we de volgende ochtend niet zo heel vroeg op hoefden om naar onze eigen bruiloft te gaan.

Eindelijk zover!

2010-05-04T10:37:00.005+09:00

Na anderhalf jaar wachten was het eindelijk zover, mijn bruiloft kwam eraan. Op maandagochtend kwamen mijn ouders uit Nederland en mijn tante uit Australie aan op Kansai International airport.

Vanaf het vliegveld zijn we met de bus naar Kyoto gegaan. Nadat we de bagage in het hotel hadden gedropt zijn we op pad gegaan. Gelukkig was iedereen niet te moe na de lange reis en besloten we ook na de lunch gewoon de eerste dag ook te gebruiken om te sightseeen. We zijn naar de Kiyomizu tempel gelopen.

Het was gelukkig lekker weer en Jeanette probeerdedan ook maar een matcha-ijsje, die lekker bleek te zijn.

Na het avondeten ging ik weer terug naar huis en de rest naar het hotel. Ik moest nog een laatste dagje werken.

Daarna weer op pad naar Kyoto om eindelijk Bart, Maaike en Boris te ontmoeten, die die dag daar aankwamen. Het was natuurlijk erg leuk om mijn neefje weer te zien! Hij is alweer een stuk groter dan in Augustus en kan nu lopen en een beetje praten. Een erg schattig jongetje en dat vonden de Japanners ook, dus aan aandacht geen gebrek.

De volgende dag zijn we met z`n allen naar Arashiyama gegaan, meer daarover in mijn volgende post!

Nog maar 1 weekje...!

2010-04-25T16:52:00.005+09:00

Mijn vorige titel had heel optimistich de titel `Lente!` maar daar was helaas de laatste 2 weken weinig van te merken. Het weer dat rond deze tijd erg lekker is, wilde niet erg meewerken. Het was/is nogal koud en het regende ook veel. Jammer voor Maaike, Bart en Boris die al in Japan zijn aangekomen (gelukkig precies 1 dag voor de vulkaanwolk uit Ijsland). Niet dat ik daar nog veel van gemerkt heb, want zij zijn met z`n drietjes aan het rondreizen door Japan voordat ze mijn kant uitkomen.

Maar komende week is het eindelijk zover! Morgen komen mijn ouders en mijn tante Jeanet aan. Dinsdag komen Maaike, Bart en Boris richting Kyoto en ook Annelies (studievriendin Chinees) komt met haar nieuwe vriend naar Japan voor onze bruiloft!

Nou zou je denken dat met nog 1 week te gaan alle aandacht naar de bruiloft gaat, maar dat was toch niet het geval. Ik ben in april met mijn nieuwe baan begonnen. Het bevalt prima, maar ben er wel druk mee. Afgelopen zondag hadden we bv. een picknick met de hele school in het Expo-park. Het was gezellig maar ook wel een paar uur verplicht sociaal doen met alle ouders en ook gezamelijke spellen met de kinderen. Daarnaast had Ken dit keer de verantwoordelijkheid over de clubcompetitie iets van 200 kinderen aan meedoen. Een flinke klus dus...

De competitie is nu net afgelopen, dus nu zijn we er echt klaar voor! Let`s get married!

Ik zal proberen uitgebreid verslag te doen van de hele komende week. Erg bijzonder, al die familie hier in Japan bij elkaar.

Lente!

2010-04-05T15:27:00.008+09:00

Eindelijk, het is lente!

De afgelopen tijd was nogal hectisch en druk, dus had geen tijd om op mijn blog te schrijven.

Waar had ik het dan zo druk mee? Het waren mijn laatste weken op mijn werk bij Blue Dolphins en naast mijn gewone werk heb ik veel ingevallen voor de twee vaste docenten. Daarnaast was ik dus op zoek naar nieuw werk en had dus sollicitatiegesprekken, demolessen etc. Ik moest ook keuzes maken, die niet altijd even makkelijk waren.

Sinds 1 april ben ik officieel begonnen met mijn nieuwe baan. Ik ben nu docent op een internationale preschool en werk daar 5 dagen per week. Mijn `eigen` klas is Intensive 1 en daar zitten kinderen van 3/4 jaar in. En ja, die moeten in Japan al leren lezen en schrijven... Naast die klas die ik elke ochtend van 10.00-14.00 geef heb ik ook `s middags klassen. Daarin zitten wat oudere kinderen en op zaterdag heb ik een klas met 8/9 jarige meisjes. Dus redelijk divers. Ik ben net begonnen, maar tot nu toe bevalt het werk me prima.

Omdat deze baan semi-fulltime is heb ik besloten te stoppen met mijn werk in The Little Gym. Dat is wel jammer, want ik vond het erg leuk werk.

Ook mijn zaterdagklas heb ik voor de laatse keer les gegeven. Mijn studenten hebben de Japec Engelse test gedaan en zijn allemaal geslaagd, dus heb ik het jaar zeer succesvol kunnen afsluiten.

Daarnaast heb ik nog steeds een aantal prive studenten. Daar ga ik wel mee door, als het lukt qua tijd.

Ken is nu ook sinds een maand of twee bezig met zijn eigen dojo en de eerste studenten hebben zich al ingeschreven. Ook de zondagles gaat nu officieel beginnen.

De zondagles

Ken met zijn eerste `eigen` studenten

Nog een belangrijk nieuwtje is dat Ken dit jaar meedoet met de Nationale Kampioenschappen in mei. Dus dat betekent dat hij al een tijd in volle training is. Hij is nu dan ook een full-time karateka!

Naast al dit staat deze maand natuurlijk in het teken van onze bruiloft! 30 april is het eindelijk zover, dan hebben we onze bruiloft in Kyoto. Voor degenen die er niet bij kunnen zijn zullen we zeker uitgebreid verslag doen op dit blog, denk ik.

Weer een nieuw jaar

2010-02-11T14:43:00.010+09:00

Het is alweer februari maar toch nog even een terugblik naar het begin van dit jaar. We zijn in Osaka gebleven en vierden oud en nieuw bij mijn schoonouders.

Een impressie van de activiteiten

Nieuwjaarseten

De wintervakantie was al snel afgelopen. Vier januari begon ik weer met werken. Die week werd ik ook gevraagd voor een collega in te vallen, dus ik begon meteen goed met een 6-daagse werkweek. Het was wel een leuke nieuwe ervaring voor me. De klas van mijn collega heet Starfish en de Starfish kinderen zijn 2-3 jaar. In de Little Gym geef ik wel les aan 3-jarigen, maar dat is maar een uurtje per keer, en dit is 4 uur per dag. Maar ik moet zeggen dat het me erg meeviel. Ik heb helemaal geen huilende kinderen gehad en het is erg (hoe zeg je dat?) `rewarding` werk. De kindjes zijn erg schattig.Dit jaar ben ik ook weer teruggegaan naar (Japanse) school. De intermediate klas is inmiddels op pre-advanced niveau gekomen en op de plek waar mijn klas was opgehouden ben ik nu weer begonnen. Ik probeer dagelijks te gaan, maar door werk lukt het niet echt, soms kan ik maar 2 x per week. Of ik nog veel langer door kan gaan weet ik dus ook niet.

Dit jaar hadden we geen buitentraining met de dojo, maar wel een training met alle lokatie`s samen.

Ook hebben we bezoek gehad uit Tokyo. Onze goede vriendin Natsuko kwam plotseling een nachtje logeren. De reden was jammergenoeg niet leuk (een studiegenoot van haar was overleden), maar we hebben toch nog wel even lekker samen kunnen lunchen.

Eind januari was het tijd voor het jaarlijkse Oranjediner. Dit diner wordt ieder jaar door de Nederlandse vereniging georganiseerd in het kader van de verjaardag van de koningin. Dit jaar werd het gehouden in het ANA Crown Plaza hotel in Kobe. Dit hotel heeft 37 verdiepingen en wij hadden een zaal op de 35ste verdieping!

Er waren ongeveer 25 deelnemers waaronder een aantal nieuwkomers. Het was erg gezellig en tot in de puntjes geregeld. Aangezien ik tegenwoordig informeel in het bestuur zit had ik van te voren al mee kunnen praten over het menu en de tafeldekking etc kunenn goedkeuren.

De volgende dag had ik mijn debuut als model. Bodymaker, een producent van sportartikelen, maakte foto`s voor de lente catalogus. Van de dojo waren er enkele mensen gevraafd om mee te werken, waaronder ik dus. Eerst zijn er foto`s gemaakt waarin we stootkussen gebruiken. Hiervoor moesten we ons eigen karatepak dragen. Omdat Ken mijn band was vergeten mee te nemen moest ik een band lenen en... natuurlijk was er alleen maar een extra zwarte band, haha. Verder werden er foto`s gemaakt van een soort zwemshirt waar van iedere maat 1 iemand op de foto ging, dus ik was het model voor maat 170.

Verder is er ook slecht nieuws. Het hoofdkantoor van mijn werk heeft besloten onze lokatie te sluiten. Eind maart zal mijn werk dus aflopen. Hoogstwaarschijnlijk kan ik wel doorgaan met de Little Gym (iig tot september). Ik ben nu dus hard aan het jobhunten en heb volgende week ook twee sollicitatie gesprekken.

Als afsluiter nog wat positieve dingen: de bruiloft komt er snel aan en we zijn druk bezig met de voorbereidingen. Ik heb zelf de uitnodiging gemaakt (met hulp van Davey) en die is inmiddels geprint en gaat volgende week de deur uit. We hebben ook de cake en bloemen uitgekozen en ik kan zeggen; het wordt mooi!!!!!!

Ook de voorbereidingen voor de nieuwe dojo gaan goed. Volgende week zullen de eerste proeflessen worden gegeven.

Al met al een spannende, drukke tijd!

einde van het jaar

2009-12-30T17:55:00.009+09:00

2009 is alweer bijna afgelopen. Hoog tijd dus voor een update over de laatste tijd.

Het was een een tijd met feestdagen. Zo was het Halloween, wat op mijn werk gevierd werd met een feest voor de kinderen.

Het volgende feest was een echte Nederlandse; Sinterklaas! Dit jaar was ik een van de organisatoren, dus het waren wat drukke dagen. Gelukkig is alles prima verlopen. Sint en Pieten kwamen ook dit jaar weer aan met de boot in de haven van Kobe.

Daarna naar restaurant Brasiliano, waar de kinderen kadootjes kregen.

De ouders van Ken leek het ook wel leuk om het feest mee te maken en kwamen ook mee. Zekregen zelfs nog een kadootje van de Sint.

En als je je afvraagt, was Ken er niet bij??? Dan moet je beter op de foto`s kijken...

Dan is het alweer tijd voor kerst. Op mijn werk werd dat gevierd met een Christmas Pageant.
Dat betekende dat de kinderen moesten oefenen op liedjes, dansjes en toneelstukjes. Mijn kids hoefden alleen maar te zingen, gelukkig.
Het resultaat was wel erg schattig.

De kleinsten

o.a `mijn` kids

Ken had op dezelfde dag ook een Kerstfeest voor de kinderen van de dojo.

Dat was verder ook alles wat we aan Kerst hebben gedaan. Op de 25ste moest er gewoon gewerkt en getraind worden. De training was wel speciaal omdat het de laatste training van het jaar was; 1000x stoten en 1000x trappen. Daarna 大掃除 `grote schoonmaak`.

Verder hadden we nog een competitie de 23ste, de open Kansai kampioenschappen. Helaas hebben we niet kunnen winnen, volgende keer beter...

Voor volgend jaar liggen er stapels plannen. Natuurlijk 30 april onze bruiloft en alle familie die komt. Verder begint Ken in april zijn eigen dojo en zullen we in de Konoike dojo een Engelse/karateles beginnen. Ook gaat Ken op zondag een soort familiekarateles geven. Als alles goed gaat doet Ken volgend jaar ook mee met de nationale kampioenschappen op gewichtsklasse (de zen kansai was open gewicht, niet zo gunstig voor Ken met z`n 65 kilo...) Ikga zeker ook weer trainen voor een volgende wedstrijd, alleen weet nog niet precies wanneer en waar. Een ander goed voornemen is om mijn Japans nog meer te verbeteren. Ik spreek nu een redelijk woordje Japans maar het kan en moet zeker nog beter.

Dus, ook volgend jaar zullen we weer ons best gaan doen!

Aya`s bruiloft

2009-11-22T12:46:00.012+09:00

Gisteren was het zover: mijn schoonzusje Aya ging trouwen.

Voor haar echt `een grote dag`, want nu zal ze echt voor het eerst met haar man gaan samenwonen. Hiervoor woonde ze nog bij haar ouders thuis en zag ze hem maar af en toe. Voor een Nederlander wel erg ouderwets. De bruiloft was tot in de puntjes voorbereid tot aan mijn kleding, haar en make-up aan toe.

Het was voor mij ook wel spannend, want ik had ook veel van Ken`s familie nog niet ontmoet.

Ik zal hieronder een fotoverslag van de dag geven.

De dag begon in de schoonheidssalon in Kyoto, waar mijn haar en make-up (tegelijkertijd) gedaan werd.

Daarna met de taxi naar de trouwlokatie, waar ik me kon omkleden. Vervolgens naar de ruimte waar alle directe familie zich verzamelde.

Daar werd ik voorgesteld aan de familie (ja, ja, die in het paars) en was er een heel formeel voorstel moment van beide familie`s. Iedereen moest in een rij gaan staan en om de beurt werd iedereen door de vader voorgesteld en moest je buigen naar de andere familie.
Hierna was het tijd voor de ceremonie.

Op de eerste rij zaten natuurlijk de ouders en Ken en ik. Op de tweede rij zie de opa en oma en oom en tante van Ken (van moeders kant). De opa en oom van Ken zijn monniken en de opa draagt dus ook een monnikshabijt (als je dat ook zo noemt voor een Boedhistische monnik).

De ceremonie hield in dat Aya en Tomoya een soort verklaring voorlazen en daarna een document tekenden. Ken was getuige, dus hij moest ook tekenen.

Na de ceremonie hadden we een foto moment buiten met de familie. Helaas kon er alleen maar door de officiele fotograaf foto`s gemaakt worden, dus hier kan ik geen foto van laten zien.

Volgende onderdeel was het gebeuren in de eetzaal, waar het paar waar een entree maakte.

Na speeches van vrienden van het stel verlieten de bruid en bruidegom de zaal weer onder escorte van hun moeders.

Om daarna een volgende entree te maken in Westerse trouwoutfit, waarna ze samen aan elke tafel een kaars aanstaken.

Toen was het tijd voor het taart-moment.

Hierna waren er nog een soort van playback optreden van vriendinnetjes van Aya en een liedje met foto`s van vrienden van Tomoya en een video-foto presentatie van beiden (van babyfoto`s tot nu zeg maar).

Hierna was het tijd voor het emotionele momentje; de bruid en bruidegom bedankten hun ouders met het voorlezen van een brief en het geven van bloemen en kado`s.

Dit ben ik met Ena no obaachan. De oma van Ken, die ik vorig jaar al ontmoet heb.

De Yasue tafel.

Het was een mooie dag, en goede inspiratie voor onze eigen bruiloft. Al waren er zeker een paar dingen die wij anders zullen doen.

Stroopwafels in Japan

2009-10-13T23:40:00.009+09:00

Weer een reden om Nederland te missen minder: tegenwoordig kun je ook echte warme, versgebakken stroopwafels kopen in Japan! Vorige maand stond Marco (vd Nederlandse vereniging) met een kraampje op de (Italiaanse) markt. Natuurlijk een goede reden voor mij en Ken om een uitstapje te maken. Ze smaken echt zoals de Nederlandse, warme versie van op de markt.

Afgelopen week heb ik me nog meer tegoed gedaan aan Nederlands eten. Mijn oud-studiegenoten Antje en Gwan kwamen langs. Eerst heb ik mijn huis laten zien en zijn we met z`n vieren udon gaan eten. Daarna moest Ken werken en ben ik met Antje en Gwan naar het Osaka kasteel gegaan. Toen ik op de terugweg het Nederlandse restaurant noemde werd vooral Gwan enthousiast. Zij wonen en werken nu in China, dus hebben ook geen Nederlands eten in overvloed. Ik wist dat mijn schoonzusje Aya ook graag een keer bij `Oude kaas` wilde eten, dus uiteindelijk zijn we met z`n vieren daarheen gegaan. We hebben een lekkere mix van patat, bitterballen, pannenkoeken, stampot etc gegeten.

Nu alleen nog dropjes en dan ben ik helemaal tevreden, haha.

Karate maand

2009-09-29T23:24:00.007+09:00

Deze maand hebben we het nogal druk gehad met allerlei karate activiteiten.

Demonstratie

In het kader van het Daito-stad festival, zou de dojo waar Ken hoofddocent is een demonstratie geven. Voor veel kinderen was het de eerste keer dat ze zoiets deden en Ken zou ook voor het eerst een honkbalknuppel doortrappen. Het was dus best spannend. Gelukkig was het heel mooi weer en was er dus ook lekker veel publiek.

Alles ging goed en het was een leuke demo (al moet je het natuurlijk niet vergelijken met een Hong Ying demo, haha)

Na afloop zijn we met een gedeelte van de ouders en kinderen gaan eten. Het was erg gezellig.

Examen

De zondag daarna was het tijd voor mijn tweede keer examen. Ken moest de hele dag aanwezig zijn omdat `s ochtends de examens van de kinderen met lagere banden was. Gelukkig hoefde ik pas tegen de tijd van mijn eigen examen te komen. Het was voor mij niet zo`n moeilijk examen, ik hoefde maar 1 nieuwe kata te weten en voor de rest gewoon weer de basics, een beetje kumite, nog wat meer push-ups en jumping squats, dat ging allemaal prima. Spannender was het ook dit keer weer voor de twee die zwarte band examen deden.

Dinsdag heb ik de uitslag van mijn examen gekregen en....ik ben van de 9de kyu naar de 6de gesprongen! Dat betekent dat ik een hele band heb overgeslagen. Dus dat is mooi nieuws.

Competitie

Afgelopen zondag was het een competitie die ons de hele dag bezig heeft gehouden. We deden allebei niet mee, maar natuurlijk een hoop andere mensen van de dojo wel. Dus Ken was verantwoordelijk voor de warming-up etc, en ik heb m`n best gedaan om samen met de moeder van Shihan iedereen aan te moedigen.

Ik hoop trouwens in December weer mee te mogen doen met een competitie en wel die van heel Kansai. Dus ik ben ook alweer in de trainingsmode.

O, ja, morgen is ook het nationale kampioenschap in Tokyo. Helaas kunnen we dit jaar niet gaan kijken, maar ik hoop natuurlijk dat shihan ook dit jaar weer een goed resultaat behaald!

JLPT en NL

2009-08-25T21:50:00.014+09:00

Voor ik met mijn verslag over Nederland begin wil ik eerst even het laatste nieuws melden.
Vandaag kreeg ik eindelijk het resultaat binnen van die andere uitdaging in Juli: de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. En....GESLAAGD!!!!!
Weliswaar op het nippertje, 244 punten van de 400 (met 240 punten oftewel 60% slaag je), maar ik ben er erg blij mee!

Dan nu terug naar het begin van augustus.
Na een reis van zo ongeveer 32 uur, was het eindelijk zover: terug in Nederland!
Mijn ouders en Maaike waren naar Schiphol gekomen om me op te halen.

Meteen die avond stond een van de belangrijkste punten van mijn reis op de agenda: mijn neefje Boris ontmoeten!
Het is echt een schatje en gelukkig vond hij het speeltje dat Ome Ken voor hem had gekocht ook leuk.

De volgende dag ben ik bij mijn oma op bezoek geweest. Toen ik net in Japan was, is ze `s nachts gevallen en heeft haar heup gebroken en haar toestand was erg verslechterd. Dus ik had me wel behoorlijk zorgen gemaakt. Gelukkig ging het redelijk goed en hebben we een wandeling (met de rolstoel dan wel) gemaakt en op het terras wat gedronken.

Die dag ook weer op de Hong Ying geweest, sifu en anderen weer ontmoet. Altijd weer een geweldig gevoel om in de Hong Ying school terug te komen. Helaas was het wel de allerlaatste keer in de Koppenhinksteeg omdat de HY volgende maand naar een nieuwe lokatie zal verhuizen.

Donderdag begon het trainingskamp, wat zoals altijd weer super inspannend maar ook superleuk was.

Vrijdag was ook een bijzondere dag; de trouwdag van Tobias en Ayleen. Samen met andere oud-studiegenoten trokken we naar het Noorden van het land waar een dag vol romantiek gepland stond. Het was een geweldige dag die duurde tot en met de brunch de volgende ochtend. Nogmaals: Toby en Ay van harte gefeliciteerd! Het was ook echt super om iedereen daar weer te zien.

Ondertussen was het trainingskamp zonder mij ook gewoon doorgegegaan, dus toen ik terugwas, kwam ik nog net op tijd voor het banket. Gelukkig kon ik nog wel de hele zondag meetrainen en hebben Yeun Ting en ik nog een ouderwets coole demo kunnen geven (stok vs zwaard). Op maandag ben ik met mijn ouders naar Apeldoorn geweest om mijn andere oma op te zoeken.Met oma Bruinsma gaat alles gelukkig goed en zat ze vol verhalen over haar avonturen in het zwembad.
Dinsdag was onze oppasdag. Normaal past de andere oma van Boris op, maar die was op vakantie dus mochten wij (mijn ouders en ik) die taak waarnemen.

Toen stonden er voornamelijk nog etensdingen op het programma. Maaike en Bart hadden me als verlaat verjaardagskado een etentje beloofd. Dat was echt superlekker.

En verder nog dingen als patatje speciaal, turkse pizza etc. Helaas was het niet mogelijk (wegens tijdgebrek) een ochtendje met de Imperial dragons mee te peddelen.

Ik ben vast nog een hoop dingen vergeten op te schrijven en kan natuurlijk lang niet alle foto`s hier plaatsen. Maar het waren 2 heel leuke weken; bedankt iedereen!

Voor de vakantie

2009-08-21T16:18:00.005+09:00

Het is nog warm maar mijn zomervakantie zit er zo ongeveer weer op. Ik ben inmiddels weer terug uit Nederland.

Voordat ik naar Nederland ging had ik nog een belangrijke dag op de kalender staan: het open Osaka disticts kampioenschap Shinkyokushin karate. Zoals de meeste lezers van mijn blog wel al weten, dit is zeer succesvol voor mij verlopen. Ik heb de derde plaats (van de 16 deelnemers in mijn poule) behaald. Ook Ken heeft een belangrijke overwinning gehaald; de eerste plaats van de zwarte band klasse lichtgewicht. Dit is voor zijn carriere in de karate wereld natuurlijk erg nuttig.

Die dag was ook geweldig vanwege de grote support die we allebei vanaf de kant kregen. Natuurlijk van onze dojo, maar ook van een drietal collega`s van mij, Nanako, Yukako en Davey, die waren gekomen om ons aan te moedigen.

Al met al kon ik tevreden met alles (sport, taal, werk) wat ik in het afgelopen (bijna) jaar bereikt heb, teruggaan naar Nederland.
Meer over NL in de volgende post!

Kamp

2009-07-16T00:16:00.006+09:00

Dit weekend was het kamp van de karateschool. Het kamp werd gehouden in een ryokan (Japanse stijl hotel) in Wakayama.

86 kinderen en stuk of wat volwassenen... Dat vergt nogal wat logistiek. Ik kwam zelf vanwege werk pas om een uurtje of 7 `s avonds aan, te laat voor training, maar precies op tijd voor de BBQ.
De jongetjes sliepen allemaal samen in 1 grote kamer. Helaas sliepen de volwassen ook m/v gescheiden, dus helaas konden Ken en ik niet samen genieten van het uitzicht vanuit mijn kamer.

Zondag was er tijd om in de zee te zwemmen, erg lekker.

Daarna was het alweer tijd om met de bus terug te gaan richting Osaka.

Uitdagingen

2009-07-06T22:13:00.002+09:00

Voor wie denkt dat ik me hier in Japan een beetje zit te vervelen: mis!
De afgelopen tijd is het juist super druk. In het bijzonder ben ik bezig geweest met twee grote uitdagingen. 1 daarvan heb ik nu net achter de rug; de Japanese Language Proficiency Test (JLPT) niveau 2. In december heb ik het laagste niveau, 4, met een mooie score gehaald. Dit jaar werd voor het eerst de test 2x per jaar gehouden, maar dan alleen niveau 1 en 2. Ik heb mezelf dus voor de uitdaging gesteld niveau 2 te halen (in ieder geval mee te doen). Het was voor mij een goede stok achter de deur om lekker door te leren. De 1000 kanji waren niet het grootste probleem, de woordenschat van 6000 woorden wat meer. Dat leer je niet zo eventjes.
Gisteren was de grote examendag. Gelukkig was de testsite dit keer wat dichterbij en deden er daar ook bekenden mee. Het was niet geheel hopeloos, ik wist er toch nog wel wat van te maken, maar ik ben bang dat ik de drempel niet zal halen. Vooral het leesgedeelte vond ik erg moeilijk en had ik echt veel te weinig tijd voor. Gelukkig is er in december dus weer een kans en dan ga ik er echt voor! De uitslag van deze test komt in september, dus ik hou mijn vingers nog gekruist.

De tweede uitdaging zal over twee weken op zijn hoogtepunt komen: ik zal meedoen aan de Osakafu daikai. Dit is een competitie waar eigenlijk alleen mensen mee mochten doen die dit jaar al bepaalde wedstrijden gewonnen hadden. Bij uitzondering mochten ook mensen met speciale toestemming van shihan ook meedoen. Op het moment van inschrijven had ik dit niet door en vroeg ik aan Ken of ik mee kon doen met deze wedstrijd, waarop hij zei; dat moet je aan shihan vragen. Dus ik aan shihan gevraagd en toestemming gekregen. Dus de afgelopen weken train ik in de speciale competitie groep, en ik kan je vertellen, dat is hard werken...
Zeker als je bedenkt dat het steeds zo`n 30 graden is en super vochtig. Ik heb steeds een half uur na de training nog steeds een rood hoofd! (als enige want die Japanners krijgen alleen een rood hoofd als ze alcohol drinken).
Ik ben blij dat ik nu nog twee weken alleen op de competitie kan concentreren en zal natuurlijk hard mijn best gaan doen om wat te winnen...

Als de competitie voorbij komt het volgende agenda punt echt goed in beeld: 2 weekjes naar Nederland! Ik kijk er al heel erg naar uit!

Pannekoeken en guerilla regen (gelukkig niet tegelijkertijd...)

2009-06-29T21:49:00.010+09:00

Vorige week zondag stond er weer een activiteit van de Nederlandse vereniging gepland: een `pannekoekenwandeling`. Er was regen voorspeld, maar gelukkig kregen we de avond van te voren te horen dat het door zou gaan. Toen we bij de YMCA op de Rokkoberg aankwamen regende het inderdaad en kwamen we niet aan het wandelen toe, maar in de loop van de dag klaarde het op en was het een heerlijke, koele dag. Zo hadden we op de terugweg toch nog een mooi uitzicht.

De lokatie was erg leuk, ik kreeg er een soort `survivalvakantie in Ardennen` gevoel bij. We hadden 2 tentjes waarin we konden zitten en de pannekoeken konden bakken.

Er was ook een meertje waar de kinderen (en wij ook) konden kano-en.

Maar de belangrijkste activiteit was natuurlijk het pannekoeken eten! Er was beslag, zelfgemaakte stroop, kaas, ham, banaan etc. De pannekoeken smaakten dan ook heerlijk, en we hebben inmiddels het recept gekregen (bedankt Marco!).

De volgende dag kreeg ik weer te maken met regen...

Toen we van de dojo wegreden regende het nog niet, maar toen we net onderweg waren (op een 3-baans 60km weg) begon het ineens te regenen. Maar niet zomaar regen, echt een stortvloed! De ruitenwissers stonden optimaal maar ik kon niets anders zien dan water. Ook vanaf de snelweg die boven de weg ligt kwamen af en toe golven naar beneden. Aangezien ik helemaal aan de rechterkant reed, en dus drie banen naar links had gemoeten om aan de kant van de weg te komen, en ik dus door de zijruit helemaal niets kon zien, zat er niets anders op dan gewoon vooruit te rijden. Gelukkig rijden we deze weg zo`n beetje dagelijks, dus ik wist wel zo ongeveer waar er een boochtje kwam enzo, maar het was echt een heel enge ervaring! Ken hielp ook niet erg mee door te vertellen dat er vorig jaar tijdens zo`n strotvloed heel veel mensen waren omgekomen... De lerares vertelde de volgende dag dat dit hiet een `gerira` oftewel guerilla regen heet en de laatste jaren meer voorkomt.

schildpad

2009-06-15T21:09:00.008+09:00

Alweer een maandje verder... De tijd lijkt hier zo snel te gaan! (Of komt het doordat ik ouder word?) Over ouder worden gesproken, vorige maand was dus mijn eerste verjaardag hier in Japan. Ik had zelf niets georganiseerd, dus verwachtte er ook niet veel van. Maar ik ben lekker een paar keer leuk verrast!

`s Ochtends heeft mijn lieve mannetje (die zelf niet hoefde te werken) een heerlijke bento staan klaarmaken (een bento is een lunchbox, en nee, niet met bruine boterhammetjes). Op mijn werk kreeg ik een leuke kaart waarop door de kinderen en mijn collega`s op geschreven was, ook hebben de kids voor me gezongen. Toen ik thuis kwam stond er een kadootje van Ken en van Aya en een verjaardagstaart klaar.

De tekst op de taart luidt: `Yasue Boukje, gefeliciteerd met je verjaardag`

Dit bleek niet de enige verjaardagstaart te zijn. `s Avonds tijdens de training (waarbij ik op een speciaal `verjaardagsmenu` bestaande uit extra jumping squats etc werd getrakteerd)　kreeg ik van mijn schattige karate-opa Adachi-san ook een taart! En of dat niet genoeg was, kreeg ik gisteren alsnog een taart van Shihan en zijn vrouw... Hoe ik het voor elkaar gekregen heb toch iets af te vallen deze maand is me een raadsel.

Zeker aangezien ik de taart ook niet met mijn collega`s kon delen omdat de school i.v.m. de Mexicaanse griep gesloten was. Gelukkig zijn mijn schoonouders ook altijd wel in voor taart.

`s Avonds had ik een leuk vooruitzicht: mijn hele familie had in Nederland een etentje en ze zouden vanuit het restaurant met mij skypen! Helaas, helaas, de techniek was die avond niet op mijn hand en ik moest het uiteindelijk doen met een `lang zal ze leven` door de telefoon. Van mijn familie heb ik lekker wat centjes gekregen zodat ik goed voor een zomeroutfit kon shoppen.

Mijn schoonzusje Aya is eind April jarig en mijn schoonouders hadden ons al eerder ter gelegenheid van die verjaardagen naar een sushi restaurant uit eten genomen . Dus ik had verder niet veel verjaardagsactiviteit verwacht. Maar wederom werd ik verrast.

Er waren allerlei dingen die ik lekker vind klaargemaakt en als je goed kijkt kun je mijn kado om mijn nek zien hangen. Ik kreeg voor mijn verjaardag een echte parelketting en oorbellen (met certificaat en alles)!

Dan sla ik nu even hele maand over en ga ik door met een verslagje over gisteren. We hadden een etentje met een paar mensen omdat shihan komende week naar Rusland vertrekt om daar aan de Worldcup mee te doen. Vorige week hadden we al een groot feest met alle volwassenen van de dojo, deze week alleen met de instructors. En op het menu stond: schildpad.

We gingen naar een klein restaurantje in de buurt van shihan`s huis, maar binnen waande ik me in een aflevering van Expeditie Robinson. Als aperitiefje kregen we een glaasje schilpadbloed. Daarna kregen we een fijn bord met schildpad sashimi, oftwel rauwe schildpad ingewanden en eitjes. Daarna was het tijd voor schildpad soep.

Het schild was al in de soep gedaan en de stukjes schildpad kon je er zelf ingooien (rechts op de foto). Toen alles in de soep opgegeten was werd de soep meegenomen en werd er van het overblijfsel rijstepap gemaakt. In ieder geval is er niets van de schildpad verloren gegaan, maar mijn lievelingseten zal het nooit worden, denk ik.

Begin augustus ben ik twee weekjes in Nederland, dus ik hoop veel mensen te kunnen zien!

en verder...

2009-05-17T12:02:00.010+09:00

Gelukkig waren er naast het slechte nieuws van de nieuwe griep de afgelopen tijd ook weer een hoop leuke dingen. Ik zal proberen een beetje een samenvatting te geven.

Eind April kwam Natsuko langs voor een weekendje. We hebben niet veel bijzonders gedaan, gewoon samen naar de dojo gegaan om te trainen etc. Zaterdag zijn we naar de ouders van Ken geweest. Dus weer tijd voor een fotomomentje:
Zondag hebben we de hele dag een film marathon gehouden (het regende). Erg relaxed en erg gezellig. Het was ook een goede gelegenheid om weer `s naar ons favoriete udon restaurant te gaan.

De eerste week van Mei is Golden Week. Er zijn dan een aantal aansluitende feestdagen en heel Japan is dan vrij. Ik had ook vakantie van werk, school en de dojo, dus echt vrij.

Begin Mei hadden we een borrel met de Nederlandse vereniging in Oude Kaas, het Nederlandse restaurant.

Ondanks een menu dat enkel bestond uit snacks, was het erg gezellig en gelukkig wist Catherine nog een pannekoek bij de chef los te krijgen.

Een ander uitstapje die week was naar Nara. Nara is een andere stad in Kansai, maar wat moeilijker te bereiken, dus ik was er nog nooit geweest. Nara is de oudste stad van Japan.

Het was die dag heel druk vanwege GW, dus we zijn niet heel lang gebleven. Wel hebben we een leuke rondwandeling gemaakt en de belangrijkste attractie; de Todaiji (tempel) bezichtigd.

Binnen in die tempel staat een enorm boeddha beeld.

We zijn in GW ook met mijn schoonfamilie naar Kyoto geweest, maar dat is zo`n lang verhaal dat ik daar misschien binnenkort in een aparte post wat over schrijf.

10 Mei was het net zoals in NL moederdag. We zijn die dag naar mijn schoonfamilie gegaan. Het was natuurlijk weer een goed moment voor taart.

Omdat het moederdag was hebben Ken en ik gekookt en gelukkig viel het in de smaak.

Ok, genoeg geschreven voor vandaag, binnenkort meer...

Varkensgriep

2009-05-17T11:46:00.002+09:00

Even een update over het nieuws dat Kansai nu in de ban houdt;

Gisteren is bevestigd dat een aantal hoge middelbare school leerlingen besmet zijn met het nieuwe influenza virus, zonder dat ze buiten Japan zijn geweest. Dat is voor het eerst in Japan, hiervoor waren de enige gevallen op het vliegveld. Die school is in Kobe, waarop de overheid heeft besloten alle scholen voor 7 dagen te sluiten. Ook de Kobe matsuri die vandaag zou zijn is afgelast.
Tot nu was het virus een ver-van-mijn-bed show, maar nu begint het toch wel invloed uit te gaan oefenen. Ik werk namelijk in Kobe en de school waar ik werk wordt misschien ook gesloten.

Vandaag is ook bevestigd dat ook een aantal scholieren van een school in Ibaraki shi (de gemeente waar ik woon) besmet zijn. Het is de oude hoge middelbare school van Ken.

Gelukkig gaat het met al die mensen redelijk goed, het lijkt een milde vorm te zijn.
We zullen zien wat er nu verder gebeurd...

Hana-loze hanami en tulpenfestival

2009-04-24T15:29:00.010+09:00

Vorige week vrijdag was de jaarlijkse hanami met de school gepland. Niet uit het veld geslagen doordat de sakura al een week uitgebloeid was, gingen we op pad. Met wel drie (!) medestudenten... (er zijn nu ook maar zo`n 10 studenten in de school). Gelukkig waren de docenten in wat grotere getalen aanwezig en was het toch gezellig.

Zondag ging ik naar een plek waar de bloemen wel bloeiden; het tulpenfestival in het Banpaku kinen koen park. Dit is een enorm park dat vlakbij ons huis blijkt te zijn. We hadden afgesproken met Davey (+ familie), Rick en vrienden van hen.

Het tulpenfestival wordt georganiseerd i.v.m het Japan-Nederlandjaar, dus naast tulpen waren er ook allerlei andere Nederlandse dingetjes.

En... Nederlands eten! Ik heb erg genoten van de pannenkoek met kaas, spek en stroop.

We hebben lekker de hele dag onder een boom in de schaduw gezeten (erg veel van het park heb ik eigenlijk niet gezien, haha)

Hmmm, ik wilde nog verder schrijven en wat andere foto`s erop zetten, maar m`n blog doet een beetje vervelend dus laat ik het maar even hierbij.

Over ongeveer een uurtje komt Natsuko (vanuit Tokyo) aan omdat een weekendje bij ons te logeren, tanoshimi!

Lente

2009-04-13T21:32:00.012+09:00

Ik schrijf dit stukje met rood verbrande armen, want terwijl ik vorige week nog in mijn winterjas rondliep, was het dit weekend boven de 25 graden!

Er valt dit keer ook weer nieuws te melden: Eind maart mocht Ken zijn zwarte band examen doen. Ik heb het geweten want hij is zeker 2 weken doodzenuwachtig geweest en is (letterlijk) 5 kilo afgevallen... Maar gelukkig, alles ging goed. Het spannendste onderdeel was de 10 man kumite. Dat betekent met 10 man achter elkaar sparren, zonder pauze. Nou wordt vaak gedacht dat Japanners hun emoties niet tonen, maar dit keer werd dat mij verweten. Menig toeschouwer pinkte namelijk geemotioneerd een traantje weg, terwijl ik koelbloedig (ahum) met de fotocamera zat te filmen.

Uiteindelijk heeft hij dit (voor onze toekomst ook belangrijke) doel bereikt en kan hij nu zijn zwarte band dragen.

Verder is het de tijd van het jaar waar iedereen aan het uitkijken was naar het bloeien van de sakura en vorige week was het zover. De Japanner gaat dan Hanami (bloemen kijken). Dit houdt in dat er in groepen op uit wordt getrokken met BBQ en sake en onder de sakurabomen gezellig wordt samengezijn. Ik zou ook kunnen ingaan op de filosofische gedachte achter deze fascinatie voor deze bloesem...maar ja, misschien volgend jaar.

We hadden vorige week zondag een Hanami/paasfeestje van de Nederlandse vereniging. En zowaar, precies die dag begon het mooie weer! Ook de sakura deed zijn best.

We zaten hier in Ashiyagawa op een mooi plekje aan het water. Er waren redelijk wat Nederlanders, met aanhang en kids.

Ook drie Japanse collega`s van de school waar Davey en ik werken kwamen langs, er was komijnenkaas en de zon scheen. Wat wil je nog meer? Maar ook wat dichter bij ons huis was er genoeg sakura te bewonderen. Wanneer ik van ons huis naar het JR station fiets, ga ik altijd door de sakurastraat. Dit is een leuke weg, een beetje parkachtig, met een hoop sakurabomen. Deze dagen wordt daar het sakura festival gehouden. Op dinsdag, toen de sakura op zijn best was hebben we daar een wandelingetje gemaakt.

De sakura is nu hier in de omgeving alweer uitgebloeid, helaas. Maar dat is juist wat de sakura zo beijzonder maakt; je kijkt er het hele jaar naar uit, en voordat je het weet is het alweer afgelopen.

Gisteren hadden we weer een buitentraining met de dojo. Met 150 mensen hebben weer een park (on)veilig gemaakt. Het was erg gezellig, alleen; had ik maar zonnebrandcreme meegenomen...

Naast al dat bloesems kijken enzo, ben ik natuurlijk ook nog steeds druk aan het studeren en werken, maar dat gaat nu zo allemaal z`n gangetje, dus weinig vermeldenswaardig.

Wederom wedstrijd, school en werk

2009-03-18T22:49:00.010+09:00

Ok, ok het wordt misschien een beetje voorspelbaar, maar dit weekend was er weer een wedstrijd. Dit keer deden Ken en ik niet mee, maar Ken was wel scheidsrechter. De wedstrijd was in Kyoto en op wel een wat andere lokatie dan de gemiddelde sporthal in Nederland. Het werd gehouden in de Budohal van het Heian heiligdom. `Het Heian heiligdom dateert van 1895 en werd gebouwd om de economie van Kyoto een impuls te geven, omdat deze was ingezakt nadat Tokyo in 1868 de hoofdstad was geworden. Dit heiligdom met zijn vermiljoenrode pilaren en groene tegels herinnert aan de Chinese Tangdynastie` (Capitool reisgids)

Het is wel gaaf om een wedstrijd in een grote toeristische attractie te hebben!

Na de wedstrijd hebben we dan ook nog een beetje sight seeing gedaan.

Wat betreft school, het is nog steeds erg rustig. Aan de ene kant prima omdat ik voor de prijs van groepslessen vaak priveles heb. Maar aan de andere kant maken klasgenoten het wel een stuk gezelliger en levendiger. Toen ik officieel maar in mijn eentje in de klas zat kwam het hoofd van de school speciaal langs om te zeggen dat de klas eigenlijk opgeheven moest worden maar `omdat ik altijd zo mijn best doe en aanwezig ben` wordt de klas voor mij open gehouden. Gelukkig kwamen er van de week weer wat mensen langs, dus ben ik niet meer helemaal alleen.

Vorige week heeft Mun-san, mijn klasgenoot die nu beginner-level 2 nog weer een keer overdoet wat foto`s gemaakt.

De oudere man is Li-san, een Chinees die al meer dan 30 jaar in Japan woont. Hij komt alleen op dinsdag. Wel leuk om zo af en toe Chinees mee te babbelen. De vrouw helemaal rechts is Yasumatsu sensei, mijn favoriete juf. De andere vrouw is Kim-san, een Koreaanse.

De vrouw in het midden is Mun-san. Haar dochtertje van 6 geef ik Engelse les. Het meisje rechts is Janet, een Engelse, die net op de school is gekomen en nu samen met Mun-san beginner 2 doet.

Met werk gaat ook alles prima. Vanaf april zal ik helemaal met alles begonnen zijn. Nu heb ik voor de Engelse les op zaterdagmiddag nog training. En het leuke is dat ik die training dus heb met landgenoot Davey! Twee weken geleden hadden we een feestje van werk en hebben we een erg leuke avond gehad.

Nu is het uitkijken naar het bloeien van de sakura begonnen. Het schijnt dit jaar extra vroeg te gebeuren, dus ik kan me alvast op Hanami gaan voorbereiden.

Nederland `wonder`land

2009-03-12T18:06:00.003+09:00

Ik zag deze week een interessant programma op de Japanse televisie. Het onderwerp was Nederland en had als titel zoiets als het `wonder`land Nederland. Het bevestigde een beetje mijn idee dat de Japanse maatschappij een paar decennia `achterloopt` in bepaalde opzichten op de Nederlandse (ik zeg niet of dat goed of slecht is...). Ik dacht daar eerst over in het kader van het concept `huwelijk`. Bij Ken en mij loopt alles wat anders vanwege ons internationale huwelijk, maar bij gewone huwelijken verloopt alles een stuk ouderwetser dan in NL. In oktober zal het zusje van Ken trouwen en daarbij gaat alles op de traditionele manier. De eerste keer dat haar verloofde op bezoek kwam bij de ouders van Ken was de keer dat hij om haar hand kwam vragen. Niet zoals in Nederland waarbij het normaal is dat de vriend in ieder geval op verjaardagen enzo aanwezig is. Daarnaast zal ze bij haar ouders blijven wonen tot het daadwerkelijke trouwen en dan zal ze als vanzelfsprekend stoppen met werken. Ik weet dat dat in de tijd van mijn oma ook nog zo was in Nederland, maar mijn generatie denkt daar toch zeer anders over. Ook qua huishouden heeft de feministische revolutie hier nog niet plaatsgevonden. Wanneer ik mijn docenten vertel dat mijn man en ik samen het huishouden doen, staan ze versteld (terwijl ze zelf ook moeten werken en bezig zijn met een opleiding, de kinderen verzorgen etc).
Maar daar ging het programma niet over. Daar ging het over de arbeidssituatie. De huidige economische crisis in Japan werd vergeleken met de crisis in 1980 in Nederland. Op dat moment moest er een keuze gemaakt worden tussen massa ontslagen of mensen part-time te laten werken. Daardoor is het tegenwoordig normaal in Nederland om part-time te werken. Het loon verschilt ook niet van een full-time loon. In Japan kun je wel part-time werken maar alleen voor banen met een veel lager loon. En full-time banen zijn hier dus echt full-time (vergeet het maar dat je om 6 uur aan de avondmaaltijd zit). In het programma werd ook de sociale zekerheid geroemd. En er werd benadrukt dat Nederlanders vrije tijd belangrijker vinden dan geld verdienen. Al met al werd Nederland dus een wonderland gevonden (een statistiek vertelde ons ook nog dat Nederlandse kinderen de gelukkigste ter wereld zijn).

Al schrijvende kom ik tot een conclusie: De huidige economische crisis zou wel eens een breekpunt kunnen zijn voor de Japanse maatschappij. Misschien nemen ze NL als voorbeeld en worden er goede part-time banen gecreerd, of worden full-time banen, gewone full-time banen (9 tot 5). Dit zou niet alleen een grote invloed hebben op de arbeidsmarkt en de vrije tijd voor Japanners, het kan ook voor vrouwen een grote impact hebben. Als manlief niet 6 dagen per week 10 uur per dag moet werken doet ie misschien ook `s de afwas. En wanneer er met twee part-time banen genoeg verdiend kan worden kan de zorg voor de kinderen ook gedeeld worden.

Zo kunnen we van de huidige crisis die tot nog toe alleen maar vervelende gevolgen heeft, misschien toch iets positiefs maken. Misschien?

debuut

2009-02-16T21:13:00.008+09:00

Afgelopen twee weken hadden Ken en ik allebei een karate debuut. Ik op de wedstrijdmat en Ken op het Osaka pro wrestle podium...

Op 8 februari deed ik mee met een shinkyokushin karate toernooi. Ik heb natuurlijk wel al aan een hoop verschillende wedstrijden meegedaan, maar dit is toch echt wel weer iets nieuws. Het is full contact en de timing is ook heel anders (eigenlijk is het gewoon continu rammen geblazen).

Gelukkig mogen (moeten) vrouwen wel beschermers dragen. Bij de mannen is het zonder handschoenen en andere bescherming (behalve een tok natuurlijk). Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Tijdens kumite training in de les wordt ik altijd wel flink blauw getrapt en geslagen dus ik dacht dat het bij de wedstrijd nog wel wat erger zou zijn. Dit viel voor mij erg mee. Ken kreeg wel een knie tegen zijn hoofd met als gevolg een gescheurde trommelvlies.
Wat betreft resultaat: ik heb mijn eerste partij gewonnen en de tweede verloren. Maar het ging mij dit keer echt om de ervaring en had mijn zinnen niet echt op winnen gezet. Maar let maar op wat er de volgende keer gaat gebeuren...

En dan nu, Ken`s debuut op het pro wrestle podium...

Nee, nee, hij was niet een van de worstelaars. De dojo deed een demo als onderdeel van het pauze programma.

Hij is de linker honkbalknuppel vasthouder. Verder hebben ze met een nog grotere groep kata`s gelopen. Verder weet ik het ook niet precies, want helaas was ik er niet bij...

Januari

2009-02-03T22:42:00.010+09:00

Het was weer een drukke maand met een hoop uiteenlopende activiteiten en ook weer wat nieuwtjes.

Deze maand heb ik mijn visum gekregen, een `spouse of a Japanese national` visum voor 3 jaar. Dat is erg fijn omdat ik nu dus werk kon gaan zoeken. En...ik heb ook werk gevonden. Vanaf komende week zal ik gymnastiekles gaan geven in `The Little Gym`. Toen ik daar vrijdag voor een sollicitatie gesprek was (mijn eerste in Japan) bleek dat Davey, een andere Nederlander, daar ook werkt! Erg toevallig. Ik ga de eerste maand meelopen met de andere leiders en vanaf volgende maand zal mijn eigen lessen gaan doen.

Verder heb ik inmiddels 6 vaste studenten voor priveles. Uiteenlopend van Nederlandse les, totale beginnersles, klein Koreaans meisje dat nog het alfabet moet leren tot een student waarmee ik debatten voer over walvisvaart en het Nederlandse softdrugsbeleid.

Met school gaat het ook goed, al heb ik soms wel een beetje motivatieprobleempjes. Elke dag 4 uur is wel veel... Maar goed, inmiddels zit ik in de intermediate klas en ik hoop in Juli de JLPT 2 te gaan doen. Dat is nog wel een grote uitdaging hoor, maar ik kan het iig proberen.

Verder was er deze maand ook nog tijd voor uitstapjes. Een selectie:

Op de tiende van Januari is het de dag van Ebisu, de god van de handel. Iedereen met een eigen bedrijf gaat dan naar de tempel om voor goed geluk voor het komende jaar te zorgen. Rond de tempels is er feest, met veel eetkraampjes etc. Ken en ik zijn naar de tempel in ons stadje, Ibaraki, gegaan.

25 Januari hadden we buitentraining met de Sakamoto dojo. Toen we de auto uitstapten sneeuwde het zelfs flink. Gelukkig klaarde het daarna wel op. We hebben eerst 2 uurtjes buiten getraind

en daarna met z`n allen buiten buta jiru `varkensvlees misosoep` en onigiri gegeten. Ook kreeg ik weer op stiekeme wijze wat lekkere warme sake toegespeeld van mijn osake-vriend Adachi-san. Over sake gesproken: Ken kwam laatst thuis met een pakket met twee 1,8 liter flessen sake thuis. Kadootje voor mij van een van de moeders van de dojo.

Aangezien Ken en zijn familie helemaal geen alcohol drinken; sake liefhebbers welkom om samen een glaasje te drinken.

Afgelopen maand zijn we ook samen met mijn schoonouders naar Oude kaas geweest, het enige Nederlandse restaurant in Japan. Gelukkig vonden ze het eten erg lekker, dus dat is een zorg minder voor als ze een keer naar Nederland komen.

Er waren meer Nederlandse dingen deze maand. De 16de was er een nieuwjaarsborrel van de Nederlandse vereniging en de 31ste was er het Oranjediner ter ere van de verjaardag van de koningin.

Het werd gehouden in het Hilton hotel en Ken en ik zijn er samen heen geweest. Helaas wonnen we in de loterij niet de overnachting in het Hilton of Ritz-Carlton, maar een fles wijn (ja, ja, meer alcohol). Het was erg gezellig al smaakten de beloofde bitterballen wel een beetje vreemd...

Nieuwjaar

2009-01-24T14:10:00.008+09:00

Ik weet het, het is al weer bijna Februari,　maar toch wilde ik nog even schrijven over oud en nieuw. Of eigenlijk over nieuwjaar, want oudjaar zonder oliebollen, champagne (of enig ander soort alcohol) of vuurwerk kun je eigenlijk geen oudejaarsavond noemen. Die avond hebben we bij de ouders van Ken samen Wii gespeeld en ik kan met trots zeggen dat ik toch echt de enige echte bowlingkampioen van de Yamatedai cup ben.

De prijsuitreiking

De volgende dag was het echte feest met nieuwjaars eten en de traditionele nieuwjaarsfoto van de Yasue familie, waar ik nu natuurlijk ook op mag. (Zelfs met matching truien met mijn schoonzusje Aya). Die foto`s heb ik nu zelf niet, dus kan het niet hier zetten. Wel heb ik foto`s van het eten gemaakt.

Wintervakantie deel 2: bij oma

2009-01-12T13:43:00.006+09:00

Na het bezoek aan Natsuko zijn we naar de oma van Ken gereden. Zij woont op ongeveer een half uurtje rijden van Natsuko`s huis. Ik had haar nog niet ontmoet, dus dat was wel spannend.

We hebben bij haar gelunchd en ook wat grote schoonmaak klusjes gedaan. Verder hebben we een gebedje voor het huisaltaar gedaan en oma heeft me hierbij aan overleden opa en andere voorouders voorgesteld.

De muts die ik op de foto op heb, heb ik van oma gekregen. Het schijnt dat mijn hoofd kleiner is dan hoofden van Japanners (dat krijg ik vaker te horen), dus de muts paste oma niet, maar mij wel. Verder heeft Ken een rondleiding gegeven en heb ik oude foto`s gekeken en het vlinderboek van de opa van Ken.

In de tuin.

De oma van Ken is erg lief en het bezoekje was erg gezellig. En zoals wij altijd volgeladen met spullen voor ons van Ken`s ouders weggaan, gingen we nu ook volgeladen met spullen (eieren, mandarijnen) voor de ouders van Ken (en ook wat voor ons) terug richting Osaka. Op de terugweg sneeuwde het nogal.

Wintervakantie deel 1: bij Natsuko

2009-01-12T11:52:00.014+09:00

In de wintervakantie werden we uitgenodigd door Natsuko. Zij werkt nu in Tokyo maar voor oud en nieuw ging ze terug naar huis in de buurt van Nagoya. Ken`s familie komt uit dezelfde streek als zij, dus we konden het bezoek ook nog combineren met een bezoek aan de oma van Ken. Dus Ken en ik gingen met de auto op pad, want waar zij wonen is echt op het platteland en is met het openbaar vervoer heel moeilijk te bereiken. We ontmoetten de moeder, broer, zusje, man van zusje en Natsuko ergens onderweg, nog voor Nagoya. Daar zijn we samen naar een park gegaan met bloemen en speciale verlichting.

Het was erg gezellig en leuk om de familie van Natsuko te ontmoeten. Hierna gingen we samen naar een badplaats om samen te badderen en te eten. En uiteindelijk richting het huis op de berg wat nog ongeveer een uur rijden van Nagoya was.

De volgende dag was een heerlijk rustige dag. De familie van Natsuko woont bovenop een berg, op het platteland in een traditioneel japans huis, met opa en oma. De dag begon met het opzetten van de nieuwjaarsboom, onder leiding van oma.

De dag stond verder in het teken van de grote schoonmaak, wat Japanners ( net zoals Chinezen) ieder jaar voor het nieuwe jaar doen. Terwijl de mannen echter aan het werk waren, hadden de vrouwen wel wat beters te doen, namelijk kung fu beoefenen. Zie hier mijn eerste vrouwenles in Japan:

De dag bestond verder voornamelijk uit eten, kletsen en wat klusjes doen. Heerlijk!

En,　o ja, musiceren

`s Avonds hebben we met z`n allen uitgebreid gesukiyakied (sukiyaki gegeten) en daarna de trouw dvd van Natsuko`s zusje gekeken. Zij zijn afgelopen oktober getrouwd. Het was leuk om te zien en een goede inspiratie bron voor Ken en mij om ideeen op te doen voor ons trouwfeest (en te zien wat we echt NIET willen).

De volgende dag was het alweer tijd om terug te gaan.

De hele familie, behalve opa, die bleef binnen.

Het huis,vanaf de weg gezien.

Kerstfeest met verrassing

2008-12-22T11:57:00.017+09:00

Gisteren was het kerst-en eindejaarsfeest van de gehele Sakamoto dojo. Ken en ik waren samen al om half negen (`s ochtends ja) aanwezig om mee te helpen de zaal te versieren.Er kwamen ongeveer 200 kinderen en iets van 100 volwassenen. Toen alle kinderen zaten kwamen de broer van Shihan en Shihandai binnen als kerstman en rendier.

Shihan en een wethouder hielden een speech, waar ik niet al te veel van meegkregen heb (ging een beetje erg snel).

Daarna was het tijd om te eten en te drinken. Ik heb samen met Adaji-san lekkere Japanse sake gedronken. Adaji-san is een van de leraren in de school en een heel schattig mannetje van bijna 70 die elke dag in de dojo te vinden is.

Ik stond nog nietsvermoedend met een stuk sushi in mijn mond toen Ken ineens zei: `dat zijn wij!` en ik merkte dat we naar voren werden geroepen.

We hadden een paar weken geleden al een soort surprise party gehad in de dojo in Higashi-Osaka, maar nu werden we weer verrast!

Er werd aan iedereen verteld dat we getrouwd zijn en er werd voor ons geklapt. Toen moest Ken een speech houden.

Vervolgens kwam Adaji-san naar voren met een oiwai (een envelop met geld dat gegeven wordt bij huwelijken etc (zoals een hongbao in China)) namens de studenten van de dojo.

Vervolgens maakte Kinnikuman (spierman, een bekend Japans stripfiguur) zijn opkomst.

Van Kinnikuman (shihan) kregen we bloemen, een taart en felicitatie natuurlijk.
Tsja, wat moet je doen als 200 kinderen en Kinnikuman `kissu, kissu` scanderen...
Daarna konden we de taart (compleet met bruidspaar bovenop) aansnijden.
Ik vond het wel bijzonder dat er weer zo`n aandacht aan besteed was. Zeker leuk omdat we zelf niet echt een feest hebben gehad. En je voelt je ook zeer welkom op deze manier.

Verder hebben we nog een erg gezellige middag gehad.

Einde van het jaar

2008-12-20T16:16:00.015+09:00

Gisteren was mijn laatste schooldag van het jaar. Ik heb nu wintervakantie tot 7 Januari. Ook twee van de drie studenten die ik inmiddels heb, houden vakantie. Dus het is rustig qua afspraken. Hoewel... Komende week heb ik bijna iedere dag een 忘年会　bounenkai oftewel een `vergeet het jaar feest`.

Terwijl in Nederland iedereen aan het einde van het jaar nog eens terugkijkt naar wat er allemaal gebeurd is, proberen de Japanners dat juist te vergeten. Door samen te eten en vooral te drinken. Het lijkt me wel gezellig al moet ik wel voor twee drinken aangezien Ken niet drinkt. Ik vind het alleen zonde om dit jaar te vergeten. Het is juist een jaar waarin voor mij en mijn familie veel goeds is gebeurd: Maaike is dit jaar gepromoveerd en heeft een baan gevonden in Leiden, ik ben afgestudeerd, Ken en ik zijn getrouwd en als klap op de vuurpijl is Maaike dinsdag moeder geworden!

Deze foto is een snapshot van de webcam, zo kan ik toch mijn neefje Boris in levende lijve aanschouwen.

Nog iets dat ik niet wil vergeten is mijn onvergetelijke seizoen bij de Imperial Dragons. Thanks guys, ik vond het echt super! Ik hoop dat ik volgend jaar hier misschien ook een team kan vinden.

Ook voor de Hong Ying was het weer een goed jaar. Op de jaarlijkse Nederlandse junior kampioenschappen vorige is de HY er met een record aantal prijzen vandoor gegaan. Gefeliciteerd allemaal!

In afwachting van alle eindejaarsdrukte hebben we het afgelopen weekend rustig aan gedaan. We gingen al vroeg naar mijn schoonouders omdat het leren van het maken van miso soep op het programma stond. Maar eerst zijn we even een stukje gaan wandelen naar een tempeltje in de buurt. Er was verder geen mens en het was superstil, op de vogelgluiden na. Heel mooi. En een goede gelegenheid om weer wat fotootjes te maken:

Verder was deze week onze Taiwanese familie gedeeltelijk op bezoek, d.w.z. A Chang ge (grote broer A Chang), zijn vrouw Meilin en Meilin`s jongere zusje. Het zusje zal hier de komende drie maanden Japans komen studeren. Samen gingen we naar een tempel omdat de vader van de familie (die het jaar dat wij in Tw waren overleden is) en de monnik van de tempel oude vrienden zijn. De monnik zelf was er helaas niet, hij had een urgent geval waardoor hij plotseling was weggeroepen, maar zijn vrouw wel. We hebben de hele middag in de tempel thee gedronken. Het valt trouwens nog wel mee met m`n Chinees, nadat ik weer even ingekomen was babbelde ik weer gewoon vertrouwd met ze. Wel leuk, de vrouw van de monnik spreekt geen Chinees en de Taiwanezen geen Japans, dus ik heb mijn eerste ervaring met het vertalen van Japans naar Chinees en andersom opgedaan. Dat zullen niet veel andere Nederlanders kunnen denk ik, haha.

Hierna stond de vrouw van de monnik erop ons mee uit eten te nemen. DeTaiwanezen zaten nog vol　het ontbijt en lunch, maar konden geen nee zeggen.

Na deze nabe kwam er ook nog een heel bord sushi op tafel. Gelukkig konden die ook mee naar huis genomen worden. Het was heel leuk om de Taiwanese familie weer te zien. En waarschijnlijk komt onze Taiwanese mama ook nog in Februari, dus dat is helemaal leuk!

visum, tefl, japans

2008-12-15T15:47:00.003+09:00

Nu het alweer bijna kerstvakantie is, wordt het wel weer tijd voor een update.
Inmiddels is mijn aanvraag voor een verblijfsvergunning ingediend. Dat had nogal wat voeten in aarde, compleet met verhaal over hoe we elkaar ontmoet hebben inclusief foto`s, emails, alles wat maar kan bewijzen dat ons huwelijk echt is. De overheid gaat er hier namelijk vanuit dat 70% van de internationale huwelijken niet echt is, dus ze zijn nogal streng. Daarnaast waren er ook allerlei papieren nodig (en sommige bleken later niet meer nodig), wat ook tijd kostte. Nu heb ik echter een stempeltje in mijn paspoort waarmee ik niet het land uit hoef als mijn toeristenvisum verlopen is.
Ik heb mijn online TEFL (Teaching English as a Foreign Language) cursus met goed gevolg afgesloten en heb ook het certificaat inmiddels ontvangen. Dit is weer een extra pluspunt op mijn cv als ik straks ga solliciteren.
Met mijn Japans gaat het steeds beter (ok, dat moet ook wel als je iedere dag naar school gaat). Ik heb vorige week de JLPT (Japanese Language Proficiency Test) niveau 4 gedaan. Dit is het laagste niveau en was wel een beetje te makkelijk. Maar ja, ik moest al begin september besluiten welk niveau ik zou doen en toen wist ik niet hoe snel het zou gaan. Helaas moet ik tot mid februari wachten op de uitslag, maar ik neem aan dat ik het wel gehaald heb.
Op school gaat het goed. Ik ga nu na de wintervakantie door naar Intermediate niveau. Ha, geen beginner meer!
Het gaat veel sneller dan Chinees heb ik het idee. Al is dit geloof ik wel de beste manier om zo snel mogelijk 4 jaar studie Chinees teniet te doen. Zaterdag ging ik lunchen met Seiko, een goede vriendin en oud studiegenoot van Ken . Met haar sprak ik altijd Chinees, maar nu merkte ik al dat ik een mix ging spreken. Door soms Japanse woorden i.p.v Mandarijn te gebruiken. Het lijkt het ergste te zijn als het kanji zijn, die dus in beide talen hetzelfde geschreven worden maar een andere uitspraak hebben. Blijkbaar gaat er daar iets fout in mijn opslag... Nou ja, het wel interessant.
Ik kom zeker verder dan mondai nai ‘geen probleem`, mochiron `tuurlijk` en daijyobu `ok` wat in het begin mijn vaste uitspraken waren.

Sensei

2008-12-02T20:15:00.002+09:00

Vandaag heb ik mijn eerste les gegeven. En wat voor les? Nederlands! Wie had dat gedacht. Dus nu ben ik sensei (lerares). Voorlopig heb ik nog maar 1 student, maar hopelijk worden het er meer.
Mijn studente heeft een Nederlands vriendje en gaat volgend jaar naar Nederland, daarom wil ze Nederlands leren. Ze spreekt nu altijd Engels met haar vriend, dus dat kan ik wel gebruiken om les te geven.
Naast Nederlands wil ik ook Engelse les gaan geven,　want ik ben bang dat de markt voor Nederlandse les toch niet zo groot is.

competitie

2008-11-30T22:18:00.002+09:00

Vandaag was het weer `s tijd voor een competitie... Dit keer was het de beurt aan de kinderen van de dojo, clubkampioenschap zeg maar. Er deden 150 kinderen mee, allemaal basisschoolleerlingen van 6 tot 12 jaar. Voor Ken was het vandaag de eerste keer als hoekscheidsrechter. Dat was weer een goede ervaring.

In een andere zaal in het gebouw werd sumo gedaan, dat was ook wel heel leuk om te zien. Maar met al die grote bijna blote sumo worstelaars durfde ik niet zo goed een foto te maken.

Hoog bezoek

2008-11-24T14:26:00.008+09:00

Ondanks zijn drukke schema in Nederland blijkt de goedheiligman toch tijd te hebben om ook de kinderen in Japan kadootjes te brengen. Hier moesten Ken en ik natuurlijk getuige van zijn en zodoende vertrokken we zondagochtend richting de haven van Kobe. Hier zou hij met zijn stoomboot aankomen. Het gerucht ging dat er misschien een probleem was met de boot en dat hij misschien niet zou kunnen komen, maar gelukkig...

Daar komt een boot aan, zou het de boot van sinterklaas zijn?

Ja hoor, het is `m!

Met de Nederlandse Vereniging van West-Japan hebben we sinterklaas gevierd. De `familie Bruinsma` is inmiddels lid geworden, dus voortaan zullen we wel vaker naar activiteiten gaan. Kan Ken zijn Nederlands oefenen en ik heb ook een aantal vrouwen ontmoet die ook getrouwd zijn met een Japanse man. Verder lekker Nederlandse sinterklaasdingen gegeten.

Ook had sinterklaas kadootjes voor ons meegebracht. Samen met het nodige speculaas etc dat over was hebben we daar `s avonds bij Ken`s ouders weer van gesnoept. Mijn schoonouders hebben weer belangrijke Nederlandse vocabulaire bijgeleerd: speculaas en pepernoten. En dat terwijl ze nog niet helemaal bekomen waren van het `hieperdepiep hoera` wat we op mijn schoonmoeders verjaardag afgelopen week zongen.

Mino

2008-11-20T10:28:00.013+09:00

Zondag is de dag dat we allebei vrij zijn, dus altijd de perfecte gelegenheid om wat leuks te gaan doen. We hadden al een tijdje geleden bedacht dat het leuk zou zijn om naar Mino te gaan. Mino is in het noorden van Osaka en is ongeveer 15 km van ons huis. Het is een berg met een waterval. Het is een goede plek om de herfstkleuren te bewonderen. Ons enthousiasme werd wel wat getemperd door weerberichten die precies op zondag zware regen voorspelde. Maar we hadden besloten zowiezo te gaan. Dat bleek een goede beslissing want het heeft helemaal niet geregend (de zon scheen zelfs zo af en toe) en door de slechte weerberichten waren er weinig andere mensen. De herfstkleuren zijn wel al begonnen maar nog niet helemaal volledig zeg maar.

We zijn met de auto naar het Mino station gereden en vanaf daar hebben we gewandeld. Een wandeling van ongeveer 6 km.

Bij de waterval hebben we gegeten.

Op de terugweg zijn we ook nog naar een insecten museum geweest met een mooie vlindertuin. Dus Maaike, een goede plek om samen heen te gaan!

Ibaraki

2008-11-15T17:06:00.013+09:00

Ten eerste: Iedereen bedankt voor de felicitaties en complimentjes! Ik vind het erg leuk om van allerlei mensen wat te horen. Het is voor mij natuurlijk ook wat onwerkelijk, in een nieuw land, een nieuwe situatie, school, huis, familie... Dan is het leuk om vanuit Nederland (en allerlei andere landen ook trouwens) wat te horen.

Hier gaat alles goed. We zijn druk bezig ons huis in te richten en als we alles op orde hebben zal ik proberen een filmpje van ons huis op deze blog up te loaden. Ons appartement bevalt me trouwens prima. Het is lekker dicht bij het station, ruim, rustig, de supermarkt is ook vlakbij, we hebben onze eigen parkeerplaats, echt prima.

Nu alle grote evenementen even voorbij zijn wordt het moeilijker om een onderwerp voor mijn blog te bedenken, niet omdat er niets te schrijven is, maar juist omdat er TEVEEL dingen zijn die leuk zijn om over te schrijven. Dus ik weet niet waar ik moet beginnen.

O ja, ik heb een paar weken geleden een paar foto`s gemaakt in de buurt, die kan ik er nu wel even op zetten. De herfst hier is trouwens heerlijk, ik durf nu bijna al te zeggen: mijn favoriete seizoen. Het is bijna altijd helder, veel zon, temperatuur ergens in de twintig graden. Eigenlijk beter dan de Nederlandse zomer (welke zomer?). Het wordt nu wel snel kouder, geloof ik. Maar daar krijgen we dan weer de mooie herfstkleuren voor terug. Dus binnenkort weer nieuwe foto`s.. Maar nu eerst de omgeving van mijn huis.

Ook al wonen we in de stad, vlakbij ons huis zijn ook rijstvelden te vinden. De rijst is inmiddels geoogst.

Wat me ook opvalt in Japan, is dat je overal mensen ziet sporten. Ik weet niet of het hier gewoon meer opvalt of dat er echt meer wordt gesport. Maar op mijn wandelingetje op een doordeweekse ochtend zie ik binnen 500 meter van mijn huis al een paar tennisbanen vol, een honkbalveld met croquet(?) spelende ouderen, een enorm sportveld met sportende jongeren en altijd wel wat jongeren aan het honkballen.

In het Wakasono park wemelt het overdag van de kindertjes.En ook fanatiek wandelende ouderen trouwens.
De rozen zijn nu wat meer uitgekomen, zoals ook te zien was op de ring-foto`s.

Dit is onze flat van de buitenkant. Dit is trouwens een oude foto die Ken me stuurde toen hij net dit appartement had gevonden.

Getrouwd!

2008-11-08T17:46:00.025+09:00

Groot nieuws: Ken en ik zijn gisteren officieel getrouwd!

In Japan is het formele gedeelte van trouwen heel wat saaier dan in Nederland, je moet gewoon aan de balie een formulier inleveren (en in ons geval nog wat andere papieren van de ambassade enzo). Gelukkig hebben we toen mijn ouders er waren al een feest gehad, en voor iedereen die nu teleurgesteld is dat ze er niet bij zijn geweest: Het echte bruiloftsfeest komt nog en wel in april/mei 2010.

Maar nu een kleine selectie van de foto`s van het feest op 12 oktober:

Gisteren (6-11-2008) zijn we dus eerst naar het stadhuis gegaan om het formele deel te doen. Daarna zijn we naar een park vlakbij ons huis gegaan en hebben elkaar de trouwringen omgedaan:

Daarna hebben we in een udon restaurant, ook vlakbij ons huis maar heel populair, gegeten.

Daarna zijn we naar de Ikea gegaan en hebben we dingen voor ons huis gekocht, o.a een grote kast.

`s Avonds zijn we naar het Nederlandse restaurant `Oude kaas` gegaan. Daar hebben we heel romantisch een diner van erwtensoep, bitterballen, kaassouffle, patat speciaal en pannenkoeken gegeten. Het was zeker een interessante combinatie...

Natuurlijk is het wel een beetje moeilijk om zo`n belangrijke dag in je leven zo ver van je familie en vrienden te beleven, maar we hebben er een leuke, mooie dag van gemaakt. En we hebben ook nog de echte bruiloft in het verschiet.

Resultaat

2008-11-03T22:03:00.007+09:00

Eerste plaats!

(mannen hoogste klasse, open gewicht)

Alle winnaars

de winnaars van onze dojo

en misschien een volgende keer....?

Kookles

2008-11-02T21:05:00.003+09:00

Deze week ben ik ook begonnen met Japanse kookles van mijn schoonmoeder.

Op het menu stond kip teriyaki en pompoensoep. Het was goed gelukt, en de familie vond het lekker. Btw voor de feministen onder de lezers: Ken was er ook bij met een nog schattigere schort voor, maar hij maakte de foto.

Training

2008-11-02T20:56:00.002+09:00

Deze week ben ik begonnen met trainen op de karate school van Ken. Ik heb wel een beetje getwijfeld of ik dat wel of niet zou doen, maar we hebben samen besloten dat het wel het beste is. Er werd al naar mijn komst uitgekeken door verschillende mensen, waaronder shihan en de moeder van shihan. Maandag ging ik voor het eerst en het was erg leuk. Vooral omdat we gewoon veel padwerk deden en er niet veel op details werd gelet. En natuurlijk kan ik wel een rechts links en rondtrap doen. Meteen 2 en een half uur getraind, dus de volgende dag had ik wel flink spierpijn. Ik ging die avond dus niet mee met Ken naar training. Toen Ken terugkwam had hij een verrassing voor me: een tas vol met karateuniform, band, scheenbeschermers, kniebeschermers en handschoenen. Dit heb ik KADO gekregen van Shihan! Dus ik voel me echt wel welkom daar.
Deze week heb ik ook donderdag en vrijdag getraind. Morgen heeft Ken competitie, dus daar ga ik natuurlijk ook heen.

Feestje

2008-10-27T23:57:00.004+09:00

Zondagavond had ik een feestje van mijn school. Deze school heeft niet alleen een afdeling voor internationale studenten die Japans willen leren, maar ook een lerarenopleiding voor Japanners die Japans les willen geven. Het feestje was daar in die school en bleek ter ere van het afstuderen van een aantal studenten te zijn. Gelukkig waren Ken en ik samen gegaan, want al mijn klasgenoten hadden het laten afweten. Ik was eigenlijk de enige buitenlander. Maar het was wel gezellig, ik heb goed Japans kunnen oefenen en ik heb ook met twee meisjes Engels gesproken. Ken heeft ook meteen weer vrienden gemaakt:

O ja, het hoogtepunt van de avond was natuurlijk dat ik de bingo won, en een geweldige Hello Kitty spaarpot kado kreeg...

Kyoto (2)

2008-10-26T15:22:00.012+09:00

Vrijdag was Ken`s verjaardag, bedankt voor de felicitaties die we hebben ontvangen! Zelf hebben we het niet erg uitgebreid gevierd, Ken moest overdag werken en `s avonds trainen...

Mijn ouders kwamen die dag terug van hun rondreis door het westen van Japan. Ken bracht ons naar zijn ouders` huis en ging zelf daarna door om te trainen. Wij hebben daar, ook met Aya, de foto`s op de huge flatscreen tv gekeken (succes mensen, meer dan 1000 foto`s..., haha). Wederom is mijn familie me sneller af met het rondreizen in het land waar ik woon (in Taiwan waren het Maaike en Bart). Ze zijn ook op allerlei plekken geweest waar ook de ouders van Ken niet geweest zijn.

Zaterdag had iedereen vrij en hadden de ouders van Ken een lunch georganiseerd in een restaurant in een tradioneel Kyoto huis in Gion, de geishawijk. We gingen er met de trein heen.

In het restaurant zaten we in een privekamer aan een bar met uitzicht op de koks die aan de andere kant van de bar onze gerechten klaarmaakte.
Hier genoten we van een 9(!) gangen diner. Een selectie om een indruk te geven (en om de mensen die het met Genroku in A`dam moeten doen te pesten):

En natuurlijk het toetje:

Mijn ouders dronken Japanse alcohol bij het eten, gelukkig gingen ze er geen rare dingen van doen...Na de lunch we nog even Kyoto ingegaan. We wilden mijn ouders nog even de zaisu laten zien, die zij ons kado geven. Toen we in de Loft in Kyoto waren zagen we een 2-persoons zaisu, die ze in Osaka niet hadden. We hebben meteen maar de knoop doorgehakt en er 1 gekocht. Hij wordt volgende week thuisbezorgd. Het is deze maar dan in het bruin:

Vanochtend zijn mijn ouders weer richting Nederland vertrokken.

Volgens mij hebben ze wel een heel leuke tijd hier in Japan gehad.

Vandaag

2008-10-22T23:04:00.004+09:00

Vandaag was mijn tweede schooldag. Gisteren ging ik voor het eerst en het was meteen een lange dag. Ik heb de ochtend en middagklas gedaan. Maar dat vond ik wel erg veel en de middagklas was erg luidruchtig met een paar Koreanen die zichzelf wel erg graag horen...

Dus vandaag alleen de ochtendklas gedaan, toch ook 4 uur dus in principe prima.

Ik zal mijn dag beschrijven: `s Ochtends gaan Ken en ik op de fiets naar het station. Daar nemen we om 8.04 de trein. Ook al is het dan spitsuur, hier zijn geen "mensen in trein duw personen" zoals die er in Tokyo schijnen te zijn. Vandaag had ik zelfs bijna vanaf het begin een zitplek. Ik mioet ongeveer 30 minuten met die trein en Ken moet na 10 minuten overstappen. Ik moet dan nog 1 keer overstappen en dan ben ik bij school.

In mijn klas zitten eigenlijk 9 mensen, maar meestal zijn er minder. Er zitten veel Koreanen op deze school. Verder zitten er twee Engelsen en een Indier in mijn klas. In de middagles zitten ook twee Chinese meisjes, dus daar heb ik gisteren lekker Chinees mee kunnen kletsen. We hebben wisselende leraren, met wisselend succes.

Ken moest vandaag tot 13.00 werken, dus na mijn les ben ik naar Umeda gegaan en hebben we samen gelunched. Daarna hebben we geshopt en leuke dingen voor ons huis gezien. We hebben nu besloten "zaisu" te kopen i.p.v. een bank. dat zijn een soort leunstoelen maar dan zonder poten, die we in de tatamikamer (die in de post "mijn adres" op de foto staat) kunnen gebruiken.

In de grote boekhandel in Umeda heb ik wat boeken gekocht, o.a. 1 over Osaka met Osakaben (het Osaka dialect) en typische dingen van Osaka. Nog ter aanvulling op mijn post over de kleding in Tokyo en Osaka:

Hmmm, de Osakajin zijn misschien de Hagenezen van Japan?

`s Avonds zijn we bij mijn schoonouders gaan eten EN ik heb gereden. De eerste keer dat ik hier auto heb gereden, maar het ging prima. Het enige was dat de richtingaanwijzer aan de andere kant zit en ik dus elke keer dat ik richting wilde aangegeven, de ruitenwisser aanzette, haha. Nou regende het wel een beetje, dus enigszins zin had het wel, maar qua richting aangeven was het niet zo praktisch natuurlijk.

Lekker gegeten en allerlei praktische spulletjes mee gekregen, o.a. een heel mooi broodmes kado gekregen. O, ja, vandaag in Umeda had ik een super lekker kussen gezien dat ik wel wilde kopen, maar het was erg duur. Bleek dat ze precies zo`n kussen hadden liggen en dat niet gebruikten! Dus die hebben we ook meegekregen.

Nu ga ik lekker in bad en dan lekker slapen op mijn nieuwe kussen!

Karate, karate en nog eens karate...

2008-10-20T19:34:00.009+09:00

In het weekend was het zo ver, de Japanse kampioenschappen Kyokushin karate. Kyokushin is een stijl waarbij gevochten wordt zonder bescherming (behalve een tok natuurlijk), en ook zonder handschoenen. Er mag echter niet naar het hoofd gestoten worden. Trappen mag overal.

Zaterdagochtend moesten we vroeg op om om 8 uur bij de sportarena aanwezig te zijn en in de rij te staan om naar binnen te mogen.

Dejongen naast Ken is Ottie, een Zwitser die afgelopen week is komen aanwaaien om op Ken`s dojo te trainen.

Het toernooi dit weekend was de finale, waar de 100 karateka`s (en de 25 vrouwen) die zich door het hele land geplaatst hadden moesten vechten voor de eerste plaats. Het is open, dus alle gewichtsklassen bij elkaar.　Daarnaast plaatsen de beste 8 zich voor een plaats in het wereldkampioenschap in Rusland, volgend jaar.
Het was een super groot en professioneel opgezet toernooi, dat ook overal in Japan op de televisie wordt uitgezonden. Het is dus ook heel goed dat zowel de Shihan (hoofdleraar) als de Shihandai (de person in charge als de shihan er niet is) van Ken`s school zich geplaatst hadden voor deze competitie. Shihan, Sakamoto Shinji, was zelfs een van de favorieten, op de poster rechtsonder staat hij op de foto linksonder.

Zaterdag was een erg lange dag, er was een podium waar constant gevochten werd. Ken was druk met het assisteren en coachen etc van zijn Shihan en Shihandai, dus uiteindelijk had ik er wel genoeg van...ik ben gewend op een toenooi ook zelf mee te doen, te assiteren of te jureren ofzo. Maar ja...

Gelukkig kwamen beiden door de eerste drie rondes van de eerste dag en gingen door naar de finales op zondag.

Zondag moesten de 16 finalisten eerst plankjes doorslaan om de doorslag te geven als er na drie rondes nog geen winnaar was.

Dit bleek wel nodig, het was moeilijk de scheidsrechters te overtuigen, dus er was vaak gelijkstand. Shihandai verloor zijn partij, dus lag er helaas uit. Shihan won en zat dus bij de laatste 8. In de kwartfinale kwam hij echter een kyokushin coryfee tegen, waar je video`s van kon kopen in de lobby. Hoewel hij in de eerste ronde overtuigde, kreeg hij maar de helft van de scheidsen mee, en in de verlenging gingen ze voor Suzuki, zijn tegenstander.

Maar hij kreeg nog wel een mooie grote beker, en belangrijker, een ticket voor Rusland.

Wat ik wel heel cool vond was de variatie van mensen die meededen, van jong tot oud (18-45), licht tot zwaar (65-105 kilo). En dat vele deelnemers, vanaf de kwartfinales alle, allang eigen scholen hebben en gerespecteerde leraren zijn, maar toch zelf ook blijven trainen en meedoen met competities.

Nou heb ik eigenlijk wel genoeg karate gezien voor een jaar, maar over twee weken mag ik weer. Maar dan is het de beurt aan mijn schatje. Ken heeft voor het eerst in lange tijd weer een wedstrijd, dus dat wordt ook weer zeer spannend.

Tokyo

2008-10-20T17:04:00.011+09:00

Donderdag gingen we op pad richting Tokyo (met de shinkansen, erg snel) met als hoofddoel de karate competitie in het weekend. Maar omdat Natsuko vrijdagochtend vroeg wegmoest besloten we donderdag al te gaan zodat we `s avonds haar nog konden ontmoeten.

Ken is niet erg dol op Tokyo en vooral niet op de mensen daar. Het eerste wat opviel in de metro was de kleding: iedereen draagt zwarte kleding, wat volgens Ken ook hun persoonlijkheid weerspiegelt, zwart in tegenstelling tot de kleurigheid van osaka.

In Ginza, een gebied met veel pubs en restaurants, ontmoetten we Natsuko en samen zijn we in een beroemd sushi restaurant gaan eten. Helaas zijn we vergeten foto`s te maken en de enige foto waar we met z`n drieen op staan is deze, vlak voor het slapengaan.

Vrijdag hadden we de hele dag om te sighttsee-en. Eerst zijn we naarAshihabara gegaan. Dat is het stadsdeel waar je alle electronica en games kan kopen. Dit is echt het Tokyo wat je vaak op tv ziet. Echter:　niets voor mij. Dus snel door naar het volgende doel. Ik ben alle namen alweer vergeten en mijn helpdesk is nu les aan het geven.... Het was in ieder geval een oud straatje met traditionele markt en allemaal kleine winkeltjes.

Het was wel grappig, die dag liep een lagere middelbare school daar stage, dus bij elk tentje stond zo`n klein Japannertje in schooluniform mee te schreeuwen met de marktkooplui, een erg grappig gezicht. Daarna zijn we naar Ueno park gegaan. Overigens hebben we alles deze dag lopend gedaan. Ueno park is een mooi oud park met allerlei tempels en een vijver en ook de dierentuin.

Ik vond het park wel erg cool.

Na het Ueno park gingen we naar .....mon. Echt een toeristische trekpleister, met veel souvenier winkeltjes en een mooie grote tempel.

Hierna zijn we weer teruggegaan naar Natsuko`s apartement, dat op ongeveer 45 minuten met de trein van Tokyo ligt. `s Avonds hebben we daar in een Chinees restaurant `Chinees` gegeten, maar dat kan je geloof ik toch beter in China eten...

Etenstijd

2008-10-16T12:46:00.005+09:00

Gisteren heb ik mijn eerste echte Japanse maaltijd gekookt!

Met een beetje hulp uit de supermarkt:
En van mijn lieftallige aanstaande:

Stond er na een uur een heerlijke maaltijd op tafel!

mijn adres

2008-10-15T13:21:00.005+09:00

Dit is mijn nieuwe adres:

Japan
567-0851
Osakafu Ibarakishi
Masago 1-8-6
Maison d`Or Room 402

Voor de karakter lezenden onder jullie:

日本
〒567-0851
大阪府茨木市真砂１丁目８－６
メゾンドオール４０２号室

En nu ook brieven sturen, he?

Het lijkt trouwens het beste te zijn de brief te adresseren aan Ken omdat ik hier nu nog niet officieel woon. De ambassade kreeg hun brief terug met de melding dat ik daar niet woon!

Dus Yasue Ken ofwel 安江　研。

School enzo

2008-10-14T19:20:00.004+09:00

Na de hectiek van de afgelopen dagen, was het vandaag wat rustiger. Na mijn ouders bij de shinkansen richting Okayama gedropt te hebben, zijn we even mijn school gaan uitchecken. Op deze school kun je ieder moment inspringen en zelf beslissen hoe lang je les neemt. Ik zal in ieder eerst 3 maanden les nemen, en daarna weer verder zien. De school zag er wel ok uit. Wel heel iest anders dan Shida, waar ik vorig jaar in Taiwan zat. Deze school zit op 1 verdieping in een groot gebouw. Er zijn geen aparte klaslokalen, maar een soort kamerschermen die die verschillende klassen afschermen. Er wordt lesgegeven uit hetzelfde boek als dat wat op de Universiteit leiden gebruikt wordt, dus dat is handig. Ik mag zelf beslissen waar ik inspring, waarschijnlijk ga ik gewoon een paar hoofdstukken opnieuw doen. Ze doen toch 1 hoofdstuk per dag, ter vergelijking: de eerstejaars aan de UL doen er 2 per week. In principe heb ik 4 uur per dag les, maar je mag ook de middaglessen doen als je wil, dus dan heb je 8 uur in totaal! Je kan ook de helft van de middagles doen en dan naar huis gaan. Waarschijnlijk ga ik volgende week dinsdag beginnen.
Na de school zijn we naar Umeda, het centrum van Osaka, gegaan. Daar hebben we een beetje geshopt en spelletjes gekocht voor de Nintendo DS die ik van mijn schoonvader heb gekregen.
Komend weekend gaan we naar Tokyo, de karate leraar van Ken heeft daar een belangrijke wedstrijd. We gaan donderdag al zodat ik mijn goede vriendin Natsuko kan ontmoeten. We gaan bij haar logeren, maar helaas is ze toevallig net dit weekend weg omdat haar zusje gaat trouwen.

Kyoto

2008-10-14T18:30:00.007+09:00

Het verslag van ons feest houden jullie nog tegoed. Ik sla zondag even over en zal verslag doen van maandag. Maandag gingen we met z`n zessen naar Arashiyama in Kyoto. Dat staat bekend om het mooie landschap en de vele tempels en tuinen enzo.

Daar ben ik de eerste keer dat ik in Japan was ook heen geweest, alleen toen was het al echt herfst en waren de bomen knalrood, geel en groen. Nu was het gewoon groen,　maar ook heel mooi.

`s Middags aten we soba in een beroemd restaurant.

De vader van Ken is gek op fotagraferen en daar moet iedereen onder lijden, haha. Dus foto`s zijn er genoeg geschoten. Ik zal er wat meer op facebook zetten denk ik. Nu hier in ieder geval nog eentje van ons.

`s Avonds hebben we weer bij Ken`s ouders thuis gegeten, de moeder van ken kan superlekker koken, dus dat is altijd goed. Na het eten hebben we macha gedronken, een soort thee die op heel bijzondere manier gedronken moet worden. De ouders van Ken leerden mijn ouders hoe het moest. Ik heb er een filmpje van, maar ik geloof dat het niet gewaardeerd wordt als ik die online zet.

Vanmiddag zijn mijn ouders vertrokken om met z`n tweeen door Japan te reizen.

Eindelijk in Japan

2008-10-12T10:19:00.002+09:00

Na meer dan een jaar plannen is het eindelijk zover, ik ben in Japan! Woensdag ben ik aangekomen en de afgelopen dagen stonden voornamelijk in het teken van het regelen van dingen voor onze "wedding announcement party", die vandaag plaats zal vinden. Mijn ouders kwamen vrijdag aan en hebben nu dus ook mijn aanstaande schoonouders ontmoet. Alles gaat goed en ik zal snel meer van me laten horen!

Deze foto heeft Ken gemaakt van zijn moeder, zusje en mij voor restaurant "Oude kaas", het enige Nederlandse restaurant in Japan. Voelde me natuurlijk meteen thuis...maarre ik heb er niet gegeten hoor. Dat bewaar ik maar voor als ik echt heimwee krijg.